PROTOMARTYR @ DE KREUN, KORTRIJK - 03/05/18

 

Protomartyr bevestigt moeiteloos verworven status.

Met hun vierde album ‘Relatives in Descent’ schreven de heren van Protomartyr eind vorig jaar opnieuw een uitstekend hoofdstuk bij aan hun op zich al zeer boeiend verhaal. En deden ze hun status als één van de beste gitaarbands van het moment alle eer aan. Inmiddels is het viertal uit Detroit aan het tweede Europese luik van hun tour bezig, een luik dat hen afgelopen donderdag naar Kortrijk bracht. De Kreun was niet helemaal volgelopen, wat na hun vorige passages in ons land een beetje als een verrassing beschouwd mag worden. Maar de afwezigen hadden ongelijk: Protomartyr bevestigden moeiteloos hun verworven status met een wervelende show.

In hun zog had de band stadsgenoten en makkers van Tyvek meegebracht, een kwartert dat zijn rol als support act met verve vervulde. Rammelende indie rock, die wat deed denken aan de slackerrock van Pavement en Sebadoh, maar die door middel van een uitstekende ritmesectie nergens ontspoorde. Een half uur was ruim voldoende om ons te overtuigen van hun kunnen.

Om het opgekomen publiek wat in de sfeer te doen komen, werden een kwartier voor aanvang van Protomartyr’s show de zaallichten reeds gedoofd en werden we getrakteert op donkere soundscapes. Die netjes overgingen in opener ‘My Children’, dat op indrukwekkende wijze de trend zette voor de rest van de show. De focus lag in het begin van de show vooral op de songs van het laatste album, met uitstekende versies van ‘Don’t Go to Anacita’, ‘Corpses in Regalia’ en het immer fantastische ‘Windsor Hum’. Joe Casey trok de aandacht als vanouds naar zich toe, met zijn declamerend stemgeluid en zijn nonchalante cool, terwijl achter hem gitarist Greg Ahee heerlijke patrooontjes trok, die afwisselend hard uithaalden en zachtjes ten diensten stonden en de ritmesectie Scott Davidson (bas) en Alex Leonard (drums) het geheel op indrukwekkende wijze in het gareel hielden. De band verraste met enkele nieuwe songs van een weldra te verschijnen EP, waaronder het eerder op de dag via sociale media geloste ‘Wheel of Fortune’, dat in zijn livepremière ook zonder Kelley Deal bijzonder sterk overeind bleef.

De finale werd ingezet met oude favorietjes als ‘What the Wall Said’, een scherp ‘Devil in his Youth’ en een sfeervol ‘Come and See’, die het pad effenden voor een zinderend en magistraal ‘Half Sister’ als eindschot. Tussendoor vond een zich zichtbaar uitstekend in zijn sas voelende Casey de tijd om het publiek te entertainen met sappige verhalen over hun passage op Sonic City in dezelfde zaal een viertal jaar geleden en houdt hij het publiek na de laatste noot van het slotnummer in zijn eentje in de zaal, terwijl zijn bandmakkers de pauze tussen show en bisronde als sanitaire stop gebruiken. Een bisronde die hij aankondigt met de boodschap ‘We have two more songs for you, but it are our best ones’. Er was geen woord van gelogen: denderende versies van ‘Why Does It Shake?’ en ‘Scum Rise!’ vormden een uitmuntende apotheose op een uitstekend concert.

Stijn De Nijs



 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE KREUN, HET WILDE WESTEN, KORTRIJK

 

 

 

'