SAVOY BROWN @ SPIRIT OF 66, VERVIERS - 21/03/18

De legendarische Britse blues band The Savoy Brown Blues Band wordt in 1965 in Londen opgericht door gitarist Kim Simmonds en mondharmonicaspeler John O'Leary. Kim Simmonds is dan nog maar 17 jaar oud. Een jaar later (1966) maakt hij zijn eerste single “I Tried” met op de b-kant “I Can't Quit You Baby” (Otis Rush/ Willie Dixon) met Mike Vernon als producer en nog een jaar later (1967) op zijn 19de zijn eerste album ‘Shake Down’. Savoy Brown is samen met John Mayall’s Bluesbreakers al actief sinds 1965 als in 1967 de Britse blues boom in alle hevigheid losbarst. Eind 1968 toen de hype voorbij lijkt krijgt Savoy Brown het aanbod om in Amerika te gaan touren. De groep ontwikkelt met constant touren een sterke live reputatie en blijft met nieuwe lp’s en een sterke aanhang het live circuit voeden. Met ‘Hellbound Train’ uit 1972 maakt Savoy Brown zijn meest succesvolle album met een top 40 notering in de VS. Een gebrek aan een duidelijke hitsingle en consistente albums maakt dat SB nooit de status krijgt van een grote groep als bv Fleetwood Mac of Ten Years After. Bovendien is een van hun populairste album tracks 1969’ live “Savoy Brown Boogie” dat afklokt op 22 minuten niet geschikt voor radio airplay en in 1976 met de komst van nieuwe publiekstrekkers als Kiss en AC/CD en verder punk en new wave is het momentum om een grote groep te worden voorbij. Herhaalde personeelswissels doen uiteraard ook geen goed. Gitarist Kim Simmonds is de enige constante die in alle line-ups zit en zo in 53 jaar tijd met 60 bandleden heeft gespeeld. Met Savoy Brown en solo heeft Simmonds tot heden 44 albums opgenomen waarvan 39 met Savoy Brown. Sedert 2011 zit Savoy Brown op het Duitse Ruf records met 6 albums waarvan 4 studio albums. De huidige line-up met bassist Pat DeSalvo en drummer Garnett Grimm is dezelfde sinds 2009. Het laatste album Witchy Feelin’ (2017) is een voltreffer in de rijkgeschakeerde Savoy Brown album lijst en is in tegenstelling tot de vorige albums meer rock georiënteerd.

Kim Simmonds’ bijdrage aan de blues-rock in de afgelopen 50 jaar kan niet worden onderschat. Simmonds inspiratie en motivatie om de blues uit te dragen is nog steeds intact. Voor de liefhebbers van Britse blues-rock of zij die met vertraging deze boeiende blues scene hebben opgepikt is een concert van Savoy Brown bijwonen en gitarist Kim Simmonds bezig zien een must.

Een goeie 100 adepten vooral zestigplussers hebben op deze doordeweekse woensdag de weg naar de Spirit gevonden. Ook heel wat oosterburen voor wie Verviers op een boogscheut van de Duitse grens de beste optie is (in deze wat de overige 13 data betreft volledig Duitse tour) zijn present.

Het is 20:40 als zanger/gitarist Kim Simmonds geruggesteund door bassist Pat DeSalvo en drummer Garnett Grimm op het podium verschijnt.

Kim Simmonds is inmiddels 70 jaar maar de jaren hebben qua blues spirit en techniek nog geen vat op zijn gitaarspel en performance. Simmonds verrast al meteen met een kort instrumentaal nummer dat hij 50 jaar geleden opnam. Bij navraag achteraf bij drummer Grimm gaat het om het tittelnummer “Getting To The Point” van de gelijknamige LP uit 1968. Simmonds ronkende bluesgitaarstijl doet de oren spitsen en we zijn vertrokken voor een ouderwets aangename blues-rock avond. Simmonds oogt wat vermoeid maar dat is wellicht een gevolg van de te korte tijdspanne (jetlag) tussen het laatste optreden op Amerikaanse grond op 16 maart en het begin van deze Duitse tour die gisteren is gestart in Bremen. Maar geen nood Simmonds heeft er duidelijk zin in en maakt ons meteen attent op de reden van deze tour : het promoten van zijn spiksplinternieuw album ‘Witchy Feelin’’ waarop hij bijzonder trots is zeker met het behalen van de eerste plaats in de US blues charts. “Why Did You Hoodoo Me” en “Memphis Blues” zijn daaruit twee forse blues rockers die een performante gitaarman laten horen. Simmonds spel is met de jaren nog meer verfijnd geworden zonder aan kracht in te leveren. Zijn donkere bariton stem doet het prima en strofes worden steevast afgewisseld met melodieuze solo’s. Zijn ronkende bluesgitaar sound voert je mee naar een heldere blueshemel. “Cobra” is een pittige boogie instrumental doorspekt met aanstekelijke solo’s van een almaar gretig wordende frontman. Hoezeer het nieuwe album ook te pruimen valt, het is voor de vele fans en de flow van het optreden een prima zet dat Simmonds de nieuwe songs afwisselt met pareltjes uit zijn gloriejaren (1968- 1973 met achtereenvolgens de vocalisten Chris Youlden, ‘Lonesome’ Dave Peverett en Dave Walker). Zo is het prettig om “A Hard Way To Go” (Raw Sienna, 1970) terug te horen toen vocalist Chris Youlden nog de charismatische Savoy Brown zanger was. Simmonds heeft wel niet de zang kwaliteiten van zijn oude kompaan maar zijn gedegen zangstijl en gitaarspel houden iedereen bij de pinken. Een jazzy gitaar intermezzo vormt de kers op de taart. Met het nieuwe “Living On The Bayou” (Witchy Feelin´, 2017) zitten we geheid in het Mississippi Delta swamp vaarwater van Tony Joe White. Maar dan is het weerom lekker ouderwets smullen van het bluesy “Looking In” met huilende gitaarsolo’s en de fraaie bluesy pop van “Coming Down Your Way” uit ‘Jack The Toad’ (1973). Het dreigende “I Can't Stop The Blues” is wellicht autobiografisch en drijft op een zware blues riff . “Needle And Spoon” (Raw Sienna, 1970) klinkt ouderwets charmant gespeeld met precisie en “Where Has Your Heart Gone” uit het live album ‘You Should Have Been There!’ (2005) is een gevoelige bluesballade met fijne gitaar licks.

Simmonds’ rockin’ blues arrangement van “Louisiana Blues” (Muddy Waters nummer) was destijds een gedurfde blues adaptatie met veel navolging ondanks Muddy Waters’ afkeuring. Ook Simmonds’ interpretatie van “Wang Dang Doodle” (Willie Dixon/ Howlin’ Wolf cover) zette de blauwdruk voor wat blues-rock zou worden. Simmonds zet beide songs geheel naar zijn bluesgitaar hand en laat aan het eind ruimte aan zijn twee knappe begeleiders die gretig om beurten hun solo’s mogen etaleren. ‘Show-stopper’ boogie-slide “Tell Mama” de hit uit 1971 blijft een aanstekelijk nummer al is het al het laatste reguliere nummer. Met een ingekort “Savoy Brown Boogie” (Feel So Good/ Whole Lotta Shakin' Goin' On) zingt Simmonds voluit “I got to boogie all night long”. Jammer genoeg zit het optreden al na 1 u 40’ er op. Maar liever een genietbaar blues-rock en boogie optreden met variatie en een verrassende songkeuze dan een langgerekt inspiratieloos optreden met veel filler. Ik en denkelijk alle aanwezigen zijn getuige van een blues-rock optreden uit de oude doos maar met de kwaliteiten van 50 jaar ervaring die heden en verleden moeiteloos met elkaar verbindt. Enig in zijn soort …

Marc Buggenhoudt

Setlist

1.Getting To The Point (Getting To The Point, 1968)
2.Why Did You Hoodoo Me (Witchy Feelin´, 2017)
3.Memphis Blues (Witchy Feelin´, 2017)
4.Cobra (Goin’ To The Delta, 2014)
5.A Hard Way To Go (Raw Sienna, 1970)
6.Living On The Bayou (Witchy Feelin´, 2017)
7.Looking In (Looking In, 1970)
8.Coming Down Your Way (Jack The Toad, 1973)
9.I Can't Stop The Blues (Witchy Feelin´, 2017)
10.Needle And Spoon (Raw Sienna, 1970)
11.Where Has Your Heart Gone (You Should Have Been There!, 2005)
12.Louisiana Blues (Muddy Waters cover) (Blue Matter, 1969)
13.Wang Dang Doodle (Willie Dixon/ Howlin’ Wolf cover) (Street Corner Talking, 1971)
14.Tell Mama (Street Corner Talking, 1971)

Encore:

15.Savoy Brown Boogie (A Step Further, 1969)
a. Feel So Good
b. Whole Lotta Shakin' Goin' On



 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

SPIRIT OF 66, VERVIERS