BASSEKOU KOUYATE @ AB CLUB - 10/05/15

 

De zondagavondconcerten in de AB Club hebben bij mij altijd een streepje voor. Dit jaar werden we er al verwend met de concerten van Orlando Julius en Amparo Sanchez. Bij deze Bassekou Kouyate en zijn band Ngoni Ba had ik hoge verwachtingen. Enerzijds door hun reputatie als live act en anderzijds doordat hun Afro Rock zich perfect leent voor een goed concert. Wat alvast opviel is dat er in het publiek relatief weinig kleurlingen waren voor muziek die dan toch hun roots zijn. De club was redelijk volgelopen met mensen uit alle leeftijdscategorieën en met relatief veel dames in het publiek.

Rond kwart voor negen betrad de band het podium. De groep bestaat uit 4 ngoni spelers. De ngoni vervangt de gitaren van de rockband en is een Afrikaans, viersnarig instrument. In de groep zijn er 4 ngoni spelers met Bassekou als de ster en zijn jongere broer en 2 zonen ter ondersteuning. Nog en jongere broer en een neef nemen de percussie voor hun rekening. De zang wordt verzorgd door zijn echtgenote Amy Sacko. Kortom het is een familieaangelegenheid. Ze kwamen om hun nieuwe cd “Ba Power” voor te stellen.

De set begon met een zacht wiegend midtempo nummer met een ingehouden solo. Het tweede nummer “Abe Sumaya” had een trage opbouw maar in de solo toonde Bassekou voor het eerst zijn Jimi Hendrix invloed door stevig de wah wah pedaal in te duwen. Zo ging de set verder met wisselend tempo, lange nummers en scherpe solo’s (al of niet met grimassen gebracht). Amy is beter in de midtempo nummers waarbij ze af en toe vocaal kon uithalen. Maar haar man gaat er liever stevig tegenaan, alsof hij wil bewijzen aan zonen en jongere broers dat hij nog steeds vitaal is. We kregen in “Semacko” (of zoiets) een lange bluesy intro waarna het nummer overging in een stevige rocker met een lange djembe solo van het neefje. Hij wist het publiek te bespelen met enkele woorden Nederlands tussen de nummers door.

Toen ze overschakelden op kleine bezetting (4 man) en gingen neerzitten bracht hij een bewerking van een 17 de eeuws nummer van de griot (de kaste van de muzikanten). Op de plaat worden de vocalen ingezongen door Taj Mahal. Hij excuseerde zich voor zijn “beperkte” vocale kunsten. Maar dat maakte hij ruimschoots goed door het gitaarspel. Dit was een pure blues, denk aan John Lee Hooker, met ook de nodige “grawls” maar met een Afrikaans tintje. Pure magie.

Daarna volgde nog een gitaarduel waarbij de heren loos gingen. Jammer dat dit feestje te lang uitgesponnen werd. Met “Musow Fanga”, hun ode aan de vrouwen en de moeders op deze moederdag waren ze attent voor de lokale feestelijkheden. Dit was de aanloop voor de uitsmijters. Met de nodige vraag en antwoord sessie uiteraard. Jammer dat de aanloop die genomen werd niet resulteerde in een schitterende eindsprint. Het werd een gewone sprint met wederom enkele knappe gitaarpartijen.

Voor de bissen kwamen enkel de jonge gasten terug die er een fantastisch percussie duel uitvochten. Alleen hoefde dat ook geen kwartier te duren en was de “Broeder Jacob” passage wat flauw. Maar goed, we moeten ook niet te kritisch zijn. Waarschijnlijk ligt het aan mijn verwachtingspatroon dat te hoog was. Dit was een knap concert, met een van de mooiste momenten van het concertseizoen. Op het gebied van Afro rock is er momenteel niet veel beters te vinden. Ga bij gelegenheid deze Afrikaanse Jimi Hendrix zien en bewonder wat hij uit zijn vier snaren kan toveren.

(Lisael)

 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL - 10/05/15