CALEXICO @ DE ROMA, ANTWERPEN – 24/03/18

Calexico haalde zijn naam van een grensstadje tussen Californië en Mexico. Als je de muziek van Calexico hoort, is het meteen duidelijk dat deze naam goed gekozen is. Hun muziek is een eclectische mix van stijlen : filmische westernmuziek, mariachi, softjazz, surf, Latijnse invloeden, alternatieve country, enz. het zit er allemaal in. Ze weten op een unieke manier het beste van Noord-, Midden- en Zuid-Amerika samen te brengen. De kernleden Joey Burns en John Convertino leerden elkaar begin jaren ’90 kennen in Los Angeles, toen John Convertino reeds drums speelde bij Giant Sand. Joey Burns voegde zich later als bassist bij de groep. Calexico startte als een zijproject maar werd al snel populairder dan het moederschip Giant Sand. Dit heeft Giant Sands opperhoofd Howe Gelb heel moeilijk weten te verteren. Begin dit jaar kwam met “The Thread That Keeps Us” het negende Calexico-album uit en dat stellen ze vanavond aan het Belgische publiek voor in een reeds lang uitverkochte Roma met in het voorprogramma de Mexican Institute Of Sound.

Iets later dan voorzien begint het driekoppige gezelschap Mexican Intitute Of Sound aan de warm-up voor Calexico. De frontman en zanger Camilo Lara zorgt voor een elektronische toets en wordt bijgestaan door een drummer en bassist. Je kan de sound het best omschrijven als techno met Latijnse invloeden. Veel reactie krijgt de groep niet los bij het publiek alhoewel Camilo echt wel zijn best doet. Ikzelf ben er ook niet bepaald kapot van. Voor de laatste twee nummers voegen vijf leden van Calexico zich bij het drietal en wordt het meteen een ander verhaal. Nu klinkt het wel fantastisch tijdens het nummer “Mexico”, een ode aan het mooie maar beproefde land. Uiteindelijk eindigt het concert toch nog op een prima wijze.

Calexico bestaat vanavond uit het achttal dat de twee laatste nummers van het voorprogramma speelde. De kernleden, zanger/gitarist Joey Burns en drummer John Convertino worden bijgestaan door de bekende Spaanse muzikant Depedro op gitaar, toetsen, pedal- en lapsteel (Depedro is de alias van Jairo Zavala, onlangs ook nog te zien in De Roma), technomuzikant Camilo Lara, voorts nog een toetsenist, twee trompettisten en een bassist. De meeste muzikanten spelen echter meer dan één instrument en ze schakelen dus soms over op gitaar, accordeon of vibrafoon. Het begint met een stevige rockgitaar tijdens “Dead In The Water”, een nummer dat een dreigende sfeer uitademt. Javier Zavala speelt een stukje slidegitaar tijdens “Voices In The Field”, nadien geeft hij ook nog een pittige gitaarsolo ten beste in deze popsong met zuiderse invloeden. Joey rapt in het begin van “Under The Wheels”, later in de song overheerst de mariachisfeer. Tijdens “Across The Wire” contrasteren de schetterende trompetten met de zachte, warme stem van Joey. Zoete Americana krijgen we met “The Town & Miss Lorraine”. Vrolijke accordeonklanken fleuren “Ballad Of Cable Hogue” op, tijdens “Sonic Wind” worden we dan weer vergast op een gedempte trompetsolo. Je merkt het, aan afwisseling geen gebrek. Rock 'n Roll krijgen we met single “End Of The World With You” tijdens hetwelk Depedro nog eens een forse gitaarsolo ten beste geeft. “Bridge To Nowhere” is eveneens een rocksong pur sang, forser dan we van Calexico gewend zijn.
“Flores Y Tamales” wordt door Jairo Zavala in het Spaans gezongen en het is ambiance troef met de trompetten en het Cumbiaritme. Het zijn stuk voor stuk klassemuzikanten en dit komt goed tot uiting tijdens “Thrown To The Wild”, waarin de subtiele instrumentatie soms wordt opgeschrikt door de trompetten of een staande bassolo. Knap! De ballade “Girl In The Forrest” is Americana van de bovenste plank met een bijzondere lapsteelpartij, werkelijk bloedmooi. Heel opzwepend is het instrumentale “Minas De Cobre (For Better Metal)” met zijn uitbundig trompetgeschal en geluiden van treinen. Tussendoor prijst Joey, zoals zovelen voor hem, de knappe Romazaal. Ze zouden er zelfs graag tweemaal optreden. Het is toch een godsgeschenk dat deze zaal indertijd gered is van de afbraak. Ambiance en interactie met het publiek krijgen we tijdens “Rosco Y Panchetta”, een verhaal over twee Mexicaanse honden tijdens hetwelke Joey de aanwezigen laat huilen als honden. De liefdessong “Music Box” draagt hij op aan zijn vrouw en kinderen. Voorheen had Joey ook al uitgehaald naar de Amerikaanse wapenlobby, zijn familie stapt ongeveer op het moment van het concert mee in de mars tegen het wapengeweld in de USA. Voorspelbaar gaat het publiek uit de bol tijdens het overbekende “Crystal Frontier” dat de reguliere set afsluit.

De groep komt nog terug voor een drietal bisnummers, tijdens één daarvan weet Camilo Lara het publiek nu wel mee te krijgen. Het was een twee uur durend concert waar alles in zat waar Calexico voor staat, prachtige melancholische songs afgewisseld met uitbundige mariachi. Deze zomer treedt Calexico - met in het voorprogramma Depedro - op 1 juli op in het OLT Rivierenhof, degenen die vanavond naast tickets grepen krijgen alzo nog een kans, mis ze niet!

Lou van Bergen

Foto's © JiVe

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA, BORGERHOUT