HAGELAND BLUES & ROOTS NIGHT @ GC DE ROOS GLABBEEK - 04/03/17

Een initiatief, waarvan de kiem is gelegd aan een cafétoog, garandeert soms niet alleen spontaan opwellende spirit maar ook amicale loyauteit in zowel onmiddellijke als verre toekomst. ‘Meensel Blues’ is inmiddels ‘Hageland Blues & Roots’ geworden en van locatie veranderd, maar de drive is al die jaren gebleven mede dankzij organisator Rudi Coeckelberghs die het bluesschip steeds door kalm hetzij woeliger water heeft weten te loodsen. Sinds 2003 heeft het festival aan bekendheid gewonnen en behalve Belgische bands werden ook buitenlandse bands en internationale muzikanten aangetrokken. Ook bij editie 2017 isdit het geval met artiesten als Sugar Queen en Chris Bergson naast Belgische publiekstrekkers met internationale uitstraling.


Zoals ieder jaar opnieuw biedt Hageland Blues het vooruitzicht op de lente en een nieuw festivaljaar. Ook de organisatoren van Duvel Blues, Hook Rock, Oetsloven Blues enz. geven telkenmale present om alvast de bluesy sfeer op te snuiven alsook de eerste sporen van jump, boogie en passie. Bij Oetsloven Wellen mocht trouwens een jarige Katrien vanop een tafeltje applaus en gelukwensen in ontvangst nemen. Het vroege uur weerhield de fans van blues en roots er niet van om stipt op tijd de eerste band toe te komen juichen. Daarbij kon alvast een hardnekkig vooroordeel uit de wereld worden geholpen, namelijk het cliché dat Walen lui zouden zijn. Wat The Goon Mat & Lord Benardo immers presteerden om het aanvankelijk nog afwachtende publiek te begeesteren is aan weinigen gegeven. De Luikenaars genereerden met slidegitaar, basdrum, Hi-Hat, tamboerijn en bluesharmonica een energie die verblufte. Een enthousiaste Lord Benardo liep zelfs de zaal in, klampte aan en sprong op een kruk om vandaar het publiek met zijn bluesharp aan te moedigen. De songs volgden elkaar op zodat het twijfelen was of je nu ‘Driving Wheel’,‘You Drive Me Crazy’ hoorde of ‘Moanin’ And Tumblin’. Of het kon ook een nummer zijn van de ‘Boogie Beasts’, waarvan zij als muzikanten deel uitmaken, als het verbroederende Waalse luik. De veelzijdige the Goon Mat, alias Matthias, kan trouwens zowat een one-man band vormen. Omwille van het tranceachtige boogieritme geraakte je al dadelijk in de stemming, ook al was het nog te vroeg om te springen, zoals een enthousiaste Benardo, met bezweet open hemdkraag, demonstreerde. Met handgeklap en aanmoedigingskreten stortten zij zich op hun ongepolijste muziek met vele ritmewisselingen, vast besloten om eer te doen aan het beginsel ‘Let’s party tonight’. Daarmee was de juiste drassige bodem gelegd voor ‘Shakedown Tim & The Rhythm Revue’ die op hun beurt van hun eigenzinnige blues hun passie maken. Nog niet zo lang geleden brachten zij hun album ‘Hard To Catch’ uit en je hoeft alleen maar bij het meergelaagde ‘How Long’ die groovy sax van Bart Stone te horen of je geraakt al meteen in de juiste mood. Met Tim Ielegems aan de gitaar, gezegend met een donkere stemkleur, is er niet veel voor nodig om je in een rokerig danslokaal te wanen al doet zijn ‘Wild Calypso Night’ dan weer denken aan zonovergoten stranden en heupwiegende plaatselijke schonen. Ook de contrabas van Boss en de drumbeat van Dennis Tubs capituleerden je terug naar die jaren dat men met boogie, -‘Wiggle Wobble’- , of slowblues -‘How Long’- die rustgevende verbondenheid kon ervaren, waar buurtfeestjes op veranda’s destijds toe uitnodigden. Het uptempo ‘Red Hair’, het fascinerende ‘Lovin’Man’ met Tim op slidegitaar, het melancholische ‘Blues After Hours’, het swingende ‘Takin’ Off’ of het sensuele ‘Take Off Your Clothes’ met zwoele sax gaven alle blijk van de brede invulling die Tim en ‘The Rhythm Revue’ aan hun blues geven. Deze band programmeren is zowat hetzelfde als een affiche plakken op de laatste nog resterende juke joint in de buurt van een haven waar gehavende schepen voor anker liggen.

De programmatoren hadden ook voor een blueslady gezorgd, zodat met Sugar Queen & The Straight Blues Band’ het vrouwelijk schoon werd geïntroduceerd. Behalve een soulvolle stem heeft de Amerikaanse Sugar Queen, oftewel blues- en jazzzangeres Michele Denise, immers ook een exotische ‘body language’ die tot de verbeelding spreekt. Haar verleidingskunst bij ‘Rock Me Baby’ was bijzonder suggestief, alsook bij het sensuele en mid-tempo ‘Let The Juke Joint’. Haar nieuw samengestelde begeleidingsband met Andy Aerts en Jean Raven op gitaar, Ronald Burssens op bas, Dominique Christens op drums en aan de zijlijn Wim Heirbaut op harmonica, -allen met roots in België of Nederland-, zorgde ervoor dat de Sugar Queen met haar ietwat hees stemtimbre tot volle recht kwam. Maar zelfs zonder band zou de Sugar Queen met songs als het zwoele ‘Evil’, het smartelijke ‘Blues In Me’ of het hartverscheurende ‘Ghetto Child’ het hart weten te raken, zoals zij daar een diepmensellijke dimensie aan gaf. Met veel expressie vertolkte zij al deze songs alsof zij al het vrouwelijk leed op haar schouders moest torsen. Haar inleving voelde oprecht aan en alsof alle smart haar teveel werd schakelde zij nadien over naar vrolijker songs en bewees daarbij dat zij ook funky songs aankan zoals ‘Night Train’ of het vitale ‘Hey Mr. Bartender’. Met haar attitude van ‘what you see is what you get’ pakte zij het publiek in dat ook juichte bij de sporadische gitaarsolo’s van Andy Aerts. Na een toegift van Sugar Queen, was het de beurt aan de mannelijk evenknie Steven Troch, die afwisselend bejubeld wordt als de ‘King Of Swing’ of nog als de ‘King of Chromatic Bluesharmonica’ zoals harmonicavirtuoos Mark Hummel hem ooit doopte. In een nog niet zo ver verleden was hij de frontman van de ‘Fried Bourbon’ band en hij begeleidt af en toe ook blueszangeres Ina Forsman. Maar in zijn bejubeld album ‘Nice ‘N’ Greasy’ ontpopte hij zich ook als een opmerkzaam en genuanceerd songschrijver. Met aan zijn zijde gitarist ‘Little Steve’ Van Der Nat en als ritmesectie, bassiste Liesbeth Sprangers en drummer King Berik, vertolkte hij voor het merendeel eigen songs zoals het swingende ‘Extra Extra’, het mid-tempo ‘Slow’ of het intrigerende ‘The Jinx Is On Me’ met zwoel latina ritme. Maar ook de slowblues ‘Nine Below Zero’ van Sonny Boy Williamson zette hij volledige naar zijn hand met een mooie gitaarsolo van Little Steve. Aanvankelijk waren er problemen met het basinstrument, maar eens dit opgelost door een vervangingsinstrument, -gewillig afgestaan door Ronald Burssens-, kreeg het concert meer vaart, mede door het grandioos harmonicaspel van Steven, die erin slaagt om van zijn gondola met diverse harmonica’s het equivalent te maken van een kistje met goudklompjes. Of is het omgekeerd! ‘Alligator Fryolator’ en het rockende‘Saturday Night’ brachten nog meer ambiance in de zaal. En met zijn treinimitaties en ritmenuances toonde hij nogmaals zijn virtuositeit alsof hij een puffend stoomtreintje tot een Tgv kan versnellen.


Daarmee was het einde van de dag een feit, maar na middernacht wachtte er nog een topper, namelijk een bluesman/gitarist die in februari 2015 ingehuldigd werd in ‘the New York Blues Hall of Fame’. De in New York geboren Chris Bergson bracht al een tiental albums uit en wie hem in (Ge)Varenwinkel heeft gezien en gehoord zat mogelijks op een apotheose van het festival te wachten, vooral ook omdat hij zou putten uit zijn gloednieuwe cd ‘Bitter Midnight’ waaruit hij het gevoelvolle en groovy titelnummer vertolkte. Het album werd pas uitgebracht op Continental Record en is het eerste studioalbum sinds het prachtalbum ‘Imitate The Sun’ uit 2001. Maar behalve de titeltrack en het funky ‘Pedal Tones’ putte hij ook uit het ouder werk waarbij steeds weer zijn vaardig en intuïtief gitaarspel opviel. In ‘Down In The Bottom’ kwamen klaterende pianoklanken hem vergezellen. Bas, drum en toetsen vormden de omlijsting van zijn warm vol stemgeluid dat je steeds weer inpakt. Bergson is ook zowat het type van de ideale schoonzoon, vooral bij ouders die verzot zijn op blues en die van de ochtend tot de late avond willen horen, liefst dan gebracht en onder de bekoring van de gloedvolle stem van Chris Bergson. Het schijnt dat hij de inspiratie voor zijn songs zoekt en vindt in de impressies tijdens zijnintercontinentaal toeren. Hopelijk welt er ook een nieuwe song op uit zijn ziel als een herinnering aan de de Hageland Blues & Roots Night’ en aan de voortrekkers en vrijwilligers die elk jaar weer dit festival tot een vreugdemoment en succes maken. Of hij nog de prachtsongs ‘Goin’ Home’ of ‘Rain Beatin’ Down’ vertolkt heeft blijft in het ongewisse, maar in elk geval viel er bij het buitengaan geen regen meer te bespeuren en bleef er alleen nog warmte over, gradueel en bij beetjes opgeslagen in de GC Roos van de muziek.

Marcie

Foto © Walter Wouters

meer Foto © Walter Wouters

Foto © Eric Schuurmans

 

I Feel So Good - Bitter Midnight - Down in the Bottom

 

Alligator Fryolator - Saterday Night - The Jinx is on me

 

The Blues In Me - Ghetto Child - Cherry Red Wine

 

Lovin' Man - Blues After Hours


VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3


 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

GC DE ROOS GLABBEEK - 04/03/17