SOUTHERN BLUESNIGHT @ PARKSTAD LIMBURG THEATERS, HEERLEN - 25/03/17

In Heerlen vond voorbije zaterdag de 21ste editie van de Southern Bluesnight plaats. Omdat Heerlen niet ver van de Belgische grens ligt, komen ook een groot aantal Belgische bluesliefhebbers naar deze Nederlands Limburgse stad. Vaste bezoekers kennen het concept: op 3 podia vinden de optredens plaats en het is steeds kiezen omdat vele acts elkaar overlappen. Wij kozen om ons te focussen op de 2 grootste zalen, de Rabozaal en Limburgzaal.

Johnny Mars

Eerste act in de Limburgzaal was Willie Buck & Robert Fossen Band. Willie Buck is een 80 jarige zanger die in 1954 van Houston, Mississippi verhuisde naar Chicago. Daar ontmoette hij Muddy Waters en werd Muddy zijn grootste inspiratiebron. Wilie Buck werd aangekondigd als legende, maar hij is een locale artiest zonder vaste band, die de bluesclubs van de Windy City afschuimt om mee te jammen. Pas in de nadagen van zijn carrière, 73 jaar was hij, toen zijn debuutalbum ‘The Life I Love’ in 2010 verscheen. Vanavond werd hij begeleid door de Robbert Fossen Band, één van de betere Nederlandse vertolkers en kenners van de Chicago blues. Na 3 songs die knap werden gezongen door Robert Fossen mocht Willie het gezelschap vervolledigen. Ondanks het vakmanschap van de begeleiders kwam er geen vaart in de set. Oorzaak was de afwezigheid van setlist waardoor er telkens minuten verloren gingen wegens het overleg van het volgende te spelen nummer. De platgespeelde nummers zoals ‘Blow Wind Blow’, ‘Baby, Please Don’t Go’, ‘I’m Your Hoochie Coochie Man’ en ‘Champagne & Reefer’ werden door Willie routineus afgehaspeld. Geen idee of Robert Wilie Buck nog een keer laat overvliegen, maar hopelijk overstijgt het volgende keer het jam niveau. Dan maakte Richard ‘Rip Lee’ Pryor een betere indruk. Hij bracht eerst 3 nummers solo waarbij hij zichzelf begeleidde op gitaar en harmonica in rack. Richard is de zoon van Snooky Pryor, een harmonicalegende die de uitvinder was van de door harpmicro versterkte mondharmonicasound. Richard heeft de identieke stemfrasering als zijn vader en ook de harplicks dragen de Snooky signature. Na 3 heerlijk rauw klinkende nummers kwam de Little Boogie Boy Bluesband het podium versterken en veranderde de muziek van pre-war blues naar vintage Chicago blues. Helaas moesten wij na enkele nummers naar de Rabozaal om toch nog 45 minuten te kunnen meepikken van Johnny Mars & The Northern European Jazz and Blues Orchestra. Johnny Mars is Amerikaanse zanger/harmonicaspeler die in onze regio populair was eind jaren 80. Hij verbleef zelfs jaren in West London, zodat hij uitgroeide tot een graag geziene artiest in het Europese club- en festivalcircuit. Zijn laatste album dateert al van 18 jaar geleden, dus wij wisten niet of deze 75 jarige artiest nog actief was. Zijn stem en harmonica skills waren nog uitstekend bleek tijdens deze performance. De combinatie met The Northern European Jazz and Blues Orchestra deed hem minder goed uit de verf komen. De 18 koppige big band bestond uit 4 trompetten, 4 schuiftrompetten, 5 saxen, bas, drums, gitaar, piano en een dirigent. De muzikaliteit was van een zeer hoog niveau, maar de nummers waren de overbekende klassiekers zoals ‘Let The Good Times Roll’, ‘Rock Me Baby’, ‘Sweet Home Chicago’ en ‘Summertime’. We hadden liever dat Johnny Mars beter tot zijn recht kwam, maar dit was onmogelijk omdat tijdens elk nummer minstens 4 solo’s werden gebracht door de andere muzikanten. Zo kreeg je knap gebrachte gitaarsolo’s, opgevolgd door een trompet- en saxsolo en moest Johnny Mars vervolgens ook nog iets indrukwekkend uit zijn harmonica toveren. Had Johnny met een traditionele bezetting van bas, drum, bas en gitaar opgetreden en de big band met een zanger zoals Michel Bublé, dan hadden wij twee winners, maar nu werd de bis gespeeld voor een slechts 1/3 gevulde zaal…

Eric Bibb

Het meeste volk was verhuisd naar de Limburgzaal om de bevallige Kyla Brox te bewonderen. Deze 37 jarige zangeres komt uit Manchester en is de dochter van Britse blueslegende Victor Brox. Kyla beschikt over een dijk van een stem die amper een micro nodig heeft. Haar set bestond grotendeels uit nummers van haar nieuwe album ‘Throw Away Your Blues’. Dit album heeft een vlakke productie meegekregen en pas live komen de nummers echt tot leven. Geen enkele man kon weerstaan doen ze smekend ‘Choose Me’ zong. In het midden van het optreden kwam haar vader meespelen. Victor zong enkele nummers zoals ‘No More Trouble’ en ‘The Trill Is Gone’ en speelde vooral trompet. Kyla speelde tijdens enkele nummers de minder bij blues gebruikte dwarsfluit. Helaas moesten wij naar de Rabozaal, maar we constateerden dat Kyla Brox en haar band aan een uitstekend optreden bezig waren. Het was duidelijk aan de drukte in de grote zaal dat Eric Bibb de publiekstrekker van deze editie was. Eric klaart vaak de job solo, maar vanavond kreeg hij versterking van slide- en pedalsteelspecialist Olli Haavisto. Eric opende a capella: wat een warme stem heeft deze zanger/gitarist. Je ziet direct een groot artiest met een warme persoonlijkheid. De show is zeer relax gebracht en tussen de nummers maakt Eric geregeld grapjes. Weinig artiesten zijn zo productief qua albums als Eric. Toch speelt hij vanavond enkele pareltjes van Leadbelly zoals ‘Bring A Little Water, Sylvie’ en ‘Bourgeois Blues’. Zelfgepende hoogtepunten waren ‘On my Way To Bamako’, meezinger ‘Needed Time’ en zijn afsluiter ‘Don’t Ever Let Nobody Drag Your Spirit Down’. Het is niet eenvoudig om met akoestisch blues een grote zaal bij de les te houden, maar Eric slaagde met brio. Afsluiter in de Limburg was Laurence Jones. Deze 25 jarige Brit was de jongste artiest op deze editie en is een ware bluesrocksensatie. De laatste 3 jaar bracht hij elk jaar een nieuw studioalbum uit en stond hij op de grootste festivals in Europa. Sinds kort heeft hij met Greg Smith een nieuwe bassist. De jeugdigheid, maar ook de professionaliteit droop van het podium af. Laurence speelt knap gitaar, overtuigt vocaal en heeft een frisse podiumpresence. Hij speelde een staalkaart van al zijn albums, aangevuld met Eric Clapton’s ‘Cocaine’ en ‘I Shot The Sheriff’. In Nederland zijn ze enorm bluesrockminded, dus de show van Laurence was klare koek voor onze noorderburen.

De 21ste editie van de Southern Bluesnight kende een mooie opkomst en muzikaal viel er veel te genieten. Helaas zorgde het overlappende programma dat wij o.a. Matyas Pribojszki niet konden zien. Het viel ook op dat het economisch niet meer mogelijk leek om volledige Amerikaanse bands over te laten vliegen. Nederlandse muzikanten verzorgen graag de backing van buitenlandse artiesten. Helaas krijgen wij dan vaak de platgespeelde klassiekers geserveerd wegens de korte repetitietijd. Om die reden gingen de Britse artiesten zoals Kyla Brox en Laurence Jones met de eervolle pluimen lopen.

Kris Vermeulen

Foto © Eric Schuurmans

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

PARKSTAD LIMBURG THEATERS, HEERLEN - 25/03/17

 

Willie Buck

Richard ‘Rip Lee’ Pryor

Johnny Mars

Kyla Brox

Eric Bibb