DRIVE-BY TRUCKERS @ TRIX, BORGERHOUT, 06/03/17

Drive-by Truckers uit Athens Georgia (USA) is een band van overlevers. De band wordt in 1996 nu 21 jaar geleden opgericht door Patterson Hood en Mike Cooley. Van de oorspronkelijke leden zijn alleen de twee grote songschrijvers/ gitaristen overgebleven. Drummer Brad Morgan is er al bij sedert 1999 en kan dus ook gelden als een oudgediende. Ondanks veel personeelswissels en persoonlijke problemen van de diverse bandleden blijft de band bestaan onder impuls van zijn twee tekstschrijvers. De band bouwt vooral een carriëre op bij een loyale fanbasis door een uitstekende live reputatie middels onophoudelijk touren. Onder de 11 studioplaten zit geen enkele stinker, het zijn alle goede tot uitstekende albums met als uitschieters ‘Southern Rock Opera’ (2001), ‘Decoration Day’ (2003), The Dirty South (2004), ‘A Blessing and a Curse’ (2006) en ‘Brighter Than Creation’s Dark’ (2008). De 3 albums op rij vanaf ‘Decoration Day’ met 3de songschrijver/gitarist Jason Isbell blijven na al die jaren nog hun meest memorabele. Toch behoren hun laatste 2 albums tot hun sterkste werk van de laatste jaren. Zeker het nieuwe ‘American Band’ mag er zijn. De songs zijn terug op het vertrouwde peil, deze keer met meer dan ooit politiek geladen songs. Naast de drijvende krachten in de persoon van Hood en Cooley en het bijna onmisbare ritmische drumwerk van Brad Moran zijn de ‘nieuwkomers’ bassist Matt Patton en organist/gitarist Jay Gonzalez volledig ingepast in de DBT sound. Het is de verdienste van DBT om binnen de beperkingen van het alt-country, country rock en southern rock genre nog steeds eigen zuiders aangelengde valabele songs te schrijven zonder afbreuk te doen aan hun gevarieerde maar o zo herkenbare sound.

De vele fans zijn zonder dralen op post en de nieuwkomers beleven wellicht een memorabele avond die hen zal aanzetten om ook het vroegere werk van de band in huis te halen. Het is de derde maal op rij na 2010 en 2014 dat DBT hier staan, vanavond in een net niet uitverkochte Trix-club. Beide concerten gingen gepaard met de promotie van een nieuw album. En dat is ook vandaag weer het geval met het politiek geïnspireerde ‘American Band’. De toestand in Amerika is dermate dramatisch dat geoefende songwriters als Hood en Cooley hier genoeg thematiek en conflictstof in vinden voor het schrijven van prangende songs over o.m. de eind 2016 nakende presidentsverkiezingen, de bedenkelijke politie optredens tegenover Afro-Amerikanen, de immigratiegolf via de Mexicaanse grens en de schietpartijen op scholen. Songs als “Guns of Umpqua”, “Ramon Casiano”, “Darkened Flags on the Cusp of Dawn” en “Surrender Under Protest” handelen alle over serieuze thema’s in een in toenemende mate verdeeld Amerika. Geen hoera stemming dus maar een halfstok hangende Amerikaanse vlag zoals afgebeeld op de hoes van ‘American Band’.

The Darkened Flags Tour staat in het teken van de nieuwe plaat maar zoals het een echte live band betaamt speelt DBT elke avond een andere doorsnede uit hun omvangrijk 11 studio albums tellende repertoire met voorrang aan het nieuwe werk. DBT verliezen geen tijd en bouwen op aan een setlist die geen enkele DBT fan op voorhand had kunnen bedenken.

DBT met eerste frontman Patterson Hood opent enigszins ingetogen met het schrijnende “Guns of Umpqua” geïnspireerd door de gruwelijke schietpartij in het Umpqua Community College in het landelijke Oregon in 2015. Jammer dat vooraan het podium Hood’s stem en daardoor de songtekst weinig verstaanbaar zijn want zijn microfoon doet het nauwelijks. En het zou nog duren tot song nummer 7 oftewel Hood’s 4de song eer zijn microfoon eindelijk wordt vervangen. Gelukkkig wisselt Hood om beurten de leadzang met Cooley (een stramien dat volgehouden wordt tot op het eind) zodat de hinder beperkt blijft. Hoewel, erger is de geluidsbalans vooraan met gitaren die tegen elkaar opbotsen en de stem van Cooley die te hard staat in de geluidsmix om verstaanbaar te kunnen volgen. Tot daar de negatieve noot. Het is dan ook een goede zet als ik halfweg het optreden besluit om achteraan te gaan post vatten en een veel beter uitgebalanceerd geluid ervaar. DBT zijn evengoed een fantastische hard rockende gitaar band zodat de verstaanbaarheid van de songteksten

niet altijd hoeft. En rocken kunnen ze nog altijd als de besten zoals meteen blijkt uit het trio nieuwe songs “Ramon Casiano”, “Darkened Flags on the Cusp of Dawn” en “Surrender Under Protest”, drie furieuze rockers op rij waarin de gitaren als vanouds scheuren.

Die stricte afwisselende songverdeling tussen Hood en Cooley lijkt misschien wat geforceerd maar is het resultaat van de natuurlijke evolutie van de band naar twee evenwaardige frontmannen die live geheel naturel en efficiënt uitpakt met 2 alternerende frontmannen immer gefocust en op scherp.

Vervolgens worden drie songs geselecteerd uit het aloude maar nog steeds geweldige ‘Decoration Day’(2003). “Sinkhole” ontploft zowaar met een moker rif, terwijl zowel bij het mooie langzame “Sounds Better in the Song” met fijne orgelklanken als bij het knappe “Heathens” met fijne country licks beide frontmannen zich om beurt van hun meest gevoelige kant laten zien.

DBT klinken als een geoliede machine, energiek en gedreven, schakelen moeiteloos van oud naar nieuw, van publieksfavorieten naar een minder gekende albumtrack, van ingetogen naar hard , van alt-country naar country rock naar southern rock, van Cooley favorieten naar Hood songs. Maar wat DBT ook speelt steeds zijn daar de zeggingskracht van de songs, de verbeten urgente zang van beide frontmannen en het superieure samenspel om tot de uitgelezen DBT sound te komen. DBT simpel wegzetten als een southern rock band of een alt-country band is wat kort door de bocht. Zeker zijn beide genres sterk aanwezig maar hun muziek is veeleer een amalgaan van verschillende stijlelementen die vallen onder de noemer rootsrock gaande van americana naar alt-country naar country rock en southern rock. Maar evengoed spelen DBT gitaarrock a la The Replacements zoals in het nummer “Marry Me” dat vanavond niet wordt gespeeld. Eigenlijk zijn ze een rock band tout court maar dan een zeer veelzijdige met inhoud die toch altijd als zichzelf klinkt. Dat levert van begin tot einde een songlist die je met een niet aflatende aandacht vastkluistert aan de grond.

Van het album American Band worden maar liefst 9 van de 11 songs gespeeld. Hoewel niet alle songs even sterk zijn krijgen ze in de live uitvoering die extra body en zeggingskracht die hen optillen naar het niveau van hun betere songs. Mike Cooley schrijft en zingt met een grovere korrel en zuidelijk branie en levert een aantal van zijn meest spraakmakende songs tot nu toe met de gebalde protestsong “Surrender Under Protest”, het heftige “Ramon Casiano” alsook het mooie traag slepende “Once They Banned Imagine”dat klinkt als een klassieke 70’s song a la “Helpless” (Neil Young). Hood van zijn kant neemt de meer ingetogen emotioneel geladen songs voor zijn rekening met het op een blues gitaarrif geënte “Darkened Flags on the Cusp of Dawn” en het rustige met drums en bas ingeleide “Ever South”. Zelfs een simpel liedje als ”Sun Don’t Shine” blijft in Hood’s handen vocaal overeind. Hoogtepunt wordt het drammerige “What It Means” eerst op zachte bijna verslagen toon dan culminerend in woeste stemuithalen.

Alle hoogtepunten opnoemen is eigenlijk onbegonnen werk. Alle nummers worden gespeeld met eenzelfde bevlogenheid, het ene na het andere nummer slechts gescheiden door een kort applaus. Het is ongelooflijk hoeveel straffe songs DBT in de loop der jaren hebben gemaakt en die vanavond zomaar out of the blue de setlist halen. Toch enkele uitschieters: de knappe gitaarsong “Used To Be A Cop” met een geweldig zingende Hood, de donkere country ballade “Two Daughters And A Beautiful Wife” en het ruige foot stomping ritme met knappe slide gitaarlicks van Gonzalez tijdens “Where The Devil Don’t Stay”.

Keyboardist en gitarist Jay Gonzalez is voor het eerst in zicht in 2008, eerst als touring artiest, later werkt hij mee aan het album ‘The Big To-Do’(2010) (het enige album dat vanavond onaangeroerd blijft) en wordt vanaf het voorlaatste album ‘English Oceans’, (2014) volwaardig lid. Ook bassist Matt Patton wordt met dit album officieel lid van DBT nadat hij in 2012 tourt met DBT en definitief bassiste Shonna Tucker vervangt die de band heeft verlaten.

Een markante dubbelrol vervult keyboardist/ gitarist Jay Gonzalez. Aanvankelijk wat achteraan verscholen levert hij opmerkelijke orgelbijdragen bij “Filthy and Fried” en het naar Calexico verwijzende “Made Up English Oceans”. Vanaf song 19 staat hij in de frontlinie als 3de gitarist naast Hood en Cooley voor het uitvoeren van DBT’s southern rock classics, hun fantastische op Crazy Horse en Lynyrd Skynyrd gebaseerde ‘Southern Rock Opera’ (2001) songs “Ronnie and Neil”, “Let There Be Rock” en “Zip City” heerlijk zompige lappen rock ‘n’ roll die Trix op zijn grondvesten doen daveren. Na dik twee uur schreeuwt Hood finaal “Hell No, I Ain’t Happy” uit het geweldige ‘Decoration Day’ (2003). Niemand die hem gelooft, alleen uitgetelde maar tevreden gezichten na afloop. Zie onder de enige echte…

Marc Buggenhoudt

Setlist

1.Guns of Umpqua (American Band, 2016)
2.Ramon Casiano (American Band, 2016)
3.Darkened Flags on the Cusp of Dawn (American Band, 2016)
4.Surrender Under Protest (American Band, 2016)
5.Sinkhole (Decoration Day, 2003)
6.Uncle Frank (Pizza Deliverance, 1999)
7.Ever South (American Band, 2016)
8.Sounds Better in the Song (Decoration Day, 2003)
9.Heathens (Decoration Day, 2003)
10.Women Without Whiskey (Southern Rock Opera, 2001)
11.Why Henry Drinks (Gangstabilly, 1998)
12.Filthy and Fried (American Band, 2016)
13.Two Daughters And A Beautiful Wife (Brighter Than Creation’s Dark, 2008)
14.A Ghost to Most (Brighter Than Creation’s Dark, 2008)
15.Sun Don’t Shine (American Band, 2016)
16.Where The Devil Don’t Stay (The Dirty South, 2004)
17.Used to Be a Cop (Go-Go Boots, 2011)
18.Gravity’s Gone (A Blessing and a Curse, 2006)
19.Ronnie and Neil (Southern Rock Opera, 2001)
20.Made Up English Oceans (English Oceans, 2014)
21.What It Means (American Band, 2016)
22.Once They Banned Imagine (American Band, 2016)
23.Let There Be Rock (Southern Rock Opera, 2001)
24.Zip City (Southern Rock Opera, 2001)
25.Hell No, I Ain't Happy / Sign 'o' The Times (Prince cover) (Decoration Day, 2003)

Foto Yvo Zels

Meer foto's Yvo Zels

 



 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

TRIX, ANTWERPEN - 06/03/17