JOANNE SHAW TAYLOR @ DE ROMA, BORGERHOUT - 23/03/17

Deze jonge Blues Gitariste, net de dertig voorbij, groeide op in the Black Country, een deelgebied van de mooie West Midlands in Engeland. Werd ontdekt door Dave Stewart, de befaamde gitarist die samen, in de jaren tachtig, met geliefde Annie Lennox, Eurythmics oprichtte. Joanne gaat mee op tour in 2002 met zijn side project D.U.P., zij is pas zestien. Op haar drieëntwintigste debuteerde ze met “White Sugar” en tourde in de U.S. met, o.a.Erja Lyytinen, Oli Brown, ook wijlen (rip 2016) Candye Kane, de Blues Caravan. Deze prachtige groep, met wisselende bandleden, opgestart in 2005 door het platenlabel Ruf records, heeft ons al dikwijls bekoord. Alleen de “betere” nieuwkomers horen tot deze uitverkorenen. Joanne wordt vandaag benoemd als opkomende blueslegende, de doll voor Allan Nimmo, de superstar in wording voor Bonamassa. In 2016 brengt ze haar vijfde studio album “ Wild ” ten tonele, ook hier in de Roma getuigen we van hedendaagse vernieuwing in de blues.

De Roma is er duidelijk klaar voor. Al enkele weken een uitverkocht optreden, waar enkel echte fans aanwezig zijn. Op het podium stapt een jonge mix van Italiaans, Belgisch en Engels bloed. Net als op de CD vangen ze aan met “ Dyin' To Know “. Variabele ritmes en een stevige drive voeren ons mee over stevige solo's, waarvoor sommigen zouden willen sterven. Ook met haar whisky stem, trekt ze het publiek al snel mee. Joanne trad hier een tweetal jaar geleden ook nog op, dat weet ze nog heel goed. Herinnert ons ook even aan gister, de aanslag in Londen, met medeleven voor de slachtoffers. Muziek zegeviert met blues, dat merken we in “ Nothing To Lose “. Een zelfde groove met solowerk waar we niet genoeg van krijgen. “ No Reason To Stay “ alleen al, is een goede reden om dit nieuwe album te kopen. Haar zuivere Engelse stem met een sterke hand op de snaren van haar sexy 1966 Fender Esquire, die een zeker Robert Cray gehalte vertoont.

Blues behelst niet alleen die enkele fantastische solo's. Joanne vindt zichzelf meer een Blues artieste dan een Blues gitariste, wat ze al lang bewezen heeft met haar uitmuntend singer-songwriting. Zij beheerst het inderdaad allemaal, wat we ook merken in een ouder werkje “ Jump That Train “, gevolgd door titeltrack van hetzelfde album “ Diamonds In The Dirt “. Deze Blues trein voert ons verder van Chicago over Nashville. Jo krijgt haar Gibson toegereikt en proeven het opgewaaid zand tussen de lippen in het traag diep snijdend “ Tried Tested and True “. Nemen dan de Greyhound waarop we “ Watch 'em Burn” op de busradio horen. Geweldige fingerpicking, Les Paul op z'n best, ook weer uit haar eerste buitengewoon album “ White Sugar “. Waarin we blijven graven met “ Time Has Come “. Uptempo met haren in de wind. Neen geen “ Wild Is The Wind “ eerst nog “ Wanna Be Your Lover “ en speelt hierbij gans vooraan op het podium...yes, we wanna be!

Terug op de sexy Fender “ Ready To Roll ” en met Hollow Body het nummer te brengen van Tjomkin en Washington, vertolkt als eerste door Johnny Mathis in de gelijknamige film “ Wild Is The Wind “ uit 1957, om dan door Bowie te worden omgetoverd, geïnspireerd door de versie van Nina Simone, tot evergreen en met Oscar bekroond voor best origineel nummer. Songs die door de tijd heen nog overweldigender worden. Joanne toont hier terug de vrouwelijke versie, met een stem waarbij geen backing vocals horen, hoog scorend op onze eigenste blues charts. Laatste nummer, voor de geprogrammeerde encore “ Tied And Bound “ en na een Turkse koffiepauze “ Going Home “. Geen Ten Years After versie, noch die van Leonard Cohen, maar eigen werk van onze blonde “ White Sugar ” en volgens de schaal van Beaufort één met Janis Joplin gehalte. Moge deze Blues artieste ons nog vele wegen tonen, wie stout is volge haar.

Guy Cuypers

Foto © Guy Cuypers

meer © Guy Cuypers

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA, BORGERHOUT - 23/03/17