SCOTT BRADLEE’S POSTMODERN JUKEBOX @ ANCIENNE BELGIQUE, BRUSSEL - 20/03/2018

Scott Bradlee is mij onbekend maar de man had een schitterend idee. Laat ik een groep samenstellen die het vintage gevoel terug oproept. Net zoals vinyl furore maakt in een digitaal tijdperk noemt hij het “Grammophone music in a smartphone world”.


Hij verzamelt enkele muzikanten (denk aan een light versie van Jools Holland band), zoekt een entertainer en enkele knappe zangers en zangeressen en we brengen moderne songs in een vintage arrangement. Want er zijn toch wel meerdere voorbeelden van songs die in een ander arrangement en een andere stijl sterker zijn als cover dan als origineel. Mooiste voorbeeld blijft natuurlijk Sinead O’ Connor haar Prince cover “Nothing Compares 2U” maar dit is evengoed het geval voor “Layla” van Clapton akoestisch tegenover elektrisch.

Er moet vooral gezorgd worden voor de nodige feestvreugde. En die was er zeker met de “entertainer” die de boel moest mennen en opzwepen. Iets waar die super in was. De enige kleine domper op de feestvreugde was dat hij als zanger, als enige van de vijf, door de mand viel. Maar de uitverkochte AB (met veel mensen in retro outfit) liet dit zeker niet aan zijn hart komen. Er werd volop geshaked en gewiegd op de meestal uptempo swing en jazzy stukken. De drie zangeressen waren goed, zowel in hun solo stukken als in samen gebrachte songs. De prominente rol van de twee blazers was de kers op de taart. Vooral dat dit duo uit een mini dame en een reusachtige zwarte man bestond die met de nodige mimiek voor extra amusement zorgden. Maar laat dit je niet misleiden: ze brachten topmuziek. Niet alle covers waren “veel beter” dan het origineel, maar ze in een ander jasje horen is soms ook tof. Op sommige momenten had ik een quizgevoel.

We werden in een teletijdmachine geplaatst en hadden bij “I’m Not The Only One” (origineel Sam Smith) een Pippettes of Andrew Sisters gevoel. De jaren 50 versie van Gloria Gaynor’s “I Will Survive” kreeg met de knappe solo’s een zeer aparte versie mee. “Toxic” van Britney Spears swingde als de pest. Door de meerdere zangers en zangeressen had het concert een goed tempo. Ik vergeet nog de stepdanser te vermelden, die met zijn mimiek en dansjes ook voor de nodige afleiding zorgde, alhoewel zijn stukjes iets korter hadden gemogen. Hoogtepunten voor mij waren de in bluegrass opstelling gebrachte “All About That Bass” met de bandleider/ bassist in de hoofdrol. De A capella versie van “Our House” van Madness was haast onherkenbaar maar desalniettemin een ode aan de knappe stemmen in de band. De versie van Radiohead’s “Creep” met in begin enkel damesstem en piano om dan met heel de band alle registers open te trekken was super. En het eerste bisnummer “Chandelier” van Sia had iets van Eurosong maar was toch een aanzet tot kippenvel.

Met lage verwachtingen vertrokken want de band was me onbekend maar desondanks de grote zaal van de AB uitverkopen. Straf en na het concert was het duidelijk dat ik dit aan andere mensen zou aanraden als een avond vol amusement. Enig minpuntje ligt niet aan de band, maar was mijn buurman die met rug naar het podium en pint in de hand heel de tijd met zijn gezelschap stond te praten. Ik heb hem naar het café verwezen, want je moet natuurlijk wal wat muziekliefhebber of danser zijn om dit te kunnen appreciëren. Top amusement.

Lisael

Fotoalbum © Yvo Zels

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL