NEWTON FAULKNER @ ABCLUB - BRUSSEL, 01/03/16

Dit concert was al een tijdje uitverkocht. Verrassend want een echt grote naam is de man niet. Hij maakte wel al 5 platen waarbij hij waarschijnlijk zijn nieuwste “ Human Love” voor zou stellen. Misschien had hij bij zijn vorige passage in 2013 al schare fans verzameld. De club was in elk geval al een tijdje “sold out” voor dit concert.

Maar ik keek eigenlijk nog meer uit naar het voorprogramma waar Marka geprogrammeerd stond. Marka is een echt ketje en vandaar gekend in de hoofdstad bij de mensen die ook open staan voor Franstalige artiesten. Dat hij al iets presteerde is zeker want hij was ooit gitarist bij Allez Allez en stond in die hoedanigheid op het Werchter podium. Na deze periode maakte hij solo muziek waarbij de kosmopoliet in hem volop tot ontplooiing kwam. Hij is een geëngageerde muzikale duizendpoot die ik leerde kennen met zijn in 2008 verschenen “Marka Y Sonora Cubana” met duidelijke Latijnse invloeden en het topnummer “Topless A Gogo”. Hij werkt aan filmmuziek, muziek voor theatervoorstellingen, deed een toer ten voordele van de daklozen,…. Hij is niet voor een gat te vangen. Hij kwam vooral zijn nieuwe plaat presenteren. Hij zat dus alleen vooraan met zijn akoestische gitaar en wist de zaal te overtuigen. Hij voelt zich als een vis op het podium getuige de conversaties tussen de nummers door. Hij bracht een cover van “Lonely Boy” van de Black Keys die de laatste twijfelaars kon overtuigen. Hoogtepunten waren “I Feel Good” , een ballad uit filmmuziek met leuk gefluit? “What’s Going Wrong” was een ritmisch nummer over daklozen en waarbij hij het publiek betrok in het nummer. De afsluiter was een nummer dat een platenfirma in de aanloop naar het EK zeker moet pushen: “It’s Only Football And I Like It” waarbij hij niet nalaat de buitenlanders er op te wijzen dat België nummer 1 van de Fifa ranking is. Wederom knap wat hij deed en eigenlijk onbegrijpelijk dat hij niet meer faam heeft in ons land. Hopelijk krijgt hij met de zomerfestivals wat meer kansen om een ruimer publiek te bereiken.

Toen was het tijd voor de hoofdact. Newton kwam alleen op en speelde een lange instrumentale intro waarbij hij op het einde wat zong. Met zijn ietwat hoge stem (in contrast met zijn uiterlijk) deed hij mij sterk denken aan John Martyn. Zijn virtuoos gitaarspel en de percussie door met zijn handen op de gitaar te slaan liet hij ook horen tijdens ‘I Don’t Want It Anymore”. Verderop in de set deed hij denken aan Milow of The Villagers. De band (een drummer en zijn broer op bas of andere instrumenten) kwamen hem vervoegen. Toen kwamen er songs die een reggae inslag hadden. Verder werden de effecten niet geschuwd om de songs in te kleuren. Komt er bij dat de band zeer goed op elkaar ingespeeld is en de grappen en plagerijtjes over en weer gingen tussen de nummers door. Dit werkte het “feel good” verder in de hand. Knappe hoogtepunten waren er met “Brick By Brick” een uitvoerig door het publiek meegezongen en meegeklapt nummer. Of “Dream Catch Me” met een aanstekelijk tempo. Naarmate het concert vorderde ging werd de spanning wat minder. Dat was te wijten aan de toch niet zo sterke zang en het iets teveel aan trukjes. Maar dat deerde de fans (de hele club dus) helemaal niet. “ Orange Skies” had heel veel bijval en bij afkondiging van het einde van het concert was het duidelijk dat er bissen moesten volgen.

Voor mij was dit niet het sterkste concert dat ik meemaakte. Maar blijkbaar slaagt de man er in een groep devote fans te verzamelen en deze groep breidt hij langzaam aan verder uit. Wie ben ik dan om daar negatief over te doen. Bij een volgende passage vult hij zeker weer de zaal, dat bleek uit de overgelukkige gezichten die de zaal verlieten.

Lisael

Foto © Yvo Zels

 

Artiest info
website  
facebook  

AB - BRUSSEL, 01/03/16

 

Marka

Newton Faulkner