CAR SEAT HEADREST @ BOTANIQUE, BRUSSEL - 15/03/17

Car Seat Headrest, de indie rock band van singer songwriter Will Toledo (24 jaar) stond 1 jaar geleden nog geboekstaafd als veelbelovend na het verschijnen van een soort best of van zijn Bandcamp albums (cfr. Teens of Style, 2015) gepaard gaande met een korte 10 daagse Europese tour van schaars bijgewoonde concerten. Na de verlate release van hun officieel debuutalbum ‘Teens Of Denial’ naar 20 mei vorig jaar is plots heel het muziekjournaille er als de kippen bij om het werkstuk met lof te overladen en duurt hun tweede Europese tour van eind mei/juni in nog steeds kleine clubs driemaal zo lang. Eind 2016 duikt het album op in verschillende jaarlijstjes. Vandaag 1 jaar later na hun eerste Belgische optreden in de kleine Witloof Bar (21/02/2016) staat CSH in uitverkochte middelgrote Europese zalen genre Botanique (Orangerie) of Paradiso (Grote Zaal). Of dat helemaal terecht is konden we woensdagavond in een uitverkochte Orangerie gaan vaststellen. Het moet gezegd het album heeft een aantal kwaliteiten die refereren aan een aantal spraakmakende voorbeelden uit de 90’s ( Pavement, Weezer, Guided by Voices, Yo la Tengo, Nirvana) maar die blijven toch ondergeschikt aan het excentrieke talent van de figuur van zanger/componist en songschrijver Will Toledo die al een lange weg heeft afgelegd vanaf de achterbank van zijn auto via een deal met Matador naar de grote podia.

Het voorprogramma Traams een Brits post-punk trio blijkt een geduchte binnenkomer en zou op zich al de Rotonde kunnen uitverkopen. Vooral de trippelende bassist met het repetitieve maar o zo doeltreffende basspel geeft letterlijk het nakijken. Samen met de power strakke drummer legt hij een groovende fond waar gitarist/zanger Hopkins vol overgave zijn noisy hoekige gitaarriffs op loslaat. En het moet gezegd het 40 min. durende optreden verveelt geen seconde.

Benieuwd dus of het nog prille maar al sterk gehypte CSH er in zou slagen even sterk te doen. Stipt om 9 u staan Toledo en de zijnen op het podium. CHS knalt er meteen stevig in met de openingstreffer van het succesalbum ‘Teens of Denial’, het van oren en poten, lees vinnige gitaarriffs en hooks voorziene “Fill In The Blank”, een rechttoe rechtaan powerpopsong met opgejaagde drums, boze zang van Will Toledo en een killer refrein “You have no right to be depressed/You haven’t tried hard enough to like it” dat massaal wordt meegezongen. Kort en krachtig. Zoals op de plaat volgt aansluitend het lang uitgesponnen “Vincent”. De lange intro en de knappe song opbouw met scheurend gitaarwerk van gitarist / krullebol Ethan Ives houden het spannend tot op het eind.

Het bonkende “1937 State Park” houdt het simpel bij luide gitaarrock. Allemaal songs met clevere lyrics. Alleen is het jammer dat die nauwelijks verstaanbaar zijn in de zang/gitaarmix toebedeeld aan de microfoon van Will Toledo. Die onverstaanbaarheid van Will Toledo’s zang zou zo goed als het hele concert duren. Ik durf hier niet de Botanique met de vinger wijzen want wellicht is het nét de bedoeling dat zang en gitaar mekaar verdringen. Jammer!

Zo moeten we het doorgaans stellen zonder de gevoeligheid in Toledo’s stem te horen al laten de veelal zacht gezongen strofen en de boze uitgeschreeuwde refreinen niets aan de verbeelding over. Voeg daar de inventieve gitaaringrepen, de opzittende bonkende drums en de trillende bas aan toe en er is geen gebrek aan emotionele en muzikale opwinding. Nu en dan laat Toledo zijn gitaar spreken of meeschreien zoals in het pijnlijk broze “Maud Gone” en is de tristesse wel voelbaar in Toledo’s mompelende stem als hij even de gitaar laat en het publiek hem ondersteunt en mee prevelt “Maud, now you're gone, now you're gone”.

Doordat het gehypte ‘Teens Of Denial’ sinds zijn verschijnen voldoende in de hoofden is gerijpt zijn de songs danig herkenbaar dat verstaanbaarheid niet aan de orde is voor het overwegend jonge publiek van twintigers en dertigers dat de refreinen van buiten kent en massaal meebrult. De emotionele uitbarsting “It doesn't have to be like this” tijdens het indrukwekkende anthem “Drunk Drivers/Killer Whales” heeft dan ook meer weg van een ontlading. “Unforgiving Girl (She's Not An)” : “It's an unforgiving world/ But she's not an unforgiving girl” is wellicht de perfecte CSH song , strak tempo, verrassend gitaarwerk, Lo-fi weifelende emotionele zang , slimme lyrics, dynamiek van zacht naar hard en terug die Toledo meesterlijk beheerst. Anders ligt het bij de minder gekende oudere songs die minder reactie sorteren soms ook terecht. “Stoop Kid”, “Sober to Death” en “Famous Prophets (Minds)” blijken kneusjes in vergelijking met de bedachtzame songstructuur van het nieuwe werk waar de balans tussen songlyriek en een spannende muzikale opbouw beter is uitgewerkt. Belangrijk hiervoor is de immer verrassende gitarist Ethan Ives die ook de mindere songs optilt boven de middelmaat. “Stoop Kid” een weerbarstig punkpop nummer van dertien in een dozijn wordt andermaal gered door de inventieve gitaarspinsels van krullebol Ives. Het donkere “Sober to Death” (Twin Fantasy, 2011) bouwt langzaam op naar wat een goede song lijkt te worden maar Toledo’s onverstaanbaar gemompel kan halfweg de aandacht niet vasthouden. Dan is het lange meeslepende “Famous prophets (minds)” het tweede nummer uit datzelfde album veel beter gestructureerd met zachte strofen afgewisseld door harde refreinen met een krachtige frontman die beheerst laveert doorheen de hevig rammelende gitaarsound. De laatste song, het overweldigende “Destroyed by Hippie Powers” zet met “Tell my mother I'm going home, I have been destroyed by hippie powers” nog eens alle kelen open maar is slechts de aanloop naar de toegift. Die vat alles nog eens goed samen: Toledo op zijn best met een paar bescheiden dansmoves in een onstuimig stampend naar een wilde climax voerend “Connect the Dots (The Saga of Frank Sinatra)” waarbij het publiek nog een keer kan meeklappen en meezingen “And we’re never gonna never gonna get a job” crescendo door het dolle heen met een flard “Gloria” van Them er tegenaan.

Voor oudere recensenten/muziekliefhebbers die de 90s met belangstelling gevolgd hebben was het wellicht een voorbijflitsen van invloeden van de betere voorbeelden. Voor wie minder vertrouwd hiermee is of de talrijke twintigers of jonge dertigers die zagen wellicht het beste indie rock band optreden van het jaar.

Will Toledo ziet er wat uit als een sullige nerd met een dik brilmontuur hoewel in keurig kostuum. Aan zijn nonchalante podiumprésence is nog veel werk. Een volleerd performer als Stuart Staples (cfr.Tindersticks) komt ook afstandelijk over maar die maakt hij goed via zijn songs die connecteren. Will Toledo is geen groot zanger en zijn stem zit te ver weg om te kunnen connecteren. De schuchter lijkende Toledo kan voorlopig teren op de hype en hoeft geen moeite te doen naar het publiek, er is nauwelijks interactie. Wel maken de hoogtepunten van ‘Teens Of Denial’ het verschil, zeker al op plaat en live is er die onstuimigheid, die dynamiek van zacht naar hard en terug die Toledo meesterlijk beheerst, met in zijn spoor de hyperactieve gitarist Ethan Ives. Een van de sterkste indie rock bands van het moment en misschien ook van het jaar.

Marc Buggenhoudt

Setlist

1.Fill in the Blank (Teens Of Denial, 2016)
2.Vincent (Teens Of Denial, 2016)
3.1937 State Park (Teens Of Denial, 2016)
4.Maud Gone (Monomania, 2012/Teens Of Style, 2015)
5.Unforgiving Girl (She's Not An) (Teens Of Denial, 2016)
6.Stoop Kid (My Back Is Killing Me Baby, 2011)
7.Sober to Death (Twin Fantasy, 2011)
8.Drunk Drivers/Killer Whales (Teens Of Denial, 2016)
9.Famous Prophets (Minds) (Twin Fantasy, 2011)
10.Destroyed by Hippie Powers (Teens Of Denial, 2016)

Encore:

11.Connect the Dots (The Saga of Frank Sinatra) (Teens Of Denial, 2016)

Foto © Yvo Zels

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL

15/03/17

 

Traams

Car Seat Headrest