TEMPERANCE MOVEMENT @ DE ZWERVER, LEFFINGE - 29/03/18

Britse bluesrockers Temperance Movement brachten in 2013 hun gelijknamig debuutalbum uit. Muzikaal zit de band in het vaarwater van de Rival Sons en de Black Crowes. Frontman, zanger, Phill Campbell, geeft de band met zijn stem een eigen dimensie. Een kruising tussen de jonge Rod Stewart en de stem van Bon Scott, een rauw schurend stemgeluid.



In 2016 kwam de band met de opvolger “White Bear” op de proppen. Het geluid van dit album werd vooral bepaald door gitarist Luke Potashnick, een stuk ‘heavier’ dan hun debuutalbum, doch een zeer waardige opvolger.

Kort na de opname van “White Bear” verlaat gitarist Potashnick de band en wordt vervangen door Matt White. Het vele toeren wordt ook drummer Damon Wilson te veel en drummer Simon Lea zit nu achter de drumkits. Met een halve nieuwe lineup werd vorig jaar het derde album “Deeper Cut” opgenomen. Een album dat een stuk “zachter” is dan zijn voorganger. Stevige rocknummers die een zekere popgevoeligheid hebben, toegankelijk met toch een mooie muzikale diepgang.

De Zwerver weet de groep te strikken voor het enige optreden in België voor deze Europese toer. Met in het voorprogramma Thomas Wynn & The Believers kunnen we gerust van een stevige affiche spreken. Afkomstig van Orlando, Florida, speelt Thomas Wynn Southern rock met vooral invloeden van gospel en soul. Hun derde album “Wade Waist Deep In The Water” is een zeer avontuurlijk album geworden, stevige rockmuziek wordt afgewisseld met diverse vormen van “Americana” muziek. De duo zang met zijn zus Olivia geeft enkele betoverende momenten op het album. En niet alleen daar, ook tijdens hun optreden, krijgen we meer dan eens kippenvel van hun samenzang. Vanaf opener “I don’t Regret”, passioneel gezongen door Thomas, krijgen we een bloemlezing van hun laatste album, “You Can’t Hurt Me”, zuivere southern rock, “Mountain Fog” intrigerende hardrock met geweldige drum. Het soulvolle nummer van het laatste album “Wait Waist Deep” is een eerste rustpunt, de beklijvende cover van “Atlantic City” (Springsteen), prachtige versie trouwens, is een pareltje met een knap staaltje samenzang. Eindigen doet men met “Turn It Into Gold”, een nummer dat rustig begint en naar het einde toe een loeiend hardrocknummer wordt, met een fantastische gitaarsolo van Thomas Wynn. Een heerlijke eerlijke band!

Met de intro van “The Stripper” op de achtergrond, komt Phil Campbell, met het charisma van een jonge Mick Jagger, op het podium, goed geschoren, typisch Engels kapsel en een minzaam lachje. Met de staccato akkoorden van het openingsnummer van het nieuwe album “Caught In The Middle” begint gitarist Paul Sayer het optreden. Hevige opener en als Campbell zijn keelgat openzet weet je het meteen, It’s “Rock and Roll” time. Bij het nummer “Love And Devotion” mogen Thomas en Olivia de backingvocals verzorgen, tenslotte zijn ze vijf weken samen op toer. Phil verlaat het podium even bij de laatste noten van “Higher Than The Sun” en komt verrassend terug met een jong prinsesje gekleed in een gebroken wit ballerinakleedje en een grote hoofdtelefoon als geluidsdemper op het hoofd, “Let’s Dance” roept Campbell en wanneer de band “Be Lucky” opent dansen de twee erop los. Ja, de opvolging van Phil wordt al voorbereid, ook zijn dochtertje weet hoe ze het publiek moet bespelen.

Muzikaal laat de band geen nieuwe dingen horen, maar ze spelen hun muziek met zoveel verve en de nummers zijn zo sterk, dat deze groep binnen een korte termijn voor een veel breder publiek zal spelen. Zanger Phil Campbell, toch wel de spilfiguur van de band, steeds in beweging, armen en benen in alle richtingen verspreiden en met zijn onconventionele dansbewegingen haalt hij alle energie uit zijn lijf. De prachtige twin-gitaar in het nummer “Ain’t No Telling”, het tragere “Another Spiral”, dat aan de Allmann Brothers doet denken, het hevige catchy “White Bear”, nummers die het stuk voor stuk live uitstekend doen. Natuurlijk is de stem van Campbell een enorme meerwaarde, de zeer schorre stem waarmee je denkt dat hij wel eens uit de bocht kan gaan, is steeds toon- en tempovast.

Dit is natuurlijk een klein optreden voor de band, in thuisland Groot-Brittannië is de belangstelling al iets ruimer, toch heeft hij respect voor de stilte tijdens de nummers wat in GB wel wat minder is. Met het door Campbell op akoestische gitaar gespeelde nummer “Deeper Cut” wordt het optreden besloten. Voor de bisnummers haalt men een piano op het podium, en ja Phil speelt ook piano. “Backwater Zoo”, een nummer geschreven voor zijn dochter, ook al heb je een tegenslag, je kan altijd op iets of iemand rekenen of terugvallen. Afsluiter wordt “Midnight Black”, een typische Temperance Movement song, stevig ritme, scheurende zang, vlot refrein. Origineel, neen, maar wel fascinerend en meeslepend.

Luc Nuyts

Fotoalbum Temperance Movement © Sonja Schepers

Fotoalbum Thomas Wynn & The Believers © Sonja Schepers

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE ZWERVER, LEFFINGE

 

Thomas Wynn & The Believers

Temperance Movement