CANNED HEAT @ CC RENE MAGRITTE, LESSINES - 27/03/17

Het is een uitzonderlijk zonrijke lenteavond deze maandag 27 maart en we zetten koers naar Centre Culturel René Magritte alwaar ons een stevig avondje tijdloze blues te wachten staat in de “salle polyvalente” van het landelijke Lessines. Een omleiding in het centrum en wat parkeerperikelen wegens een lokale volksoverrompeling in het wellicht anders zo vreedzame dorpje doet ons de ultrakorte set van het Luikse TMT – een powertrio à la wijlen Give Buzze - missen die een korte doch felgesmaakt coverset ten berde brachten in de ei zo na uitverkochte sporthal.

Om kwart voor negen is het een blij weerzien met Fred and the Healers, al meer dan 20 jaar sterkhouders aan het Waalse bluesfirmament. Gitaarvirtuoos Fred Lani is ondanks zijn lange staat van dienst pas 40 en opent de esbattementen in zijn uppie met een trage intro om zich vervolgens te laten vergezellen door zijn trouwe 2 kompanen. Er volgt drie kwartier stevige bluesrock volgens het ondertussen beproefde concept; ergens tussen ene RL Burnside en Rory Gallagher in. Ditmaal amper nummers uit hun ondertussen drie jaar oude recentste wapenfeit “Hammerbeatmatic”, maar enkele in functie van de avond fraai uitgekozen classic covers (“All your love”, “Messin’ with the kid”) en er werd ook nieuw werk uitgeprobeerd dat veelbelovend klonk. Deze thuismatch werd afgesloten met een collectieve jumpsessie voor de 700 aanwezigen met het hypnotiserende “Lovers Boogie” en ondertussen was de zaal al meer dan opgewarmd voor de pièce de résistance de la soirée : Canned Heat Cuvée 2017.

Deze mythische Californische bluesband werd al in 1965 opgericht, maar vanavond krijgen we een afgeslankte versie van de bezetting actief sedert 1967. De zogenaamde “Woodstock Line-up”, met vanavond 2 van de nog 3 in leven zijnde original bandmembers on stage. Zijnde bassist Larry “the Mole” Taylor en drummer-bandleader Adolfo "Fito" de la Parra (ondertussen krasse knarren van respektievelijk 75 en 72 jaar oud) op deze enige Belgische stopplaats van hun huidige Europese tour. De zieke Harvey Mandel wordt momenteel tijdelijk vervangen door gitaarwonder John “JP” Paulus en aan harmonica en leadzang vinden we sinds 2010 ene Dale Spalding (een oudgediende van Ray Charles).

Iets voor 22h betreden de vier veteranen het podium en krijgt het instant uitzinnige publiek bij wijze van statement een leverfrisse versie van wereldhit “On the road again” geserveerd, meteen gevolgd door een vinnig “Time Was” (uit het legendarische “Hallelujah”-album uit het gezegende jaar 1969). De heren winden er geen doekjes om en brengen met veel speelplezier waarvoor we gekomen zijn : de ene blockbuster na de andere uit de back catalogue van hun glorieperiode eind sixties, begin seventies gaat voor de bijl, en hoe !

Er is nog steeds de pompende bas van Larry Taylor (die ook bij Jerry Lee Lewis en Tom Waits zijn sporen verdiende), de kristalheldere sound van de Les Paul Gibson van JP Paulus en de uitstekende zang en dito lekker scheurend harmonicaspel van Dale Spalding : this evening can’t go wrong !

Het hele palet wordt bestreken : van een poppy “Shake it (don’t break it)”, tot zelfs jazzy intermezzo’s (“Nighthawk”) naar dansbare jump blues tijdens “Same all over”.

Nadat JP Paulus zijn falsetto heeft mogen schrapen tijdens “Going Up the Country” is het tijd voor de obligate trage (“Crying won’t help you now”) met een glansrol op slide voor Larry Taylor.

De locomotief dendert richting finale met een swingend “Rollin' and Tumblin” waarin het spirituele en hier letterlijk kloppende hart van de band, drummer Fito de la Parry al zijn duivels in een ditmaal niet overbodige drumsolo mag ontbinden. Na deze mokerslag volgde nog een sobere, maar midscheeps treffende versie van “Let’s work together” en werd het collectieve kookpunt bereikt met een uppercut van een bis : een psychedelisch en langgerokken “Woodstock Boogie”, doorspekt met sublieme solomomenten voor de een voor een het podium verlatende bandleden en waarin de geest van ene John Lee Hooker nooit veraf was.

De 4 heerschappen mogen dan al van zekere leeftijd zijn, maar zoals blijkt loopt de Canned Heat-machine 50 jaar na datum nog even gesmeerd als in hun heydays en zo ook de kelen van het luidskeels om nog een toegift smekende publiek. Die krijgen ze de met zinderende boogiekraker “All night long” en daarna floepten de zaallichten onherroepelijk terug aan.

Ik kan mijn algemene indruk niet treffender omschrijven dan met dit citaat van hun legendarische manager Skip Taylor : “ These guys—the earlier members and the current line-up—all share the same attitude: none of them ever really cared about their public image; they are what they are- incredible musicians having a good time playing ”.

Steven KAUFFMANN

Foto’s Anja Cleemput en Canned Heat

Setlist

1. On the road again
2. Time was
3. Sugar Bee
4. Shake it (don’t break it)
5. Amphetamine Annie
6. Nighthawk
7. Have a good time
8. Going up the country
9. Same all over
10. Future blues
11. Crying won’t help you now
12. Rollin’ and tumblin’
13. Let’s work together
14. Woodstock boogie
15. All night long


 

 



 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

CC RENE MAGRITTE, LESSINES

24/03/17