BIG THIEF @ BOTANIQUE, BRUSSEL – 25/03/18

Heeft de Botanique zondagavond met Big Thief het best bewaarde geheim van de indie-folkrock scene kunnen strikken? We zijn er zo goed als zeker van. Het is bijna niet te vatten dat deze alternatieve indie-band uit Brooklyn, New York, onder leiding van Adrianne Lenker, zolang onder de radar is gebleven van een groter publiek. Eerst geboekt in de kleine Witloof Bar, gaat de verkoop zo snel dat de Rotonde in een mum van tijd uitverkoopt. En dat is meer dan terecht als je ziet welke lovende kritieken hun albums “Masterpiece” en hun laatste, “Capacity”in de internationale en nationale pers krijgen. Ook Spotify blijkt een goede waardemeter, want sommige songs zoals “Paul”, zijn tot meer dan zeven en een half miljoen keer beluisterd. Hoewel, voor zulk een publiek zijn zelfs alle Vorst Nationaals een maat te klein en geef ons maar de knusse gezelligheid van de Rotonde, waar deze muziek voluit tot zijn recht komt. Dit was ook de overtuiging van Big Thief zelf, voor wie het de eerste maal was dat ze in een ronde zaal speelden.


De schare fans die present tekeken in de uitverkochte Rotonde, hebben in ieder geval de Big Thief trein niet gemist. Deze band onder leiding van frontvrouw Adrianne Lenker, begeleid door Max Oleartchik op bas en James Krivchenia achter de drumsticks en backing vocals, springt er dan ook echt uit. Folkrock is de laatste jaren aan een revival toe met jonge bands zoals Mumford and Sons, The Low Anthem en anderen, die dit genre nieuw leven inblazen en zorgen voor een publieksverjonging, Big Thief doet daar met bakken emotionaliteit, diepgravende, persoonlijke teksten, heerlijk gitaarspel en het unieke stemgeluid van Adrianne Lenker, nog een flinke schep bovenop. Lenker is begenadigd met de rauwe vocale kracht van een Lucinda Williams, maar evenzeer de fragiliteit van een Angel Olsen, gecombineerd met een ijl, hoog vocaal bereik. Bovendien leest Adrianne’s levensverhaal als een spannend boek en raakt ze veel van haar zielenroerselen kwijt in haar songteksten en dat voel je ook zo aan, bij elke noot die ze zingt of speelt.

Vanavond moeten we het stellen met een Big Thief trio, want gitarist Buck Meek is niet mee afgezakt voor de Europese tournee, wegens promotie van een eigen album. Eerste vaststelling is dat we hem nooit hebben gemist. Adrianne is zelf zulk een getalenteerde gitariste, die fingerpickend de tederste tokkels uit haar vingers laat glijden, maar evenzeer een flinke portie Crazy Horse of psychedelische noten uit haar versterker kan laten gieren. Haar stemgeluid ligt wonderwel in dezelfde lijn als haar gitaarspel, van fluisterzacht tot ruw en krachtig en dit vergt vooral van de ritmesectie veel aandacht, want één te harde aanslag kan stante pede de subtiliteit verknoeien van een nummer. Bassist Max Oleartchik speelt zelfs regelmatig op zijn knieën om zo nog beter de podiumsound te capteren. Het trio staat dan ook op scherp in de Rotonde en houdt er hiervoor wel een zeer origineel ritueel op na. Wie zagen we een dik uur voor het optreden nog de veters binden voor een jogging door het park van de Botanique, juist, de ganse Big Thief crew.

Veel tijd om zich op te frissen, laat staan te douchen blijft er niet over, maar een opwarming had Big Thief dus zeker niet meer nodig. Een wervelende, psychedelische intro gaat de swingend verhalende single “ Shark Smile”, een fatalistische roadsong uit “Capacity”, vooraf en ze breien er dadelijk zonder onderbreking een paar bekende kleppers aan: de krachtige altcountry-rocker “Masterpiece”, naar de sterren gedreven door de meest heerlijk, hectische en roestige gitaarsolo, het bedrieglijk rustig startende “Real Love” waarin Stephen Malkmus lijkt te herleven, om ons dan liefdevol te omarmen met de fluisterzacht getokkelde en breekbaar gezongen lovestory “Paul”.

Bekende nummers zijn er zat voor een trouwe fanbase, maar Big Thief staat hier niet om op veilig te spelen. Een setlist is onbestaande en er wordt op het podium op het moment zelf beslist welke song de eer krijgt. Er wordt zelfs gedurfd de kaart van de nieuwe, onuitgebrachte nummers getrokken, die dikwijls nog geen titel kennen. Ondanks dit tasten in het duister, reageren de fans enthousiast en zeker het met handklap percussie begeleide “Abyss Kiss” kent succes. Publiekslieveling blijkt echter het dromerig op wolkjes drijvende “Mythological Beauty”, waar Adrianne echter enige moeite kent om de allerhoogste noten te halen die het refrein sieren. Dit is dan ook het enige steekje dat vanavond van de breinaald viel, want een immens ontroerend “Orange”, een song over liefde, leugens en overspel, doet bij velen een traan wegpinken, samen met het fragiel getokkeld en tot countryballade omgetoverde “Mary”, als waardige afsluiter.

Bissen kwamen er niet, maar na tachtig minuten intens genieten, is het beter de nacht in te stappen met het warme gevoel iets unieks beleefd te hebben. Eén ding is duidelijk, van Big Thief hebben we het laatste nog niet gezien en gehoord, talent en creativiteit zat. Een knus podium op een festivalweide deze zomer hebben ze meer dan verdiend.

Yvo Zels

Fotoalbum © Yvo Zels

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL