BASSEKOU KOUYATÉ & NGONI BA @ DE ROMA, ANTWERPEN - 15/05/15

De Malinese muzikant Bassekou Kouyate staat al jaren bekend als de meester van de ngoni, een traditionele viersnarige West-Afrikaanse harpluit. Bassekou bespeelt de ngoni met de virtuositeit van rockgitarist Jimi Hendrix en gebruikt hiervoor de nodige effecten met wah-wah pedalen en distortion. De BBC riep de Malinees al uit tot ‘Best African artist of the year’ en bestempelde zijn debuutalbum ‘Segu Blue’ tot ‘Best World Music Album’. Ook de opvolgers “I Speak Fula” en “Jama Ko” kregen lovende kritieken. Bassekou is kind aan huis bij enkele grote namen uit de muziekwereld zoals Paul McCartney, Bono van U2, Damon Albarn van Blur, hij speelde mee met Toumani Diabaté en Taj Mahal op het legendarische “Kulanjan” album. Samen met zijn familieband Ngoni Ba (zijn vrouw, twee jongere broers, twee zonen en een neef spelen in de groep) heeft Bassekou Kouyaté & Ngoni Ba in april hun vierde album “Ba Power” (Glitterbeat Records) uitgebracht, een plaat die weerom zeer goed ontvangen werd en waarop de muziek steviger en energieker klinkt dan ooit tevoren. Bassekou Kouyaté heeft een overtuigende manier gevonden om traditionele en hedendaagse muziek bij elkaar te brengen; een opwindende symbiose tussen Afrikaanse muziek en harde rock. Het album is geproduceerd door Chris Eckman van The Walkabouts die het nodige respect betoont voor de Afrikaanse invloeden, niet verwonderlijk gezien zijn samenwerking met Afrikaanse muzikanten binnen Dirtmusic.

De Roma is verrassend matig gevuld, ik schat slechts een kleine tweehonderd luisteraars. Het begint redelijk rustig met repetitieve ngoni klanken die overgaan in een bezwerende melodie, Amy Sacko zingt de sterren van de hemel, prachtige start. In het tweede nummer geeft Bassekou reeds een eerste maal zijn visitekaartje af met een indrukwekkende solo. Zijn solo's zijn technisch hoogstaand en heel swingend en inventief. Zijn vrouw Amy Sacko zingt prachtig, zij heeft een stem die beklijfd, gaande van zacht, klaaglijk of soms een beetje scherp maar steeds hartverscheurend mooi. De drie ngoni spelers naast Bassekou (twee zonen en een broer) beperken zich meestal tot begeleiding en het is vooral zijn neef die indruk maakt op de shekere of de talking drum. Zijn kleine broer bespeelt de kalebas heel cool en onbewogen. Het zijn lange nummers maar door de knappe inkleding en verrassende wendingen vervelen ze niet.

Er wordt ongeveer halverwege het concert een deel van de groep de coulissen ingestuurd en met vier (2 ngoni’s, kalebas en shekere) brengen ze een 17e eeuws Afrikaans bluesnummer dat ze opdragen aan de overleden BB King. Op plaat zingt Taj Mahal maar die is er vanavond niet bij dus neemt Bassekou de zangpartij voor zijn rekening. Hij excuseert zich voor zijn matige stem en lost het slim op door het publiek in te schakelen. Het nummer is echte tranceblues maar wordt iets te lang uitgesponnen naar mijn goesting. Bassekou geeft les in muziekgeschiedenis en vertelt dat de ngoni de grootvader is van de gitaar of de vader van de banjo. Daarop krijgen we een duel van ngoni’s dat me aan “Dueling Banjos” uit de film Deliverance doet denken. Bassekou is begaan met de democratie is zijn land en hij is blij dat in Mali de islamfundamentalisten teruggedrongen zijn.

Naar het einde van het concert toe komt de groep pas echt los en wordt het nog een stuk intenser. De ritmes van de kalabas en de talking drum, de ngoni's, er is geen ontkomen aan. Een kort en krachtig nummer met popinvloeden en een opzwepend Afrorocknummer sluiten het gewone concert af. Ze komen nog terug voor twee bisnummers : eerst een demonstratie van percussie waarin “Broeder Jacob” is verweven, ook een spelletje naspelen van zang door de talking drum komt aan bod, indrukwekkend allemaal maar het duurt iets te lang. Ze sluiten uiteindelijk af met “Guantanamera”, ook deze song zet de groep moeiteloos naar hun hand maar is eigenlijk wel een beetje overbodig en toch wel een stijlbreuk met de rest van de set. Bassekou Kouyaté & Ngoni Ba zijn van het beste dat de Afrikaanse muziek momenteel te bieden heeft en het is spijtig dat zo weinig mensen het beseffen. De afwezigen hadden weer eens ongelijk.

Lou

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA, ANTWERPEN - 15/05/15