SEAN WEBSTER & THE DEAD LINES @ GOORBLUES, WUUSTWEZEL - 28/02/16

De Engelse Sean Webster en zijn Dead Lines rijden eindelijk vandaag onze Belgische grens over, dankzij de organisatie van Goorblues, Michel Hofkens en Paul Verlinden, die ons al vooraf waarschuwen voor deze dreigende bluesinfectie: wie eens gebeten door Sean zit voor altijd in zijn Web. Voor het optreden leren we hem kennen als een joviale kerel vol spirit. Zijn oude geliefde Fender Strat 72 staat gereed op het podium naast zijn nieuwere Les Paul, waarop vertelt Sean ons, hij het allerliefst “I'd Rather Go Blind” brengt. Hij heeft nooit een vaste setlist, voelt liever aan wat het publiek wil horen, maar op elk concert moet hij dit nummer spelen, voor ons maar ook voor hemzelf. We herinneren ons deze song in 1968 geschreven voor Etta James door Ellington Jordan, die in de gevangenis door haar werd bezocht. Diepere tekst die het bodemzand van de blues terug laat opwaaien. In dit concert zullen we merken dat Sean daar meerder maal de oorzaak van is.

Bij de eerste aanslagen van Seans rechterhand, beseffen we dat het weer de moeite is in deze kroeg te vertoeven, je zou er ver voor kunnen rijden, de ware hedendaagse blues te ontmoeten, hier vandaag voor ons met verschillende Dead Lines. Graag zien we twee Gibsons tegen mekaar opboksen, Sean Webster en Ash Wilson zijn beide in de Les Paul wereldklasse heer en meester, hun duels zijn gewoon fantastisch. “The Thrill Is Gone” als openingspoort van deze middag wordt door deze twee heren voor ons hartelijk neergelaten, beide afwisselend en uitstekend lang solo-erend voor de grote (BB) King. Ook bassist Greg Smith en drummer Joel Purkess ondersteunen dit monumentaal nummer waardoor de uitvoering uitstekend mag genoemd worden. “All Night Long” waarin de lange Ash Wilson zijn Britse ervarenheid grandioos ten toon stelt, terwijl Greg op zijn vijfsnarige Xotic bas het allemaal zo natuurlijk maakt. De sexy stem van Sean vol energie, maakt het helemaal volledig. Enkele nummers uit “See It Through” bewijzen de waarde van dit recente album. Vorige vier albums werden al geprezen, hijzelf ook door het officiële Eric Clapton magazine “Where's Eric” beschreven als “One To Watch”, wat we zeker mee bestempelen en ook in de toekomst graag in 't oog houden.

Sedert 2003 zijn er al heel wat bandleden gepasseerd, laatst verliet Phil Wilson de groep om samen met Laurence Jones het vliegtuig op te stappen naar het prestigieuze Leadbelly Fest in de Carnegie Hall of NY City . Het staat intussen vast dat de Canadese Joel Purkess de vaste Dead Line drummer werd. Hij woont samen met zijn Nederlandse vriendin in het Twentse Enschede en spreekt bijna als een Nederlander, maar drummen kan hij voortreffelijk, geeft er ook les in. Ook Sean vindt hem duidelijk een verrijking en na een voortreffelijk funky drumsolo vertelt hij ons dat dit nog maar zijn vijfde gig is. “I Still Remember” een romantische ballade vol subliem gitaarwerk, Ash ondertussen op Fender. “Hear Me Now”, één van de hoogtepunten van dit optreden, met een soort Akkerman tranquillizer riff dat uitspat als een vuurbal op de snaren. Heerlijke ritme-secties die zijn songwriting fenomenaal maken.”Heart Still Bleeds” met instrumentale intro en dan die diepe Joe Cocker stem. Op eigen lange versie zet Joel op drum “Superstitious” aan, we verwonderen ons niet dat Stevie er ook bij mag zijn in deze gitaarduels. Als einde van deze eerste set krijgen een andere hoogvlieger “Make It Rain”, een nummer waar sommigen al lang naar getracht hebben en niet alleen van Michael Burks. Niet iedereen kan hier het dak laten afvliegen, in de pauze zag ik zelfs een gescheurde houten balk.

 In de tweede set worden we verder ondergedompeld in Seans bluesbad. “Till Summer Comes Around” met sterke ruige stem en een snarenspel maar menig gitarist naar opkijkt. De band slaagt er perfect in de sfeer op te drijven en elk nummer melodieus voort te stuwen. Nummers die door merg en been snijden, vooral dan zijn lange en meeslepende uitvoering van “I'd Rather Go Blind”, daarvoor alleen al zou je zijn nieuwe cd aanschaffen. “Highway Man” met een mix van jamming riffs, we rijden op de highway even mee met Creamy “Sunshine of Your Love” ,  Lenny's “Are You Going My Way”, Jimi's “Purple Haze”. Lekker vettige intro met Seans zwarte oude Fender op Come on Suzy. “Hold On, I'm Coming” tergt misschien alle verbeelding. Met Paul aan de danspaal en een beeldschone twintigjarige in de verblinde ogen van Webster, wordt dit nummer ooit nog gecensureerd. Het is niet alleen Zappa die humor in de muziek brengt, de bloes mag dan ook graag iets verder openstaan. Stevige rock in de blues, zoals een Stones riff uit “Missed You” maar dan ingepakt door Bonnie Raitt en Buddy Guy, met een Beth Hart kousenband. Want als bisnummer wordt “It Feels Like Rain” ook door Sean hier op een mooie schaal geserveerd. De deadline is bereikt, maar ik raad iedere bluesfan aan deze Dead Lines met Sean Webster op te zoeken, we gaan er zeker nog van horen.

Guy Cuypers

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

 

 

Meer video's : Make it Rain * I'd rather Go Blind * Till Summer Comes Around * Highway Man * Come On Suzy

 

 


 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

GOORBLUES, WUUSTWEZEL - 28/02/16