THE SCRIPT @ VORST-NATIONAAL, BRUSSEL – 17/03/18

Grootse, meezingbare refreinen, muzikaal omlijst met een mix van hedendaagse R&B, soul en rap blijkt na een verkoop van meer dan 30 miljoen albums de succesformule te zijn voor de Ierse band The Script. Jeugdvrienden Danny O’Donoghue (vocals) en Mark Sheehan (gitaar) richtten in 2007 de band op, na een korte zoektocht wordt drummer Glen Power als derde lid ingelijfd. Met invloeden die gaan van U2 en Van Morrison tot Timbaland en Teddy Riley komt deze ‘Celtic Soul’ popband in 2008 met hun debuutalbum “The Script” op de proppen. Meteen een schot in de roos want het album met hits als “Break Even” en “The Man Who Can’t Be Moved” werd een eclatant succes in Europa en US. Het laat de band toe om de voorprogramma’s van U2 en Paul McCartney te spelen. Ook opvolger “Science & Faith” (2010) werd een succes met de nodige hits. “Hall Of Fame” een nummer opgenomen samen met hiphop artiest will.i.am, afkomstig van het album “#3”, werd hun grootste hit tot nu toe, een wereldwijd succes met optredens voor een steeds groeiend publiek.


Na het beëindigen van hun wereldtour voor het album “No Sound Without Silence” (2014) bleek de band even tijd nodig te hebben om op adem te komen, het vele toeren en de stress van het succes hadden hun sporen nagelaten, tijd om te herbronnen. Zanger O’Donoghue moest trouwens onder het mes voor stemproblemen waardoor hij sowieso een jaar buiten strijd was. Na een vraag van zijn zoontje wat terrorisme eigenlijk was, moeilijk uit te leggen aan iemand van 7 jaar, is men begonnen met het schrijven van hun vijfde album “Freedom Child”, met meer politiek gerichte teksten zonder de menselijke aspecten te verliezen.

Een zo goed als volgelopen Vorst-Nationaal hoopte weer op een spektakeloptreden van de sympathieke Ieren die in België nog steeds zeer geliefd zijn. Vrijheid en wat mensen daaronder verstaan werd door twee videoschermen aan het publiek getoond waarna het zwarte doek in het midden van de zaal omhoog gaat en de drie bandleden op het kleine podium hun optreden starten met het uptempo “Superheroes”, nee geen nummer over Bat- of Superman maar over de gewone man die bereid is om zijn medemens te helpen. “Rock The World” nog zo’n stevig uptempo nummer deed de temperatuur en het enthousiasme in de zaal al onmiddellijk stijgen. En ja voor degene die het nog niet wisten het was St. Patricks Day, zowat de belangrijkste feestdag in Ierland, om dit samen met de Belgische fans te vieren had de band er niets beter op gevonden dan een grote tournee generale te geven, voor iedereen een gratis drank en een welgemeende ‘slainte’ van O’Donohgue en de zijnen en met de groene confetti die door de zaal werd geblazen werd het nummer “Paint The Town Green” ingezet, sfeer alom. Tijdens het nummer verhuisde de band, doorheen de talrijke fans, naar het grote podium waar ook de twee extra muzikanten, bass en keyboards, reeds speelden. Buiten de twee videoschermen werd het podium nog opgesmukt met een projectie van stadsbeelden. “The Man Who Can’t Be Moved” wordt ingezet door het publiek terwijl zanger O’Donoghue geniet van het gebeuren, altijd leuk wanneer het publiek een nummer volledig kunnen meezingen. En dan volgt een andere, onverwachte verrassing, de vocals vallen weg tijdens “Wonders”, technische problemen met de mix, waardoor de band het podium moet verlaten. De fans houden de sfeer erin door de wave door de zaal te laten gaan en na een vijftal minuten staat de groep terug op het podium zich excuserend voor problemen waar ze niets kunnen aan doen. The Script heeft gelukkig, genoeg hits in huis om het publiek terug in schwung te krijgen, “Nothing”, “No Man Is An Island” en ook de tragere sentimentele nummers “If You Could See Me Now” en “For The First Time” gaan erin als zoete koek. Na dit laatste nummer verlaat de band het podium om een paar minuten later op het balkon tussen de fans een akoestische versie te spelen van hun nieuwe single “Crazy World” en het mooie integere “Never Seen Anything Quiet Like You”. Wanneer de band “The Energy Never Dies” inzet bevindt zanger O’Donoghue zich inmiddels aan de andere kant van de zaal op het balkon, zingend en handjes schudden met de fans, zo zit hij nu eenmaal in elkaar, zonder kapsones, zichzelf en het publiek amuserend. Afsluiter wordt de eerste single van het nieuwe album “Rain”, Ed Sheeran-achtig, hapklaar radionummer.

Het eerste bisnummer “No Good In Goodbeyes” krijgt een prachtige visuele lichtshow mee waarna we nog twee grote hits te horen krijgen “Break Even” en natuurlijk als afsluiter “Hall Of Fame”, zanger Danny O”Donoghue verkondigt nogmaals hoe belangrijk ‘freedom of expression” vindt, de confettikanonnen gaan nogmaals af, en getooid met de Belgische en Ierse vlag aan elkaar gemaakt, zegt hij dat het voor hen een memorabele St Patricks Day was, ééntje om niet meer te vergeten en zo zullen er veel fans zijn die dit concert memorabel zullen vinden. Met een luide knal en een massa slierten linten werd het concert beëindigd, niemand zal zich verveeld hebben met dit muzikaal en visueel spektakelstuk.

Luc Nuyts

Fotoalbum © Sonja Schepers

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

VORST NATIONAAL