HURRAY FOR THE RIFF RAFF @ BOTANIQUE, BRUSSEL - 28/03/17

Hurray For The Riff Raff is de band rond frontvrouw Alynda Lee Segarra. De band uit New Orleans is een van die groepen die de afgelopen jaren niet meteen door de mainstream worden opgepikt en relatief rustig aan een carriëre heeft kunnen opbouwen. In 10 jaar tijd worden 6 albums opgenomen. Die gestage groei heeft de band goed gedaan zoals blijkt uit het laatste album ‘The Navigator’ met een evolutie van brede americana naar songs met een emotionele urgentie. Ook muzikaal is er een zekere stijlbreuk: ‘The Navigator’ is nog ogenschijnlijk een rock'n'roll plaat, maar dan een die Segarra’s pallet uitbreidt buiten de folk, country en blues paden die ze tot nu toe bewandelde. Haar dronken, morning-after croon is nog steeds prachtig, maar nu zijn er elementen van Puerto Ricaanse bomba en salsa, son cubano, doo-wop, en zelfs spoken-word poëzie.

De nu 29 jarige zangeres Alynda Lee Segarra is van Puerto Ricaanse afkomst en doet op haar laatste album het relaas van haar eigen leven a.d.h.v. van een fictief karakter, een concept album over de terugkeer naar haar eigen roots, een identiteitsonderzoek en bewustwordingsproces van haar positie in deze wereld, opgetekend in 10 sterke songs.

De Rotonde is slechts matig gevuld op deze doordeweekse dinsdag. De meeste aanwezigen kunnen gewoon op de zitbanken blijven zitten. Die nieuwe full band sound, met 2 vervormde elektrische gitaren (Segarra’s inbegrepen), een bassiste, een drummer en een toetseniste, valt geheel samen met de opwindende songs van haar nieuw album die de hoofdmoot van het optreden zullen uitmaken.

De full electric band geleid door frontvrouw Segarra bouwt langzaam op met een paar mid-tempo songs, van verschaalde barroom blues “Life To Save” naar het countryeske met twang-gitaar gedreven “Nothing's Gonna Change That Girl”. Met het daaropvolgende rockende “Hungry Ghost” schakelen band en Segarra een versnelling hoger. “I been a lonely girl/But I’m ready for the world” sneert Alynda herhaaldelijk in het refrein en voegt samen met haar band de daad bij het woord.

“Rican Beach” drijft op een swingende groove gekenmerkt door een dissonante gitaar, waarover Segarra sist van woede over de culturele toe-eigening en gentrificatie: “First they stole our language/Then they stole our names/Then they stole the things/That brought us fame/And they stole our neighborhood/And they stole our streets/And they left us to die/On rican beach”

Segarra wil de mensen niet per se om de oren slaan door uit te weiden over de inhoudelijke verhalen, aanklachten, boodschappen en protesten vervat in haar songs. Liever laat ze de songs voor zich spreken en beperkt ze zich tot een korte introductie zoals “This is what happened when immigrant people are demonized no matter where” bij het tittelnummer “The Navigator”. De lelijke synths storen maar de zwoele Tom Waits sfeer en het felle refrein “Oh, where, will all my people go? The navigator wants to know” blijven hangen. “Lake Of Fire” rock ‘n’ roll met 2 gitaren vooruit en drijvend op een 60’s orgeltje klinkt ouderwets goed terwijl het langzame “Settle” met veel galm, slide gitaarsound en orgeltje in de retro sfeer blijft. Tekenend voor de evolutie die HFRR heeft ondergaan is de nieuwe versie van het oude “Blue Ridge Mountain”, oorspronkelijk een simpel op banjo drijvend bluegrass liedje nu gestoken in een breed luid galmend rock arrangement. Toch blijft het een leuk nummer.” A protestsong for all of you who are still dreamers and think a better world is possible” als inleiding tot het fascinerende “The Body Electric”. Verpakt als een murder ballad zingt Alynda vanuit de rol van het slachtoffer “Oh, and tell me, what's a man with a rifle in his hand/ Gonna do for a world that's so sick and sad?”, aangescherpt met scheurend gitaarwerk. Segarra zingt/schreeuwt zich passioneel door haar songs die koken van brandende intensiteit die overslaat naar het publiek dat na elk nummer enthousiast klapt. Het langzaam bluesy “Good Time Blues (An Outlaw's Lament)” is dan een welkome afwisseling met hoorbaar die heerlijk zuiderse stem van Segarra. “Living in the City” met lekker 60’s orgeltje en doowop brengt Mink DeVille in herinnering. Voor de traag brandende ballade “Fourteen Floors”, “another immigrant song, talking about my father” gaat Segarra solo aan de piano zitten. De intensiteit is er niet minder om. Segarra's laatste nummer voor de toegift is het felle “Pa'Lante” dat “verder/ vooruit” betekent. Het is een eerbetoon aan de schat aan immigranten ervaringen en haar eigen connectie met die geschiedenis. Het vormt hét hoogtepunt van het optreden. “Be Something” en de oproep aan al haar lotgenoten om vooruit te gaan” luidt als een mantra die Patti Smith oproept. Het pakkende "St. Roch Blues", dat zij samen schreef met Sam Doores van The Deslondes gaat over een reeks onopgeheldere moorden gepleegd in 2011 in de gelijknamige wijk in New Orleans, dat zij opdraagt aan “all the people we lost”. Dat de melodie en gitaarlijn overduidelijk schatplichtig zijn aan Etta James’ “I’d Rather Go Blind” is dan bijzaak. Met de goed gemikte oude CCR song “Fortunate Son” als uitsmijter bevestigt HFRR andermaal haar protest roots.

Het resultaat is een emotioneel opwindend concert dat zowel de directe inhoud van haar songs onderstreept met passionele krachtige zang als muzikaal verkwikkend is met dampend luide roots rock’n’ roll. Die live aanpak laat haar stem met veel galm luid en schreeuwerig klinken waardoor de subtiliteit van haar honingwarme stem en van de songs zoals we die op haar albums kennen, dreigt verloren te gaan. Maar in plaats daarvan serveert Alynda Segarra ons een brilliante rock ‘n’ roll show rijk aan uiteenlopende stijlelementen zonder aan zeggingskracht in te leveren. Hoera voor de Riff Raff.

Marc Buggenhoudt

Setlist

1.Life To Save (The Navigator, 2017)
2.Nothing's Gonna Change That Girl (The Navigator, 2017)
3.Hungry Ghost (The Navigator, 2017)
4.Rican Beach (The Navigator, 2017)
5.The Navigator (The Navigator, 2017)
6.Lake of Fire (Look Out Mama, 2012)
7.Settle (The Navigator, 2017)
8.Blue Ridge Mountain (Small Town Heroes, 2014)
9.The Body Electric (Small Town Heroes, 2014)
10.Good Time Blues (An Outlaw's Lament) (Small Town Heroes, 2014)
11.Living in the City (The Navigator, 2017)
12.Fourteen Floors (The Navigator, 2017)
13.Pa'Lante (The Navigator, 2017)

Encore:

14.St. Roch Blues (Small Town Heroes, 2014)
15.Fortunate Son (Creedence Clearwater Revival cover)

Foto © Yvo Zels

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL

28/03/17