YES feat. ANDERSON, RABIN and WAKEMAN @ KONINKLIJK CIRCUS, BRUSSEL - 27/03/17

Yes is wellicht de meest succesvolle symfonische progressieve rock groep uit het begin van de jaren 70. Met albums als ‘Fragile’ en ‘Close To The Edge’ wordt voorgoed een brug geslagen naar het collectief geheugen. Kenmerkend zijn de complexe ritmes en harmonieën, de virtuositeit van de muzikanten, de meerstemmige zang en de mystieke teksten. Voeg daarbij de hoge, engelachtige zang van Jon Anderson, het aparte, zware basgeluid van Chris Squire en het virtuoze toetsenspel van Rick Wakeman.

Het concert van vanavond overstijgt een gewoon optreden. Het is eigenlijk een viering, a celebration’ van de muziek van Yes door de jaren heen. En dat is er in alles aan te zien. Alleen glimmende gezichten in de zaal en op het podium. In de zaal voornamelijk 60 plussers die zanger Jon Anderson en keyboardvirtuoos Rick Wakeman hebben gemist sedert de 35th Anniversary Tour in 2004 met de classic line-up samen met Steve Howe, Chris Squire en Alan White. (15 juni 2004 in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen). De andere Yes band met twee andere originele leden van de classic line up Steve Howe en Alan White stond op 14 mei 2016 nog in de AB; (de recent overleden bassist Chris Squire werd vervangen door Billy Sherwood). Maar het is vooral de bezetting met de originele zanger Jon Anderson en de flamboyante toetsenist Rick Wakeman die bij elke rechtgeaarde fan tot de verbeelding spreekt. In de persoon van de heropgeviste Zuid-Afrikaanse gitarist Trevor Rabin (gitarist bij Yes van 1982-1994) staat een man op het podium die deel uitmaakte van de line up van Yes in 1983 en bepalend was voor de 80’s gitaarsound van het Yes geluid naar een meer commercieel en pop gerichte muzikale koers met de million seller ‘90125’ (1983) en de monsterhit “Owner of a lonely heart”. Ook vanavond eist zijn gitaargeluid alle aandacht op zeker als de songs “Hold On”, “Rhythm of Love” en “Changes” uit ‘zijn’ 80’s periode aan bod komen. Zijn harde gitaarpartijen vormen de link tussen enerzijds de engelachtige vocalen van Anderson en de zweverige synths/keys van Rick Wakeman en anderzijds het smaakvolle basspel van Lee Pomeroy en de shuffelende slagkracht van Lou Molino III.

Het is 5 over 8 als de leden van Yes een voor een op het podium komen. Rick Wakeman nog steeds met lang wit haar en in lange donkerblauwe King Arthur cape wordt onthaald als een half god, ook de ‘kleine’ Jon Anderson wordt onthaald als een lang verloren zoon. Het is immers van the 35th anniversary tour van 2004 geleden dat hij met Yes op het podium stond. Na een symfonische inleidend stukje met het thema uit “Perpetual Change” volgt de korte instrumental “Cinema”. Maar het is datzelfde “Perpetual Change met de dreigende bombastische intro nu gespeeld door de echte band dat het concert definitief laat starten. Het is een van hun eerste lange composities uit The Yes Album (1971) dat een groots en rijk gearrangeerd bandgeluid laat horen. De vraag vooraf of de 72-jarige Jon Anderson nog in staat zou zijn om de klassieke Yes catalogus met dezelfde vocale kracht van weleer te zingen wordt meteen positief beantwoord. “Perpetual Change” en ook “I’ve Seen All Good People,” beiden uit datzelfde album, brengen het publiek in vervoerende aandacht. De a capella zang aan het begin van “I’ve Seen All Good People” lijkt wat te hoog voor Anderson’s stem en de vibe zit niet goed maar toch brengt de charmante zanger het er goed van af ondersteund door een geweldige gitaarsolo van Trevor Rabin, de majestueuze kerkorgelklanken van Wakeman en het publiek dat enthousiast meeklapt. De aansluitende drumsolo van Lou Molino III is dan wat out of place maar laat meteen een ritmisch verfijnde slagwerker horen. De heren hebben ook gevoel voor humor zoals blijkt bij de inleiding tot “Lift Me Up”, een nummer uit de reünieplaat ‘Union’ (1991) met alle 8 hoofdrolspelers, een album dat Wakeman publiekelijk ‘Onion’ noemt omdat hij “elke keer als hij de plaat hoort in huilen uitbarst.” Al komt het daaruit bombastisch klinkende “Lift Me Up” met beukende drums, groots gitaarspel en breedvoerige samenzang nog goed weg. Een deel van het publiek kan het niet nalaten tussentijds al een staande ovatie te geven zoals na de uitvoering van “You and I” dat naar een hartverwarmend hoogtepunt piekt.

Het daarop volgende snedig hard “Rhythm of Love” staat als een tang op een varken, een banaal pop rock nummer dat slechts drijft op maar gered wordt door de snoeiharde gitaarrif van Rabin. Toch blijft de sfeer opbouwend naarmate meer oudere Yes klassiekers eraan komen. “Heart of the Sunrise,” van 1972’s Fragile is altijd al een showcase geweest voor de muzikaliteit van de band. Bassist Lee Pomeroy geniet van zijn moment in de spotlight met een knappe solo a la Chris Squire, Anderson zingt de sterren van de hemel en Wakeman omgeven door een arsenaal van 10 keyboards is letterlijk en figuurlijk indrukwekkend. De setlist wisselt telkens af tussen de epische klassieke jaren '70 en de hitmakende jaren '80. En het moet gezegd dat ondanks die stijlbreuk de setlist toch als een geheel klinkt van songs met een duidelijk Yes signatuur die met veel panache, skills en speelplezier worden uitgevoerd. Anderson mag dan klein lijken en een beetje kwetsbaar na een ernstige luchtwegeninfectie op de rand van dood in 2008, vocaal kan hij nog steeds de hoge noten aan van weleer. Drummer Lou Molino III en bassist Lee Pomeroy, blijken naarmate de set vordert een zeer getalenteerde en vaardige ritmesectie die de complexe Yes timings eenvoudig laten lijken, geen sinecure.

Een ontroerend moment is er als Anderson hulde brengt aan de overleden bassist Chris Squire. Een oprecht applaus klinkt. “Long Distance Runaround” wordt uitgevoerd als eerbetoon en bassist Pomeroy zet een verbluffende versie neer van de Chris Squire’s klassieker “The Fish”. Een ander paar mouwen is de uitvoering van het lange epische “Awaken, een bombastisch progrockmeesterwerk/draak in verschillende onderdelen waaraan ieder bandlid meebouwt met eigen inbreng. Anderson zingt geweldig, tokkelt op zijn harp en Rabin soleert heftig maar het is andermaal Rick Wakeman die met zijn majestueuze kerkorgel ons met verbijstering slaat. Slechts één track kan de zaken afronden en als Rabin de opening riff van 'Owner Of A Lonely Heart' aanzwengelt ligt het publiek aan zijn voeten. Halverwege omgordt Wakeman een keytar en vervoegt Rabin voor een rondgang door het KC, pauzeert voor een korte adempauze aan het mengpaneel tot vreugde van de omstaanders die hun held van dichtbij mogen meemaken. Een snelle encore volgt met het onvermijdelijke maar de geheel passende crowdpleaser 'Roundabout' als uitsmijter van deze fantastische avond die iedereen met een tevreden smile naar huis stuurt. Een kwalitatief hoogstaand Yes concert om in te kaderen!

Marc Buggenhoudt

Special thanks for the photo´s, Copyright Neil Hallam

Setlist

Symphonic music (Perpetual Change Theme)
1.Cinema (Yes cover) (90125, 1983)
2.Perpetual Change (Yes cover) (The Yes Album, 1971)
3.Hold On (Yes cover) (90125, 1983)
4.I've Seen All Good People (Yes cover) (The Yes Album, 1971)
Drum Solo
5.Lift Me Up (Yes cover) (Union, 1991)
6.And You and I (Yes cover) (Close to the Edge, 1972)
7.Rhythm of Love (Yes cover) (Big Generator, 1987)
8.Heart of the Sunrise (Yes cover) (Fragile, 1972)
9.Changes (Yes cover) (90125, 1983)
10.Long Distance Runaround (Yes cover) (Fragile, 1972)
11.The Fish (Schindleria Praematurus) (Yes cover) (Fragile, 1972)
12.Awaken (Yes cover) (Going for the One, 1977)
13.Owner of a Lonely Heart (Yes cover) (90125, 1983)/(met flard "Sunshine Of Your Love" van Cream)

Encore:

14.Roundabout (Yes cover) (Fragile, 1972)
Life On Mars? (Wakeman piano Solo)

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

KC, BRUSSEL - 27/03/17