YES, 50th ANNIVERSARY TOUR @ DE ROMA, BORGERHOUT - 28/03/18

De progrockers vieren dit jaar hun 50ste verjaardag als mede hun opname in de Rock and Roll Hall of Fame en doen dat met een selecte keuze uit hun jaren 70 werk dat ontegensprekelijk hun meest productieve en creatieve periode was aangevuld met hun grootste hits uit die periode met in het tweede deel een flink stuk van het controversieel meesterwerk ‘Tales From Topographic Oceans’.

Wie Yes door de jaren heen gevolgd heeft weet dat er momenteel twee versies bestaan: de officiële Yes die al jaren bestaat en tourt met Steve Howe en Alan White en de versie met de oorspronkelijke zanger Jon Anderson en toetsenist Rick Wakeman die zich ARW noemt en vorig jaar herrees (met een zeer goed concert in het Koninklijk Circus) nadat Anderson wegens ademhalings- en stemproblemen in 2008 moest afhaken. Maar vanavond staat de officiële Yes op de planken voor het vieren van hun 50 jarig bestaan. Naast artistieke grootmeesters van de progressieve symfonische rock muziek is Yes vooral berucht voor zijn groot aantal bezetting(swisseling)en. Zo is vanavond bij deze viering Steve Howe het enige overgebleven lid van de klassieke samenstelling uit 1972 (Jon Anderson, Bill Bruford, Steve Howe, Chris Squire, Rick Wakeman) maar nog steeds zeer bepalend voor de originele Yes sound. Hij wordt geflankeerd door zanger Jon Davison (sinds 6 jaar bij de band die de oorspronkelijke zanger Jon Anderson moet doen vergeten), en bassist Billy Sherwood die oorspronkelijk lid Chris Squire vervangt na diens dood in 2015. Achteraan toetsenist Geoff Downes (The Buggles, Asia) in deze versie bij Yes sinds 2011 en drummer Jay Schellen die voor deze 13 data tellende Europese tour 85% van het drumwerk op zich neemt. Ander oorspronkelijk bandlid drummer Alan White bij Yes sinds 1972 valt wegens herstellende van een rugoperatie slechts in voor het laatste stuk van “Rituals” en voor de Encore.

Aan het eind van de sinds jaar en dag (cfr. ‘Yessongs’, 1973) gespeelde intromuziek ‘The Firebird Suite’ van Igor Stravinsky komen de vijf Yes leden onder triomfantelijk gejuich op het podium.

Yes opent de show met een van hun bekendste nummers “Yours Is No Disgrace” gevolgd door het al even bekende “I've Seen All Good People” beiden uit ‘The Yes Album’, dé LP waarmee elke rechtgeaarde muziekliefhebber destijds in zijn jeugd Yes heeft leren kennen en die tot op vandaag in het collectief Yes geheugen zitten. Zang, timing en (samen)spel verlopen nog wat stroef maar ach de toon is gezet in een opperbeste sfeer voor wat een avond vol herkenning en herinnering zou worden. Het vrolijke, poppy “Sweet Dreams” is het oudste nummer van vanavond met zanger Jon Davison die voor het eerst die andere zanger met dezelfde voornaam doet vergeten. Met zijn baardje en hippie outfit is hij zowel letterlijk als figuurlijk een jongere uitgave van de legendarische Yes zanger. Jon Davison’ kopstemmetje blijft hangen in dat hoger register en mist body. Toch ben je vrij vlug over dit euvel heen en overheerst de muziekbeleving die ook in deze bezetting begeestert. Het moet gezegd dat deze versie van Yes kwalitatief de mindere is van de twee (cfr. AWR met een herboren Anderson en een imposante Rick Wakeman) maar met allemaal virtuozen in de rangen zijn het waardige vervangers naast gitarist Steve Howe die als vanouds verbluft met loepzuivere gitaarklanken en tekent voor het niet te evenaren oorspronkelijk Yes geluid. Uit ‘Fragile’ komt het robuuste “South Side of the Sky”. Het nummer begint met voetstappen en een stormachtige intro waarna de spanning wordt opgebouwd om via een rustig middenstuk terug te grijpen naar het thema. Het is een typisch Yes nummer waarin de prominent aanwezige ronkende baslijn van Sherwood helemaal vervlochten is met de song.

Een hartverwarmende uitvoering van “Onward” wordt opgedragen aan stichtend lid bassist Chris Squire die naar verluid voor zijn dood zijn zegen gaf voor deze 50th anniversary tour. Voor “Mood for a Day”(Fragile, 1972) gaat meester-gitarist Steve Howe vooraan in het midden van het podium zitten voor een akoestisch instrumentaal bravoure stukje. De Roma luistert muisstil naar zijn adembenemende vingerstrelende spel, kippenvel. Het wondermooie “Wonderous Stories” klinkt nog immer sprankelend fris overgoten met weelderige synth-partijen afkomstig van toetsenist Geoff Downes die even later andermaal imponeert met magistrale kerkorgelklanken uit een digitaal pijporgel voor “Parallels” eveneens uit ‘Going for the One’ (1977). Het laatste nummer van de eerste set is het absolute meesterwerk “And You and I” uit het fenomenale ‘Close to the Edge’ (1972). Het 10 minuten durende epos verveelt geen seconde en de fraaie instrumentatie half weg en hernomen aan het eind vermag nog immer te ontroeren. Kippenvel!

Voor wie nu nog mocht twijfelen, ook in deze zoveelste bezetting blijft de muziek van Yes na al die jaren overeind zodat terecht van een viering kan gesproken worden.

Twintig minuten later staat de band al terug klaar voor set 2 volledig voorbehouden voor een flinke hap van 50 minuten uit ‘Tales From Topographic Oceans’ ( 1974), een album door de een verguisd, door de ander aanbeden. Jon Anderson was na het meesterwerk ‘Close To The Edge’(1972) waarvan het titelnummer 1 volledige plaatkant besloeg vast besloten om van dan af alleen lange 1 plaatkant vullende nummers te maken van gemiddeld 20 minuten. Zo geschiedde op het eerst volgende 6de dubbel album waarvan vanavond kant A en kant D integraal worden gespeeld gescheiden door een fraai akoestisch gezongen ballade “Leaves of Green” zijnde het laatste onderdeel uit “The Ancient: Giants Under The Sun” van kant C. Het resultaat was een verdeelde Yes aanhang en een verdeelde band met organist Rick Wakeman die ontevreden met de gevolgde richting de band verlaat.

Voor wie onvoorbereid deze avond zou bijwonen en Yes alleen zou kennen van het eerste deel met relatief korte songs van maximum 10’ met een min of meer duidelijke songstructuur is het wellicht even doorbijten als het 20’ durende epos “The Revealing Science of God (Dance of the Dawn)” in al zijn geschakeerde grilligheid wordt gespeeld: muziek op de scheidingslijn van enerzijds zelfingenomen, pompeus, pretentieus en onnodig ingewikkeld en anderzijds verbluffend in instrumentaties en melodieën verpakt in geniaal gestructureerde arrangementen. Nu is na al die jaren het stof al lang gaan liggen en wat destijds als onverteerbaar of ontoegankelijk werd ervaren kan evengoed door zijn structuur, tempowissels, samen(spel en -zang) en virtuose instrumentatie als ingenieus worden ervaren. En dat is ook vanavond het geval waarbij de muziek eerder meeslepend is dan langdradig wordt. Vervolgens vinden Howe en Davison mekaar voor een prachtig duet “Leaves of Green” met Sherwood die finaal aanvult met harmoniezang.

“Ritual (Nous sommes du soleil)” krijgt op zijn beurt wel de volledige uitvoering. Ook dit 20-minuten durend werkstuk houdt iedereen gebiologeerd als de band vloeiend perfect van de ene sectie overgaat naar de andere. Jay Schellen staat voor het grootste deel van de tour in voor drummer Alan White wiens gezondheid niet goed is de laatste tijd en kwijt zich adekwaat van zijn taak. Na andermaal een masterclass van bassist Billy Sherwood, vult applaus de Roma als Alan White verschijnt achter de drums voor het afsluiten van het laatste deel van “Ritual”. Davison’ stem gaat crescendo in deze prachtige ballade die een mooie afsluiter is van het concert.

Het publiek staat op zijn kop en een toegift van all-time favorieten uit de beginjaren met “Roundabout” en het nog immer aansprekende “Starship Trooper” kan niet uitblijven. Wat plichtmatig uitgevoerd maar een geweldig einde van een geweldige avond.

Marc Buggenhoudt

Fotoalbum © Johan Bauwens

Setlist

The Firebird Suite (Igor Stravinsky)
1.Yours Is No Disgrace (The Yes Album, 1971)
2.I've Seen All Good People (The Yes Album, 1971)
3.Sweet Dreams (Time and a Word, 1970)
4.South Side of the Sky (Fragile, 1972)
5.Onward (Tormato, 1978)
6.Mood for a Day (Fragile, 1972)
7.Wonderous Stories (Going for the One, 1977)
8.Parallels (Going for the One, 1977)
9.And You and I (Close to the Edge, 1972)

Set 2:

10.The Revealing Science of God (Dance of the Dawn) (Tales from Topographic Oceans, 1974)
11.Leaves of Green (Tales from Topographic Oceans, 1974) segment uit The Ancient: Giants Under The Sun
12.Ritual (Nous sommes du soleil) (Tales from Topographic Oceans, 1974)

Encore:

13.Roundabout (Fragile, 1972)
14.Starship Trooper (The Yes Album, 1971)

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA, BORGERHOUT