MADENSUYU @ HET DEPOT, LEUVEN, 20/03/18

Less is more bij Madensuyu

Er zijn drie redenen waarom het Gentse duo Madensuyu al ruim een decennium lang tot de beste en meest onderschatte vaderlandse bands behoort: ze slagen erin om met beperkte middelen een indrukwekkende geluidsmuur neer te zetten, ze zijn voortdurend op zoek naar vernieuwing in hun eigen geluid waardoor ze weigeren zichzelf in hokjes te laten duwen en ze zeulen al jaren een uistekende livereputatie met zich mee. Die drie aspecten liepen woensdagavond in Het Depot in Leuven netjes door elkaar in een door intensiteit, vakmanschap en beheersing gedomineerde show.

Toegegeven: het was even schrikken toen we begin februari een eerste keer geconfronteerd werden met “Current”, het nieuwe album van Madensuyu. De rusteloze, wat overstuurde gitaren die volledig ingeruild werden voor piano, klonk een beetje alsof Sonic Youth zich plots aan Philip Glass-achtig minimalisme waagden. Geleidelijk kruipen de nieuwe songs echter door de enorme intensiteit, die het geluid van het duo zo typeert, toch weer genadeloos onder je huid. Het bleef echter een beetje bang afwachten of die nieuwe aanpak ook op het podium zou werken. Het was al snel duidelijk dat die vrees onterecht was. Het instrumentale ‘It’s Upon’ en ‘A Current’ fungeerden aanvakelijk nog als voorzichtige opstapjes, maar vanaf het gedreven ‘One More Time’ dreef de band genadeloos en zonder omkijken het tempo op. De vingers van Stijn Ylolde De Gezelle gingen met een haast maniakale beheersing over de toetsen, terwijl zijn metgezel Pieterjan Vervondel met de precisie van een Zwitsers uurwerk zijn drumvellen teisterde. De focus bleef in het eerste deel van het concert voornamelijk op het nieuwe album liggen. Ongeacht of het tempo eerder laag (‘Rag’) of hoog (‘The Flood The Flow The Roar’) lag, het technisch vernuft dat beide heren aan de dag legden, stond de flow van het concert nergens in de weg. De intensiteit werd daarenboven nog wat meer opgedrevren eens De Gezelle voor het eerst de gitaar bovenhaalde voor een rondje onbeschaamd rocken. Het van geluidsefecten aan elkaar gehaakte ‘Tread on Tread Light’ barste haast uit elkaar van de spanning. En in uitstekend gebrachte songs als ‘Little F’, het felle ‘Mute Song’ en ‘Crucem’ veranderde de aanvankelijk hypergeconcentreerde De Gezelle in een wildeman die hoogdringend een paar demonen moest verlossen.

Even werd er terug gegrepen naar de piano, waarop wonderen verricht werden in ‘Ill Timed’, de nieuwste single ‘Breathe, Sail On’ en ‘The Ravel’, dat volgens Vervondel door sommige journalisten verkeerdelijk werd geïnterpreteerd als een ode aan Maurice Ravel. Maar in de finale eindspurt haalde de gitaar uiteindelijk de bovenhand. Een in sfeervol rood licht gehuld ‘Days and a Day’ werd zorgvuldig opgebouwd naar een noisy climax en gold als ideale voorloper voor de ultieme adrenalinestoot. Met de enthousiast onthaalde publiekslievelingen ‘Fafafafuckin’’ en ‘Ti:ME’ sloot Madensuyu het concert in grootste stijl af.

Less is more is een moto dat de heren van Madensuyu al sinds hun prille bestaan hoog in het vaandel voeren en waarmee ze zich gestaag opwierpen als één van de beste Belgische bands van de laatste tien jaar. Met een beperkt instrumentarium als piano, gitaar en drums maakt de band heel erg gelaagde en volgepropte songs, die ondanks de verrassende koerswijziging op de laatste plaat niets aan kracht hadden ingeboet. In Het Depot bewees Madensuyu dinsdagavond eens te meer dat het op het podium één van de meest intense, opwindende en beste bands is die ons land rijk is. Maak daar maar één van de beste bands tout court van.

(Stijn De Nys)

Fotoalbum © Yvo Zels



 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

HET DEPOT, LEUVEN