SOUTHERN BLUESNIGHT @ PARKSTAD LIMBURG THEATERS, HEERLEN - 19/03/16

 

In België moet het festivalcircuit nog wakker worden rond deze periode, maar in Nederland is maart een drukke periode om de huidige bluessterren te aanschouwen. In Heerlen vond voorbije zaterdag de 20ste editie van de Southern Bluesnight plaatst. Voor deze feesteditie geen echte grote kanonnen op de affiche, maar nieuwe namen of artiesten die nog niet vaak te zien waren in onze contreien. Vaste bezoekers kennen het concept: op 3 hoofdpodiums vinden de optredens plaats en het is steeds kiezen omdat vele acts elkaar overlappen. Wij kozen om ons te focussen op de 2 grootste zalen, de Rabozaal en Limburgzaal. Eerste act in de Limburgzaal was James ‘Super Chikan’ Johnson, een veteraan uit Clarksdale, Mississippi. Hij is momenteel bezig aan een 10-daagse Europese tour en wordt begeleid door de Nederlanders Fat Harry op gitaar en de ritmesectie van de Fossen & Struijk Band. Onze eerste kennismaking met Super Chikan moet dateren van (Ge)varenwinkel 2008. Om 19u45 starten de heren met het instrumententale ‘Hideaway’ van Freddie King. Super Chikan heeft reeds een 8-tal cd’s op zijn naam staan, maar vanavond staan vooral covers op de setlist. De bekendste zijn o.a. JL Hooker’s ‘Boom Boom’, Albert King’s ‘Crosscut Saw’ en BB’s ‘Woke Up This Morning’. Het moet wel gezegd worden dat Super Chikan zijn eigen draai aan deze klassiekers weet te geven. Super Chikan is niet de beste zanger, maar speelt leuke gitaarlicks en is een geboren entertainer. Tijdens zijn recente passage in de Hasseltse Muziekodroom speelde de 65 jarige meer dan 150 minuten, vandaag moest hij zich aan het strakke uurschema van 75 minuten houden.

video's - Junior Mack & Blind B & The Visionairs: VIDEO 1 - VIDEO 2

Vervolgens verhuisde de massa naar de zachte fauteuils van de Rabozaal om Junior Mack te zien. Deze zanger/gitarist was mij onbekend, maar bleek één van de leden van het Heritage Blues Orchestra te zijn. Zijn Orchestra mag dan meer gekend zijn als groep die hun inspiratie haalt uit countryblues, gospel en oude brassmuziek uit New Orleans, vanavond bracht hij samen met zijn Nederlandse begeleiders een stevig potje gitaarblues. Junior Mack beschikt over een zeer warme stem die zeer goed tot zijn recht kwam in de Albert King’s klassiekers ‘Breaking Up Somebody’s Home’ en ‘Born Under A Bad Sign’. Een ander hoogtepunt in de set was het gitaarduet tussen Junior en Richard van Bergen tijdens ‘Special Lady’. Ook Jody van Ooijen bewees via een inventieve drumsolo waarom hij de Dutch Blues Award ontving voor beste drummer. Junior Mack had niet de dezelfde entertainmentwaarde als Super Chikan, maar was muzikaal van hoog niveau. Het tweede optreden in de Limburgzaal was het Nederlandse Champagne Charlie. In hun thuisland al jaren een gevestigde waarde, maar in België nog vrij onbekend. Deze Zeeuwse band werd opgericht in 1988 en heeft ondertussen al 10 cd’s uit. Het zestal kiest resoluut voor folk, roots en blues die in de jaren’20 en ’30 werden gespeeld. De onderscheidende instrumenten in deze bezetting zijn wasbord en mandoline. De ervaren muzikanten speelden covers, maar diegene die je minder frequent hoort. Zo kregen wij mooie interpretaties van ‘I Ask For Water (She Gave Me Gasoline), ‘Another Man Done Gone’ en ‘Mystery train’. Deze laatste bleek ook een kolfje naar de hand van harmonicaspeler Gait Kleinkromhof. Blijkbaar stond niet iedereen van het publiek open voor hun muziek, want de Limburgzaal was maar half gevuld en diende vooral als keuvelplaats. Zonde, want deze band verdiende meer respect.


video's - Chris Beard : Its About Time - Ten Toes Up -  A Change is Gonna Come - Never Had no Blues - I'll Do Everything for You

De artiest waar het publiek wel duidelijk naar uitzag was Chris Beard. Het was drummen om een plaatsje te bemachtigen in de Rabozaal. Chris Beard is ondertussen 58 jaar en is een zoon van gitarist Joe Beard. Rond het millennium was Chris Beard een populaire naam en waren zijn albums vlot te verkrijgen. Toen werd hij zelfs ‘The Prince Of Blues’ genoemd. Ondanks de populariteit is het pas nu dat hij aan zijn eerste Europese tour bezig is. De muzikanten die hem vergezellen zijn doorwinterde Belgische muzikanten. Op drums was dit Antwerpenaar Steve ‘Last Call’ Wouters, Luikenaar Renaud Lesire (Little Hook) op bas en Limburger Patrick Cuyvers op keyboards. De setlist bestond uit nummers van zijn album ‘Live Wire’ en zijn nieuwste ‘Eye Of The Witch’. De invloeden van Buddy Guy zijn duidelijk te horen in de scherpe gitaarsound. De eerste nummers zoals ‘It’s About Time’, ‘Caught Up’ en ‘Ten Tees Up’ zijn uptempo en bevatten gespierd gitaarspel van Chris. Ook Patrick krijgt geregeld ruimte om te soleren op zijn ivoren toetsen. Pas bij het zesde nummer schakelt Chris enkele versnellingen lager en zorgt hij voor kippenvel met de slowblues ‘House Of Shame’. Ook het ingetogen ‘A Change Must Come’ is beeldschoon en gaat rechtstreeks naar het hart. Hij speelt zo subtiel in deze nummers zodat hij het Nederlandse publiek muisstil krijgt, iets wat weinig artiesten is gegeven. Chris is duidelijk een rot in het vak en weet het publiek te bespelen. Zijn truc om in het publiek te spelen en al solerend kussen bij de dames te halen mist zijn doel niet. Dat wij Chris snel zullen terugzien in Europa lijkt een evidentie na dit optreden.

Het was al na middernacht toen wij ons begaven naar de Limburgzaal voor het concert van Shakura S’Aida. Deze 50 jarige dame heeft de Canadese nationaliteit en werd bekend doen ze deel uitmaakte van de Bluescaravan. In 2008 kwam ze, samen met Dani Wilde en Deborah Coleman, naar de Nacht van de Blues in Wuustwezel. Zij was toen de grote onbekende van de 3 frontvrouwen maar werd de revelatie van het festival. Nu zijn wij acht jaar later en is Shakura een gevestigde waarde in het huidige blueslandschap geworden. Van technische geschoolde zangeres is ze uitgegroeid tot een frontvrouw die het publiek rond haar vinger windt. Ze heeft haar looks mee en is niet bang om haar vrouwelijke rondingen uit te spelen, getuigen haar stretch leren broek en topje waar afhoudend de bandjes naar beneden zakten. Vocaal switch ze vlot van soul naar jazz tot blues. Zij was de enige buitenlandse artiest die haar eigen band had meegebracht en wat haar de kans gaf om haar eigen repertoire te brengen. Haar laatste cd is het dubbelalbum ‘Time’ en hieruit bracht ze de meeste nummers. De sterkste nummers die bleven hangen waren ‘Geechee Woman’ waar ze het publiek liet meezingen, het funky ‘Devil Only Knows My First Name’ en slowbluesnummer ‘Las Vegas Blues’. Haar jonge begeleidingsband klonk uitstekend en had een enorme coolfactor. Bassist Roger Williams stal de show met zijn slapping bassolo waarmee hij uitvinder Larry Graham jaloers zou kunnen maken. Kortom, muzikaal en visueel, klopte het volledige plaatje.

Op weg naar de uitgang nog even naar Rootbag geluisterd. Deze band van Richard van Bergen bleek vanavond gehuldigd te zijn met de Dutch Blues Award als beste band. Helaas was het maar 2 nummertjes dat wij konden horen. Traditiegetrouw is het laatste optreden in het DSM Theatercafé een jamsessie, maar vanavond bleef dit een volwaardig optreden van Nederlands beste rootsband. De 20ste editie van de Southern Bluesnight mag als een groot succes beschouwd worden. Met het eigenzinnig programmeren en het uitnodigen van minder bekende namen weten zij toch 1400 toeschouwers te lokken. Dat elke bezoeker werd bedankt met een gratis cd met live opnames uit de 20 jarige geschiedenis van het festival is een geste die enorm werd geapprecieerd. Proficiat en op naar de volgende 20 jaar is onze enige conclusie!

video's - Rootbag: VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3

Kris Vermeulen

Foto © Eric Schuurmans

meer foto's © Eric Schuurmans

 

 

 

 



 

 


 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

PARKSTAD LIMBURG THEATERS, HEERLEN - 19/03/16