HAGELAND BLUES & ROOTS NIGHT @ GC DE ROOS GLABBEEK – 24/03/18

Wanneer bluesliefhebbers op hun doortocht in het Hagelandse de heuvel- en valleiroutes links laten liggen op weg naar het ‘Blues & Roots Night’ evenement in Glabbeek, dan is dat volkomen te begrijpen. Dit jaarlijkse festival, als een viering van de intocht van de lente, is al lang geen goed bewaard geheim meer, maar door de mond aan mond reclame expansief uitgegroeid. Van over de landsgrenzen komen inmiddels de bluesaficionados naar dit bluesfestival toegestroomd dat zoals steeds voor elk wat wils te bieden heeft. Ook op zaterdagavond was dit het geval met een gevarieerde affiche waarop Belgische publiekstrekkers en een Nederlandse band beloftes inhielden. Dit festival, vijftien jaar geleden opgestart als ‘Meensel Blues’, inmiddels naar Glabbeek verhuisd, heeft ook andere troeven, zoals gezelligheid, vriendschapsuitwisseling, excellent bier en vooral een zeer goed vibe.

Stef Paglia

Het zijn echter de muzikanten die er de sfeer inbrengen en daar had de opende bluesband Tensfield, uit het Leuvense, de nodige ervaring in. Zij openden destijds op het Rootsfest in Halen, op het bluesfestival in Wespelaar, speelden in Luik in de ‘Blues Sphère’ en in St. Niklaas tijdens de Belgian Blues Challenge, mededingend naar de hoofdprijs. Hun palmares en hun debuutalbum ‘Freeze The Clock’ maakte dat het zaaltje al bij aanvang goed vol zat niettegenstaande de verlokkingen van shopping zaterdag. Met hun energieke en funky blues, gelardeerd met wat New Orleans kruiderij, gooiden de muzikanten zich in de strijd, waarbij zanger/gitarist Raffe Claes en bassist Geert Zonderman het energieke voortouw namen. Ook toetsenist Koen Geudens, soms wijdbeens achter het klavier, straalde enthousiasme uit. De Hammondsound heeft doorgaans zijn voor- en tegenstanders, maar aan het applaus te horen, vooral voorstanders. Bij drummer Jurgen Moelans ging iedereen uit de bol, alhoewel het voor dansen nog te vroeg was. Songs als het broeierige ‘Confusion Control’, onze favoriet, het funky ‘The Woodshack’ en het dansbare ‘Providential’ maakten duidelijk dat deze band vooral vele genres beheerst. Bij de slowblues ‘Freeze The Clock’ werd het zaaltje even in duisternis gehuld wat intimiteit creëerde mede door de gevoelvolle vertolking van Raffe Claes. Een bisnummer zat er niet meer in, vermits de organisatie de ganse avond strikt over het tijdschema waakte.

Ook Stef Paglia is niet langer een onbekende bij het gros van de Belgische bluesfans en dito geroutineerde festivalgangers. Je kan hem zowat omschrijven als de Testeltse Jeff Beck. Als bandlid van de BluesBones toerde hij al enkele jaren mee in het festivalcircuit. Daarnaast volgt hij als het Stef Paglia Trio een eigen parcours, met een volkomen eigen repertoire. Als tiener oefende hij reeds met gitaarakkoorden en -klanken en de wijze waarop hij slidegitaar speelt bewijst dat hij ook voeling heeft met de Mississippi Delta Blues. In ‘Crush On You’, ‘Warm Instead Of Cold’, ‘Blue Eyes’ toonde hij zijn veelzijdigheid. Met zijn muziekmaten Geert Schurmans op bas en Joel Purkess op drum vond hij de juiste balans tussen bluesrockende ritmes, broeierige grooves en gevoelvolle verklanking zoals in ‘Dirty Woman’ of in het hartverscheurend mooie ‘Mystery Heaven’. Ook als zanger krijgt zijn stem een soulvolle klankkleur, vooral bij de bluesballads. De charismatische Joel Purkess, oorspronkelijk Canadees, maardesgevallend ook in Australië met Ash Grunwald op rondreis, zorgde voor een ander hoogtepunt wanneer hij zich solerend op de drumvellen uitleefde als in een kastijdende en gepijnigde uitputtingsslag. Het publiek reageerde met enthousiast applaus, waaronder een dreumes met een Brotherhood sweater die gebiologeerd met ogen en handen de ritmes mee volgde. Nu is het wachten op Paglia's eerste album met alle zelfgeschreven composities.

Uit het Nederlandse Brabant kwamen de ludieke Hoodoo Monks afgereisd, een trio dat een krak is in het vertolken van aanstekelijke ‘Hoodoo’ boogie diabolische blues. Vanuit Eindhoven was het een klein uurtje rijden en volgens hen had hun set nog veel langer mogen duren. Ook het publiek beaamde dit na afloop van hun stomend concert waarbij het hen geenszins aan inspiratie of repertoire ontbrak. Naast materiaal uit hun ‘Legends of the Blues’ album -’See My Jumper’, ‘Shake It Baby’-, putten zij vooraluit het legaat van hun helden uit Chicago, entertainende bluesmannen die de clubbezoeker vooral een vrolijke avond wilden bezorgen. Willie Dixon en Muddy Waters zijn hun rolmodellen en mogelijks hangt er zelfs een poster van Little Walter of Slim Harpoboven Erik T’s bed. De John Lee Hooker en Bo Diddley ritmes rolden met een sneltreinvaart over de hoofden van de aanwezigen aangestuurd door de bluesharp en de krachtige stem van voortrekker Erik Van Tilburg, daarbij aangevuurd door gitarist BenitoBurnette en drummer Pit Maypole. Zijn aansporing om het publiek te laten neerknielen zoals hij dat bij ‘See Her Do The Do’ zelf demonstreerde sloeg echter niet aan. Wellicht nog te vroeg op de avond! Hun rauwe energieke ongepolijste boogieblues werkte echter verslavend als een treinrit over een hobbelig en bochtig traject zonder terminus. Liefst wou je deze rit laten voortduren, maar er stonden nog twee acts op het avondprogramma.

Ghalia

Toen de Brusselse zangeres Ghalia Vauthier en de Amerikaanse Mama’s Boys zich op het podium groepeerden was het inmiddels al tien uur voorbij. Ook het collectief Ghalia & Mama’s Boys putte voornamelijk uit de Chicago blues, alhoewel Ghalia enkele jaren terug nog door Louisiana reisde, waar zij harmonicaspeler Johnny Mastro van de Mama Boy’s ontmoette. Deze bluesharpist, bluesman bij excellentie, heeft de reputatie om ‘beautiful chaos’ in zijn harpspel te sluizen, wat hij aan de zijde van Ghalia ook weer deed. Inmiddels zijn er enkele jaren voorbij gegaan sinds zangeres Ghalia op een stoep in de Marché Aux Grains het volk naar zich toe lokte met covers van haar idolen. Thans biedt zij zowel in de formatie ‘Ghalia & The Naphtalines’ als in deze van 'Voodoo Casino' vrouwelijk weerwerk tussen alle mannelijke muzikanten. Sinds zij met de Mama’s Boys rondtoert deint haar succes verder uit, waarbij Johnny Mastro op zijn harmonica voor viriel vuurwerk zorgt. Ghalia’s stemkleur doet soms wat aan deze van de Franse Soko denken, maar in de lagere tonen leunt zij aan bij de oudere blueslady’s. Zij opende met het schitterende en bezwerende ‘Let The Demons Out’ om daarna over te schakelen naar meer up-tempo songs, zoals o.m. het rockende ‘Press That Trigger’.  Met haar frivole en sensuele gebaren, o.m. bij de boogie ‘4 Am Fried Chicken’ wist zij alvast de mannenharten te veroveren, terwijl Smokehouse Brown dat elders deed met zijn magistraal gitaarspel. Zeker wanneer hij slide speelde sloeg de magie over. Het prachtige hypnotische ‘Addiction’ was het absolute hoogtepunt. Toen de atletische Ghalia staande vanop de box ‘Have You Seen My Woman’ ging vertolken kondigde zich het einde aan.

Rond middernacht mocht Guy Verlinde & The Mighty Gators afsluiten. Bij bluesman Guy Verlinde weet je dat hij er alles aan zal doen om connectie met het publiek te maken en er in velerlei opzichten een ‘blues party’ van te maken. Dat lukt hem elke keer weer ongeacht het vroege of late uur.en ook tijdens de prille bluesochtend. Vanaf het eerste ‘Powered By The Blues’ straalde hij voor honderd procent geloofwaardigheid uit, doordrenkt van het gedachtegoed en het speelplezier van de bluespioniers. Elke zanglijn is bij hem doorvoeld. Hij balde het allemaal samen in het expressief gezongen ‘Me And My Blues’. Zopas bracht hij zijn album ‘Ten’ uit, waarin hij songs herwerkt uit zijn productieve twintigjarige bluescarrière en er enkele nieuwe aan toevoegt.Zowel met stem, lichaamstaal, bluesharp als met elektrische en slidegitaar gaf hij een geëmotioneerde gevoelslaag mee aan het expressieve ‘Love Light Shine’ en het swampy ‘Good Ain’t Good Enough’, daarin mede opgestuwd door de ‘The Mighty Gators’.Of hij ook mijn all time favorieten ‘Voodoo Child’ en ‘99 %’ vertolkt heeft weten wij niet, want met het zomeruur in ‘t verschiet moeten ook volwassen kinderen tijdig worden ondergestopt. Guy Verlinde kennende zijn wij er echter van overtuigd dat hij met een jamsessie afsloot.

Volgens Wim, aka ‘Den Huibbe’, zelf bluesman in hart en ziel, was dit inderdaad zo. Ter afsluiting mocht hij als frontman van de ‘Chilly Willy’ band, -momenteel in Sabbat modus-, met de band meezingen tijdens het uitbundige ‘Shake Your Hips’, klassieker van Billy Boy Arnold. Gitarist Stef Paglia had men voordien al uitgenodigd om op het podium mee te jammen. Rest dus nog alleen om de organisatie en alle medewerkers te bedanken voor de boeiende blues & roots avond/ nacht en uiteraard ook devriendelijke biertappers, die acht uur in de weer waren om alle dorstigen op hun wenken te bedienen. En ter compensatie om het gemis van dit slotnummer te verzachten draaiden we bij thuiskomst nog één van Guy Verlindes troostsongs.

‘..When all is dark & troubled, you’re about to let go
Take this song, this song. It’s here to console your soul...’


Marcie

foto © Michel Verlinden

meer foto © Michel Verlinden

foto © Guy Cuypers

video's © Walter Wouters en Guy Cuypers

 

 

 

Guy Verlinde & The Mighty Gators

 

meer video's Ghalia & Mama’s Boys : Hey Little Baby - Waiting - Hiccup Boogie - 4am Fried Chicken - Addiction

 

meer video's Hoodoo Monks : video 1 - Shake It Baby

 

meer video's Stef Paglia Trio : Mystery Heaven

 

Tensfield

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

 

Tensfield

Stef Paglia Trio

Hoodoo Monks

 Ghalia & Mama’s Boys