THE ANIMALS @ DE BOSUIL, WEERT - 29/03/18

Een muzikale Flash Back in Time, hier in De Bosuil vanavond, waar ik me erg op verheug. Op het programma staan immers “Animals & Friends” en als voorprogramma “Steady State”. Terug naar de jaren ’60 dus. Ik denk dat zowat elke gitarist ooit begonnen is met “House Of The Rising Sun”, een legendarisch nummer dat zowel in thuisland Groot-Brittannië als in Amerika en eigenlijk overal ter wereld nr. 1 heeft gestaan.

Van de originele band is medeoprichter John Steel present, drummer sinds ’63 bij The Animals. De band heeft, na het splitten in 1966, verschillende veranderingen ondergaan. Originele zanger Eric Burdon toert nog steeds als “Eric Burdon and the Animals” en Danny Handley zal vanavond de zang voor zich nemen. Aan de toetsen Mick Gallagher , die we kennen van zijn Hammond spel bij Ian Dury and the Blockheads en zijn bijdrage aan (mijn favoriete) lp’s van The Clash, nl. de dubbele London Calling en de driedubbele Sadinista! en sinds 2003 terug bij de jongens als oude bekende (in ’65 verving hij even Alan Price). Brooklyn man Roberto Ruiz neemt dan weer de bas ter hand.

Als opwarmer krijgen we Steady State, een band uit Midden Limburg. De bandleden vertolken muziek uit de jaren ‘60 en doen dit op authentieke wijze. Het ene fijne nummer volgt het andere op en o.a. “Summer in the City” wordt uit volle borst meegezongen.

Dan is het tijd voor de grote jongens. Er wordt ingezet met “Baby Let Me Take You Home”, hun eerste singel van 1964. Het geluid is niet optimaal en dat merken de muzikanten ook. Een van de luidsprekers wordt verzet vooraan en we gaan verder met zowel eigen nummers als covers. “Bright Lights, Big City” van Johnny Reeds in een toffe Animals versie en groot enthousiasme wanneer Johnny Steel achter de drums uitkomt en een vrolijk praatje begint met het publiek. Hier staat een levende legende en hij krijgt een gepast applaus. Hetzelfde voor Mickey Gallagher waarvan we horen dat hij ook nog eens met The Eurythmics, Peter Frampton en zelfs Sir Paul McCartney.heeft gespeeld. Een zalige versie van “Bring it on Home to Me” (Sam Cooke) wordt ingezet en de sfeer is erg gezellig.

Na alle up tempo is het tijd om in elkaars armen te kruipen met een supermooie ‘I Believe to My soul” gevolgd door een erg beklijvende uitvoering van Jay Hawkins’ “I Put a Spell on You”, bezwerend en hartstochtelijk, zoals het hoort. Roberto Ruiz speelt een formidabele solo en” Don’t Let Me Be Misunderstood” wordt uit volle borst meegezongen door iedereen. Danny vraagt of we kunnen vingerknippen en we helpen hem graag om zo “50 Minutes” te begeleiden. Dat Night Time de Right Time is vind iedereen en de meezingers stoppen niet. Zoals: een heerlijke “Hallelujah I Love Her So” (Ray Charles)en Danny vind dat dit publiek geweldig kan zingen (“en we kunnen nog veel anders ook” roept men).

Dan een verrukkelijk verhaal over de schitterende Clubs van de Beatles (Cavern Club in Liverpool) en de Rolling Stones (Crawdaddy in 1963) en hoe Newcastle’s Club A Gogo de place to be was van onze Animals. Handjes omhoog en die blijven daar tot en met “We Gotta Get Out Of This Place” weer een absolute meezinger. En dan, uiteindelijk, keren de jongens terug tot 1964 met de hit waar iedereen op wachtte: The House of the Rising Sun”. Kippenvel, groot applaus en the band leaves the building na een toffe, beetje nostalgische avond vol heerlijke herinneringen.

Daniella Marien

foto © Walter Wouters

meer foto © Walter Wouters

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook