DIANA JONES @ DE BREUGHEL, BREE - 22/03/18

Het was reeds de tweede maal dat Diana Jones in Bree optrad, en het concert van 4 jaar geleden staat ons nog helder voor de geest, omdat het zo ongelooflijk goed was. En ook vorige donderdag was het weer van dattem. Diana Jones is dan ook een singer-songwriter wiens sound diep in americana en Amerikaanse roots- en folkmuziek is gedrenkt, en ze behoort zonder meer tot de top in dit genre, samen met illustere collega's als Gillian Welch, Nanci Griffith en Iris Dement.

Ze had zelfs geen nieuwe plaat om te promoten. Vorige keer kwam ze haar recentste studioplaat Museum Of Appalachean Recordings (2013) voorstellen, zonder meer een echt meesterwerkje. Wel bracht ze in 2016 een live album uit, dat een mooi beeld geeft van waar een Diana Jones concert voor staat. Een plaat met nieuwe songs zou zeker welkom zijn, maar haar oudere songs zijn we nog lang niet beu gehoord, integendeel.

Ze begon het concert met een onnodige verontschuldiging, namelijk voor de president die in haar land verkozen is. Werkelijk niemand kende ze die voor hem gestemd had, zo vertelde ze. En iets later in de set legde ze de vergelijking met George W. Bush, die ze indertijd ook geen warm hart toedroeg, doch die in vergelijking met Trump bijna een prima president was.

En dan begon ze met Drunkard's Daughter en I Don't Know. Voorafgaand aan Cold Grey Ground deed ze in grote lijnen haar familiegeschiedenis uit de doeken, en ook dat ze geadopteerd was. Ze benadrukte de fijne band met haar grootvader, ook een muzikant, van wie ze veel geleerd heeft. Ze had het ook over de bergachtige streek waar ze opgroeide, en hoe de mensen daar leefden - sommigen onder hen hadden nog nooit in hun leven de zee gezien. Al deze ervaringen zijn heel erg in haar songs geslopen, zowel qua thematiek als qua geluid, want er zit wel wat van die typische Amerikaanse folk en old time music in haar liedjes, wat ook blijkt uit die albumtitel Museum of Appalachian Recordings.

Trots wist ze ook te melden dat ze op een avond een telefoontje kreeg van Janis Ian, die ze nogal bewonderde voor haar mooie muziek, en dat die aangename kennismaking geresulteerd had in een lange tournee waarbij zij het voorprogramma voor haar rekening nam. Poverty noemde ze een 'sad little song that is played fast' en voor tekst hoefde ze maar uit haar eigen levenservaring te putten. Armoede was troef in haar kindertijd. 'The bed is so cold I cannot sleep in the arms of poverty'. En het leven was hard, met weinig comfort, hard werken voor weinig geld.

Vooraleer ze If I Had a Gun inzette, verwees ze uitdrukkelijk naar de beweging van jonge mensen & kinderen die momenteel in de USA opkomt tegen de veel te liberale wapenwet. En het stemde haar positief dat deze beweging uiteindelijk toch een beetje ernstig genomen wordt de laatst dagen. En zo hoorden we ook eens een opbeurend nieuwsfeit uit Amerika. Het nummer zelf daarentegen was geschreven door Diana en drie vriendinnen nadat er weer zo een vreselijke schietpartij had plaatsgevonden. Een trage en heel mooie song.

Cracked and Broken was een love song, aldus vertelde ze en zowaar het tegengestelde van de vele murder-ballads die er geschreven werden in de traditie van de Appalachean music. Een van haar absolute lievelingsplaten was trouwens Folsom Prison Blues van Johnny Cash, die ze geniaal noemde en een grote invloed op haar had. En het nummer dat ze speelde, Willow Tree, was wondermooi. Daarna volgde nog een gloednieuw nummer, Love May Find You (Blaze of Glory) waarbij ze bedacht dat ze eigenlijk aan een nieuwe plaat moest beginnen. Voor ons niet gelaten hoor…

Het tweede deel begon met het heel sterke All My Money on You, dat muzikaal nogal een Dylanesque sfeertje in zich had. 'When my gambling days are over, i will put all my money on you'. Don"t Forget Me was een liedje gebaseerd op een brief van haar broer die in de gevangenis zat en waarmee ze een heel goede band heeft. Een gevoelig nummer. 'The letter broke my heart'. Little Lamb was opgedragen aan een vrouw uit Franklin Tennessee, een echte heldin, die als verpleegster had gewerkt in de Civil War (18" eeuw), en haar huis nabij het slagveld had open gesteld als noodhospitaal. Na de oorlog werd het een museum nadat de vrouw haar huis aan de staat had nagelaten. Werkelijk meesterlijk was Henry Russell's Last Words, een ontroerende ballade over een mijnwerker die het leven liet in de mijn en in de uren voor zijn dood nog een liefdevolle brief had geschreven aan zijn vrouw en 3 kinderen. Schoonheid in verdriet. Better Times Will Come schreef ze wanneer Bush II president werd. Toen wist ze nog niet wat er nog allemaal zou volgen op het politieke vlak, gelukkig maar… En Love Oh Love (‘a little happy song’) schreef ze op Valentijn (‘which means I was not on a date…’).

Nog enkele fijne bisnummers dan. Pony was een ontroerend nummer waarin ze weemoedig terug dacht aan de vele fijne momenten in Dakota, die ze met haar vader beleefde en die haar de naam 'Pony' gaf. Een van de beste songs uit haar repertoire, en tevens eentje die ze elk concert speelt. Na het mooie a capella I’ll Make It Through The Other Side, een nummer dat ze schreef toen haar grootouders 50 jaar gehuwd waren, was het afgelopen. Moest Diana Jones ooit nogmaals in Bree optreden, dan komen we wederom terug. Nieuwe plaat uit of niet.

Marc Vos

Foto's Freddy Knippenberg

 

 

.

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BREUGHELZAAL, BREE