Foto©Marielle De Rycke

In De Hemel Is Geen Dylan, Daarom Eren We Hem Hier.

Bob Dylan, de Godfather aller singer-songwriters, mocht eerder deze week 69 kaarsjes uitblazen en omdat His Bawbness gelukkig nog steeds niet in de hemel is, brachten de drie outlaws van de Belgische muziekscene Bruno Deneckere, Derek en Nils De Caster de voorbije 10 dagen een eerbetoon aan Dylan onder de naam “Planet Waves”. Haren was vanavond de voorlaatste halte van deze kleine tribute tournee en de drie heren maakten er alweer een memorabele, magische avond in een talrijk gevuld Toogenblik van.

Bij aanvang van het concert beloofde Derek dat de meeste songs vanavond uit de Dylan cd “Planet Waves” zouden geplukt worden en hij hield woord. Tussen de setopener “On A Night Like This”, waarmee ook de LP opent, en het afsluitende bisnummer “Forever Young”, waarmee kant A van de LP eindigt én kant B van de LP herneemt in een andere uitvoering, noteerden we samen met “Wedding Song” en “Hazel” nochtans slechts vier nummers uit “Planet Waves”, die daarmee wel de best vertegenwoordigde Dylan LP in de set was. Naast “Planet Waves” putten Deneckere, Derek en De Caster songmateriaal uit maar liefst twaalf andere Bob Dylan LP’s. Met de Dylan compositie “Sign language” bevatte de set zelfs een nummer dat op geen enkele officiële Dylan plaat te vinden is, maar dat Dylan in 1976 samen met Eric Clapton opnam voor diens album “No Reason To Cry”. De drie Belgische Dylans, zoals ze door Toogenblik programmator Luc Gheldof voor de bis terecht werden genoemd, maakten er ook geen “The best of Bob Dylan” van. En gelukkig maar, want Dylan zijn songcatalogus is zo rijk en van zo’n hoogstaande kwaliteit dat niemand nog echt zit te wachten op kapotgespeelde classics als “Like A Rolling Stone”, “Blowin’ In The Wind” of “Knocking On Heaven’s Door”.

“Lay Lady Lay” was wellicht de bekendste song uit de set vanavond, maar die kreeg dankzij de zwevende, betoverende lapsteel melodie van Nils De Caster zo’n bloedmooie uitvoering dat onze nekharen er nog steeds van rechtstaan. Maar ook Bruno Deneckere deed ons in positieve zin huiveren doordat zijn stem tijdens dit nummers griezelig hetzelfde als de stem van Dylan klonk. Nils De Caster deed dat kunstje met z’n lapsteel overigens nog eens over tijdens “A Hard Rain’s A-Gonna Fall” en “License To Kill”, dat door Derek aan de onfortuinlijke Club Brugge doelman Stijn Stijnen werd opgedragen. Daarnaast schitterde De Caster ook middels zijn adembenemende vioolpartijen in vurige versies van “Trouble”, “Hurricane” en het uit “Love & Theft” geplukte “Summer Days”, dat daarmee het recentste nummer in de set was. Voor aanvang dachten we nochtans dat Nils De Caster een louter begeleidende rol zou spelen binnen dit trio, maar niets bleek minder waar.

Nils De Caster stal de show gedurende het hele concert en wierp zich zodoende verrassend op als de drijvende kracht en het kloppende hart van deze Dylan tribute. Hij nam ook enkele keren de zang voor zijn rekening en ook daarmee scoorde hij. Zo bracht hij een in het Gents gezongen prachtversie van “Oorlogsgeleerden”, de ijzingwekkende bewerking van Dylans “Masters Of War” die de betreurde Wannes Van de Velde tien jaar geleden schreef en opnam met Roland Van Campenhout. En met een huiveringwekkende versie van “Lily Of The West” tekende De Caster zelfs voor hét absolute hoogtepunt van de avond. Dankzij zijn bezwerende zang en op hol geslagen mandoline melodie riep hij zowaar de geest van 16 Horsepower op en raakten we bijna in trance. Net daarvoor had Derek nochtans ook voor een mooi moment gezorgd met het ontroerende “Wedding Song”, dat hij opdroeg aan de haast vergeten Belgische singer-songwriter Tom Wolf, die het nummer destijds op de bruiloft van Derek speelde. En ook met vurige uitvoeringen van het zwierige “Desire” tweeluik “Romance In Durango” en “Hurricane” zorgde Derek met zijn gedreven zang voor twee onvergetelijke hoogtepunten.

Met het aanstekelijke “Quinn The Eskimo (The Mighty Quinn) besloot het trio meesterlijk zijn set, waarop het publiek de drie Belgische Dylans meteen terug op het podium riep voor een bisnummer. Dat werd uiteraard een fel doch niet in de juiste maat meegezongen “Forever Young”, dat hoe dan ook hét passende slotakkoord was voor deze schitterende tribute, waarmee Bruno Deneckere, Derek en Nils De Caster nog maar eens bewezen tot het kruin van de Belgische muziekscene te behoren. Alleen jammer dat zo weinig landgenoten dat beseffen en Tom Waes en andere dwazen op een voetstuk zetten. Gelukkig is er nog het dankbare Toogenblik publiek. Het zou dan ook doodzonde zijn, mochten de medewerkers van deze unieke club er binnenkort definitief de brui aan geven. Daarom ook onze noodkreet aan de mannen van Toogenblik: mannen, laat de moed niet zakken en laat het mooie, unieke Toogenblik aub niet verloren gaan. “On A Night Like This” was het immers alweer fijn om in Toogenblik te zijn. Waarvoor onze oprechte dank.

RoenHetZwoen

Foto©Marc De Proft

Set 1:
1. On A Night Like This (uit "Planet Waves", 1974)
2. Sign Language (Clapton / Dylan duet, verschenen op EC's 1976 album "No Reason To Cry")
3. Subterranean Homesick Blues (uit: "Bringing It All Back Home", 1965)
4. Most Of The Time (uit: "Oh Mercy", 1989)
5. Trouble (uit: "Shot Of Love", 1981)
6. License To Kill (uit: "Infidels", 1983)
7. Masters Of War, in de versie 'Oorlogsgeleerden' van Wannes Van de Velde (uit: "The Freewheelin' Bob Dylan", 1963)
8. Lay Lady Lay (uit: "Nashville Skyline", 1969)
9. Romance In Durango (uit: "Desire", 1976)

Set 2:
10. A Hard Rain's A-Gonna Fall (uit: "The Freewheelin' Bob Dylan", 1963)
11. Summer Days (uit: "Love & Theft", 2001)
12. Lily Of The West (uit: "Dylan", 1973)
13. Apple Suckling Tree (uit: "The Basement Tapes", 1975)
14. Wedding Song (uit: "Planet Waves", 1974)
15. Death Is Not The End, in de versie "Er Is Leven Na De Dood" (uit: "Down In The Groove", 1988)
16. Hazel (uit: "Planet Waves", 1974)
17. Hurricane (uit: "Desire", 1976)
18. Quinn The Eskimo (The Mighty Quinn) (uit: "Self Portrait", 1970)

Bis:
19. Forever Young (uit: Planet Waves", 1974)