CAMILLE BLOOM @ HET HUIS VAN ALIJN, GENT – 22/05/15

‘Camille heeft alles wat een ‘avond met een singer-songwriter’ zo aangenaam maakt. Ze ziet er leuk uit, ze zingt uitstekend, speelt met de nodige vaardigheid liedjes vanuit het hart, over thema’s die haar raken en dus ook haar toehoorders kunnen beroeren. Ze vergeet daarbij de fijne cover niet. Ze geeft op de koop toe veel duiding bij haar werk…’

Ze komt uit Seattle, stad die blijkbaar de kop recht na de industriële crisis en zich aanpast aan een nieuwe manier van leven. Ze gaf vijf jaar les Engels, zo’n lerares die je doet wensen dat je in haar klas zat. Tien jaar geleden gaf ze high school op na het soort onwaarschijnlijke gebeurtenis dat je doet afvragen of het lot echt bestaat en je dààr brengt waar je moet zijn. In het geval van Camille Rose Bloom (haar naam alleen al… Zelf houdt ze het op een meewarig ‘Thank you, ma!’) was dat het podium, om de liedjes te zingen die ze in zich had. Sinds een aantal jaren brengt ze enkele weken in onze lage landen door. Ze wordt de laatste jaren opgevangen door Jeffrey Thielens, blues harpist, die haar ook concerten bezorgt op kleine podia en huiskamers.

Zo legde Jeffrey contacten met het Huis van Alijn. Dat is een voormalig godshuis, ingericht als museum voor het dagelijks leven van de (vroege) 20e eeuw. Het ligt in het centrum van Gent, aan de Kraanlei dicht bij het bekende Patershol. De vrijwilligers van de zogeheten vrienden van het Huis van Alijn zetten de zolder in als knusse concertruimte voor gratis concerten elke laatste donderdag van de maand, waarbij een ouderwetse bar en een gezellige binnenhof (waar men tijdens de Gentse Feesten ook concerten geeft) een flinke duw in de rug geven. Door een zorgvuldig programmeren heeft die activiteit een trouw bezoekerspubliek opgebouwd. Uitzonderlijk wilden ze Camille buiten de reeks een plaats geven. Het zou snel blijken dat ze dat goed gezien hadden.

Hoewel men alzo het traditionele ‘donderdagpatroon’ doorbrak, en ondanks het verlengde weekend en de vrij late aankondiging, kwam er voldoende volk opdagen om er een gezellige boel van te maken. Al is dat in de eerste plaats de verdienste van Camille Bloom, die alles heeft wat een ‘avond met een singer-songwriter’ zo aangenaam maakt. Ze ziet er leuk uit, ze zingt uitstekend, speelt met de nodige vaardigheid liedjes vanuit het hart, over thema’s die haar raken en dus ook haar toehoorders kunnen beroeren. Ze vergeet daarbij de fijne cover niet. Ze geeft op de koop toe veel duiding bij haar werk, dingen die ze goed overdacht heeft, of zaken die ze er nu uitflapt. Zo vormen haar brandnieuwe in Gent gekochte ‘Italian shoes’ een rode draad doorheen de set. ‘Het eerste paar dat me echt goed zit op een podium’, stelt ze, fier als een pauw. Veel podium is er niet aan op die zolder, maar dat verhoogt alleen maar het samenhorigheidsgevoel dat zo’n fijn concertje oproept.

Waar ze over zingt is dan weer geen suiker en zeem, en nog minder rozengeur en maneschijn. Maar het zijn allemaal songs met vlees aan het been. Ze heeft er al een flink aantal van geschreven en opgenomen. Daar heb je een keuze die je kan aanpassen aan de omstandigheden. Soms is ze zelf een illustratie van haar songs, zoals met ‘Big Dreams’, hoe we een klein kind involgen als ze het hebben over wat ze later willen worden, zangster, wereldreiziger, astronaut… Om die dromen dan weer te beknotten als de kinderen groter worden en men hen dan ‘realisme’ inpompt. Haar oproep om op te komen voor je dromen heeft ze zelf gerealiseerd, hoewel eerder bij toeval. De smartphone generatie krijgt er van langs in ‘The Zombie Song’. Heel geslaagd is ‘The Cowboy Song’, een lied over het einde van een relatie: het flets en vermoeid klinkende ‘yipiyayee’ rijt ze op ‘you can’t stay’. Het openende ‘Running Out Of Time’ klinkt ook vrij hard, maar haar lichtvoetige presentatie houdt het stemmig.

Een bezoek aan de tandarts, waarbij ze zich al drie weken op voorhand zorgen maakt en zichzelf foltert, terwijl het bezoek zelf niets voorstelt, brengt haar bij het mooie ‘Smells Like Rain’. Dat ze geen gluten mag eten en dat dit haar emotioneel beïnvloedt weet ze ook fij te verwoorden in ‘The Circle Song’. Dat ze had blik op de wereld gericht houdt leren we in de felle protest song ‘The System Is Broken’, dat ze schreef na het lezen van ‘The Hunger Games’ (ze is een veelvraat wat boeken betreft, een inspiratiebron die singer-songwriters tegenwoordig helaas veel minder raadplegen!) Vermits deze vaststelling annex aanklacht vijftig jaar komt na de hoogbloei van de topical song, maakt dat het naïeve van toen afgesleten is. Wie het kleine niet begeert… en daarom meteen daarna het verstilde moment van de set, meteen het hoogtepunt.

Al jaren rijdt ze vaak voorbij een instelling waar ze nauwelijks weet van had. Het blijkt dat daar de zwaarst gehandicapte mensen verzorgd worden. Op een dag werd ze gevraagd er te spelen. Het markeerde haar zo erg dat ze er nu haast elke maand optreedt. Ze was bijzonder getroffen door de zoon van een stokoude dame, die, de negentig voorbij, daar woont om haar kind te verzorgen. ‘To The End’ treft je recht in de ziel. De versie op de EP ‘Big Dreams’ bezorgt je al evenveel kippenvel: de bij voorbaat verloren strijd tegen de machteloosheid gaat ze onbevangen aan: ‘I’ll be your guide to the end, to the end… When you’re grieving, when you stop believing… I’ll be there… When you’re aching, when your heart is breaking… I’ll be there… to the end, to the end’. Eens te meer vijlt haar vlotte aanpak de scherpste hoeken af, maar het impact is totaal.

Geregeld krijgt ze steun van Jeffrey die zoals gewoonlijk uitblinkt op de kleine tuigen die verdwijnen in zijn handen. Zo in ‘That Girl’ over de tijd dat ze zichzelf als beginnende zangeres spiegelde aan de groten en vond dat ze constant tekort schoot, zelfs als dat niet zo was: ‘Sorry, sorry, you’re not the chosen one’… Het zijn dus niet alleen Belgen die zichzelf kleineren en wegcijferen! De cover van dienst is ‘Ring Of Fire’: wie dat maar een platte keuze vindt, was duidelijk niet aanwezig bij de koorzang die de signatuursong van Johnny Cash op de houten zolder finaal werd. Eerste bis ‘Goodbye’ is een omkering van de gevoelens die ze had toen ze haar job in het onderwijs kwijtraakte. Plots was ze de sombere, zelfvernietigende gedachten vol zelfmedelijden beu, en projecteerde ze die op een fout geliefde: als je dat allemaal van me denkt ‘Why are you still here?!’ Die zin komt er met een geweldige kracht uit, een explosie die bevrijdend werkt.

Ze twijfelt over een tweede bis, omdat haar vader vaak te véél liedjes voor haar speelde, een overkill die ze haar toehoorders niet wel laten ervaren, maar we dringen allemaal aan. Wellicht had ze nog uren mogen doorspelen, maar we stellen ons tevreden met ‘Habit’, hoe ze voelde dat haar genegenheid voor iemand uitgroeit tot een gewoonte, dan wel in de goede zin van het woord, een betovering, een levensnoodzakelijke drang. In een handomdraai wijzigt de song in een medley van liedjes die zeer goed aansluiten bij ritme en toonaard en ook inhoudelijk prima passen. We schrijven beter een vuurwerk, want je kan dit tempo gewoon niet bijhouden: ‘I Feel For You’ van Chaka Khan, ‘Walking On The Moon’ van The Police, ‘Sweet Dreams’ van The Eurythmics, ‘Livin’ On A Prayer’ van Bon Jovi, ‘All That She Wants Is Another Baby’ van Ace Of Base, ‘Billy Jean’ van Michael Jackson om af te sluiten met ‘Lady Marmelade’ van Labelle. Het is maar een greep uit deze onderhoudende routine met spelelement: ‘Van wie is dat ook alweer?!

Maar de songs van vanavond waren wel degelijk van Camille Bloom en zijn de moeite van het ontdekken waard. We telden meerdere langspelers, twee lange EP’s en een DVD, veelal met band ingespeeld en daarom voller ingevuld. Camille zorgt er echter wel voor dat ze ook in sobere versie, gewoon die fraaie stem plus prima gitaarspel (en natuurlijk de inbreng van Jeffrey!), nooit verveelt. Als ze in de buurt is, telkens ergens eind mei, dan weet u meteen waarheen. U krijgt er de kennismaking met een mooie en aantrekkelijke persoonlijkheid bovenop.

Antoine Légat 

Foto © Kurt Lootens

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

HET HUIS VAN ALIJN, GENT – 22/05/15