ELVIS COSTELLO @ DE ROMA, BORGERHOUT - 12/03/2017

Zowel zaterdag- als zondagavond is de Roma volledig uitverkocht voor een solo optreden van Elvis Costello (echte naam Patrick Declan McManus). Zijn artiestennaam komt inderdaad van Elvis Presley, de voornaam toch, Costello is de naam van zijn moeder. Met een carrière van veertig jaar, een oeuvre van meer dan dertig albums, collaboraties met de grootste muzikanten (Allen Toussaint, Paul McCartney, Burt Bacharach), en enkele wereldhits is dit natuurlijk niet zo verwonderlijk.

Midden in de punkperiode, eind jaren zeventig, bracht Costello zijn eerste albums uit. Zijn debuutalbum “My Aim Is True”, geproducet door Nick Lowe, bevatte dezelfde rauwe energie van de punk maar met meer gevoeligheid en melodie, knappe literaire zinnen begeleid door een mix van pop, reggae en country. Met zijn Buddy Holly-achtige look viel hij ook meteen op. Zijn volgende twee albums, “This Year’s Model”, en “Armed Forces” zijn van hetzelfde niveau, nu begeleid door zijn vaste band The Attractions levert hem dit enkele hits op waaronder “Oliver’s Army” en “Chelsea”. Daarna begon voor Costello de zoektocht naar een eigen geluid. Het country album “Almost Blue” leverde hem nog een dikke hit op met “Good Year For The Roses”. In 1989 schreef hij samen met Paul McCartney het album “Spike” wat hen met het nummer “Veronica” een hit opleverde. De volgende jaren zou de muziek van Costello zowat alle kanten op gaan, een poging tot klassieke muziek met The Brodsky Quartet (The Juliet Letters), en het album “Il Sogno”, een jazz versie van zijn album met Burt Bacharach (Painted From Memory), tot het uitbrengen van pop standards met Anne Sofie Von Otter (For The Stars). Hij bereikte nog een hoge hitnotering met een uitvoering van Charles Aznavour’s “She” voor de film “Notting Hill”.

In 2006 maakte hij met R&B legende Allen Toussaint het album “River in Reverse”, in 2013 werkte hij met de hip-hop band The Roots voor het album “Wise Up Ghost”. In 2015 kwam zijn memoires uit in het boek “UnfaithfulMusic & Disappearing Ink” samen met het album “Unfaithful Music & “Soundtrack Album” een selectie nummers die een overzicht geven van zijn rijke muziekcarrière.Het is dat boek dat de aanzet gaf tot deze tour, de “Detour”, verteller Elvis Costello geeft je een inkijk van de roots in het leven van de jonge Patrick Declan McManus die een Britse New-Wave ster werd, de invloeden van zijn familie, van zijn muzikale helden en dit solo begeleid door liedjes uit zijn enorme muziekcataloog.

Op het podium zien we een groot tv-toestel uit de jaren 60, clips van Costello’s hits worden erop vertoond als een zoethoudertje voor het echte werk. Een zevental gitaren, een prachtige vleugelpiano, een oude stoel met een sixties schemerlamp, een “On Air” en “Detour” verlichtingsteken, dat zijn zowat de attributen die overal op het podium staan.

Met een snedige inzet van “Less Than Zero” laat hij onmiddellijk horen dat hij zijn jeugdige gretigheid nog niet verloren heeft. Met een rood hoedje op en een iets modernere bril op zijn neus dan in zijn beginjaren, excuseert hij zich dat hij vorig jaar dit optreden moest afgelasten wegens ziekte.

De nacht dat hij “Accidents Will Happen” schreef zou hij verliefd geworden zijn op een vrouwelijke taxi chauffeuse in Tucson, hij zou bergen broccoli gegeten hebben met Allen Toussaint, al wist hij eerst niet of het echt broccoli zou zijn of andere stuff. Verhalen over “bad girls” Gloria Grahame (Church Undergroud) en Teddy Grace (Stella Hurt). Met dergelijke anekdotes leidt hij zijn nummers in terwijl de tv ze ondersteunt met beelden. Hij maakt gebruik van al zijn instrumenten, elektrische gitaar of één van zijn akoestische, en de vleugelpiano, al was die niet zo strategisch opgesteld, vele zagen enkel een rood hoedje boven de blauwgroene piano uitkomen, mooie kleurencombinatie misschien maar wel een beetje komisch. Dat maakte hij wel goed door enkele juweeltjes op de piano te spelen waaronder het weergaloze “Shipbuilding”, “Deep Dark Truthfull Mirror” en “Ripping Papers”. Het op elektrische gitaar gespeelde “Watching The Detectives” was dan weer een mindere versie, veel effecten en loops maakte het nummer zeker niet krachtiger. Het podium was goed ingedeeld, drie plaatsen om te spelen, achter de piano, frontaal in het midden, en opzij was er een stoel met een vintage schemerlampje om een knusse huissfeer te simuleren. Met nu een witte zonnehoed op zijn hoofd speelt hij rustige versies van “Little White Lies” en “Beyond Belief”, gebruikmakend van een oude megafoon om het allemaal wat authentieker te laten klinken.

De verhalen worden emotioneler als hij over zijn familie vertelt, de muzikale nalatenschap die zijn vader en grootvader voor hem gecreëerd hebben waren niet min. Een clip van zijn vader toen hij bandleider was van het Joe Loss Orchestra toonde de fysieke gelijkenis tussen beiden (inclusief het brilletje), maar ook de onstuimige energie heeft hij blijkens de beelden meegekregen van zijn vader. Deze was in zijn tijd een bekende bandleider, hij speelde in 1963 “If I Had A Hammer” voor Queen Elizabeth II.

De samenwerking met Burt Bacharach zet hij in de verf met het nummer “Toledo” gevolgd door een passioneel gezongen “Suit Of Lights”. Na elk nummer komt Costello naar voren om het applaus, als een volleerde showman, in ontvangst te nemen. Alvorens “Shadow And Jimmy” te beginnen vertelt hij nog dat hij ooit begonnen is als computertechnicus, een baantje dat hij vlug aan de kant zette om dan toch maar een muziekcarrière uit te bouwen. God zij dank. Alvorens het verlichtingsteken “On Air” uit gaat krijgen we nog één van zijn mooiste nummers te horen “Allison”, dat hij gedeeltelijk zonder microfoon zingt, zijn stem is nog steeds krachtig genoeg om de hele zaal te beroeren.

Met een hogehoed, een staf en langere jas aan komt hij terug het podium op en zet zich achter zijn piano voor het nummer “Blood & Hot Sauce” gevolgd door “No Man’s Woman”. Met de Sam & Dave cover “I Can’t Stand Up For Falling Down” besluit hij zijn eerste reprise.

Al snel staat of beter zit hij weer op het podium in het knusse hoekje op zijn oude stoel, “Veronica”, een nummer samen geschreven met Paul McCartney krijgt een mooie soloversie. “Vitajex” een soort radiocommercial nummer speelt hij op ukelele waarna hij een meesterlijke uitvoering brengt van Charles Aznavour’s “She”. Na twee uur spelen neemt hij nog eens zijn elektrische gitaar om het slotnummer “I Want You” te brengen, waarna hij een verdiende staande ovatie kreeg van het publiek.

Mooi uitgewerkt concept deze “Detour”, Costello verrast je altijd, als het niet met zijn muziek is dan wel met zijn fijnzinnige humor en leuke verhaaltjes. Verplichte kost!!

Luc Nuyts

Setlist: Less Than Zero/ Poison Moon/ Accidents Will Happen/ Ascension Day/ Church Underground/ Stella Hurt/ Watching The Detectives/ Shipbuilding/ Deep Dark Truthfull Mirror/ Ripping Paper/Face In The Crowd/ Little White Lies/ Beyond Belief/Toledo/ Suit Of Lights/ Shadow And Jimmy/Allison

Reprise 1: Blood & Hot Sauce/ No Man’s Woman/ I Can’t Stand Up For Falling Down

Reprise 2: 45/ Veronica/ Jimmie Standing In The Rain/ Vitajex/ She/ I Want You

Foto Soche

Meer foto's Soche

 



 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA, BORGERHOUT - 12/03/17