JEF NEVE "SPIRIT CONTROL" @ AB BRUSSEL – 28/03/17

Het gaat goed met de charismatische Jef Neve, jazzpianist, componist en producer. Deze maand veertig geworden, vorig jaar gehuwd, in eigen land erkend en bejubeld en ook in het buitenland doorgebroken door o.m. zijn samenwerking met de Amerikaanse zanger José James! De Kempen zoon heeft alle reden om gelukkig te zijn. Twee jaar geleden bracht hij zijn solodebuut ‘One’ uit en vandaag reeds ligt zijn gloednieuwe ‘Spirit Control’ in de platenrekken, waarin ook strijkers en blazers hem begeleiden. Het was hem ingefluisterd dat het reeds de zevende keer was dat hij in de AB optrad en hij waardeerde de positieve vibes die hem vanuit het publiek tegemoet kwamen. Dat is niet verwonderlijk, want het Belgisch publiek houdt van Jef Neve die eigenzinnig zijn weg gaat ook in zijn muziekkeuzes, niet aan een genre gebonden. Bijgevolg waarderen niet alleen jazzliefhebbers zijn platenproductie, die breder reikt dan alleen jazz, maar ook klassiek, pop en de soundtracks van Belgische films omsluit, zoals o.m. ‘Dagen Zonder Lief’ en de Tv-reeks ‘In Vlaamse Velden’.

Te midden van een zevenkoppige band met vier strijkers, ritmesectie en toetsenist voelde jazzpianist zich als een springerig veulen in het veld dat de eerste lente ruikt en bereid is zich volledig te geven. De veelzijdige componist putte voornamelijk uit zijn laatste album, vers van de pers, die later door hem ook zou worden gesigneerd. Hij koos daaruit vooreerst het bewogen, tegelijk melancholisch en helende ‘Spirit Controle’, symbolisch geladen nu zijn leven eindelijk in balans is en hij de dalen is ontstegen. De strijkers omlijstten de fragiliteit van het geluk. Alvast een eerste hoogtepunt! Het daaropvolgende ‘Jumpin’ On Waves’ bewoog zich lichtvoetiger, maar tegelijk ook onstuimig en energiek, waarbij je het zeewater als het ware voelde opspatten in een wilde rit van de surfer op omslaande golven. De contrabasritmes van Lennart Heyndels werkten daarbij opzwepend en suggestief. Jef Neve heeft zich nog niet zo lang geleden een kite aangeschaft en met deze compositie beeldde hij ook de blijdschap uit die het dansen op de golven hem bezorgt. Het daarna volgende, wederom zielsmooie ‘Crystal Lights’, droeg Jef Neve op aan Brussel. Het idee ontstond bij hem naar aanleiding van de gebeurtenissen van 22 maart en via de compositie wou Jef Neve een lichtstraaltje van hoop brengen en getuigen over de veerkracht van de mens. Begeleid door violen, contrabas en drum, en de hartverscheurende saxofoon van Andy Dhondt, groeide deze compositie uit tot alweer een nieuw hoogtepunt

Al zijn Neve’s composities dan woordloos, zijn verbeelding weet hij steeds om te zetten in imaginaire beeldtaal waarbij zijn handen het pianoklavier liefkozen, ranselen of opzwepen. Typerend voor Jef Neve is dat zijn creatieve geest immer in werking is. Of hij nu in Casablanca een lange wachttijd in een vlieghaven moet uitzitten of zich in een vissersplaatsje bevindt aan het Kivu meer, steeds leidt dit tot gevisualiseerde prachtcomposities die zomaar uit de geheime bronnen van zijn fantasie lijken te ontspringen. Bij ‘NYC Marathon’ voelde je alzo aan den lijve de aanvurende kreten van het publiek langs de zijlijn temidden van de wolkenkrabbers van New York. Het was journalist Freek Braeckman die hem na de nodige mojito’s tot een deelname aan die marathon verleidde. De inleidende anekdotes die Jef Neve inlaste vergrootte de amicale sfeer tussen hem en het publiek. Ook de speelse band met de drummer viel op. Zijn humor kon je dan weer opmaken uit een veelzeggende titel als ‘Nothing But A Casablanca Turtle Slideshow Dinner’.

Jef Neve is een virtuoos die in zijn improvisaties zowel de kracht van de berg Kilimanjaro kan oproepen als de poëzie kan uitschilderen van vissersbootjes die na een nacht varen naar de haven terugkeren. Niet voor niets noemde hij één van zijn succesnummers ‘Beautiful Colours’. Een van de meest intimistische songs werd echter het verstilde ‘The Heart Whispers Why’ waarop celliste Amber hem met verkillend mooie celloklanken begeleidde. Steeds verrijkten strijkers of percussie de geëmotioneerde pianosound van de pianovirtuoos, die desnoods zijn piano ontmantelt om daaruit de juiste klanken te toveren. Slechts bij één compositie beperkte Jef Neve zich tot een trio uitvoering, wat dan ook het meest jazzy nummer werd met achtervolging en contrasten, waarbij contrabassist en drummer elkaar in interactie ontmoetten, met daarbovenop Jef Neve die als een soort Keith Jarrett weerwoord gaf op piano en hen vocaal aanmoedigde. Het was de voorbode van het einde, waarna het achttal, nog éénmaal teruggeroepen, met het verstilde onzeglijk mooie ‘Solitude’ inzette, dat Jef Neve op zijn laatste album in een nieuw arrangement heeft opgenomen. Jef Neve, die, naar eigen zeggen, zich bij het ontstaan van dit album als een vlinder voelde die naar zijn eigen reflectie kijkt, bracht diezelfde emotie over naar het publiek. Niet alleen is hij een sympathieke mediatieke verschijning, maar Live is hij een origineel rasartiest die weet hoe hij met zijn pianospel en composities hier en nu het hart kan raken.

Marcie

Foto © JiVe

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL28/03/17