DUVEL BLUES @ PUURS – 30/05/14

De terrasjesliefhebbers zullen opgelucht geademd hebben dat zij op zaterdag toch ook in de open lucht van de ‘Duvelse’ muziek konden genieten, want de stoeltjes bleven de ganse namiddag droog in tegenstelling tot de vorige avond, wat menigeen een nat zitvlak bezorgde. In de tent zelf verzamelden zich algauw de eerste echte bluesfanatici, die al vanaf het begin de bluesbands wilden aanmoedigen, om te beginnen ‘Howlin’ Bill’, die destijds in 2011 in Berlijn als allereerste Belg aan de haal ging met de hoofdprijs in de ‘European Blues Challenge’. Zoals inmiddels de traditie is in Puurs waren er behalve in de tent ook twee bluesconcerten in de tiendenschuur gepland, waar de luxe van zitplaatsjes een haast gewijd luisteren mogelijk maakt, zoals het geval was bij het concert van de immer charismatische Big Daddy Wilson uit Noord-Carolina. En de weergoden bleven Duvel Blues goedgezind want de zon hield stand en ontdooide langzaamaan alle verkleumde botten en harten.

 

Gordy McKeeman & His Rhythm Boys

In de grote tent verdedigde vooreerst Howlin’ Bill de Belgische kleuren, al vijftien jaar lang ‘hongerig’ naar de welig vertakte bluesvruchten. Intussen is deze zanger erg geliefd bij de organisatoren omdat hij al vanaf het begin met zijn mix van rockabilly en rockblues de stemming erin kan brengen. Dit jaar zal hij nog o.m. in Hamme, Binkom en Wespelaar op het podium staan. Maar wil je in de Tiendenschuur toch comfortabel binnen geraken dan moet je je tijdig in die richting reppen want anders moet je geplet tegen de zijmuur de eerste band begroeten en dan kon je bijv. het beweeglijk benenwerk van violist Gordy McKeeman niet zien, die als het ware een eigen bezield leven lijden.

Gordy McKeeman & His Rhythm Boys komen uit Canada en kunnen met hun drum, contrabas, banjo, zang en viool een gans zaaltje terstond in vervoering brengen. Daarbij lijkt het of violist Gordy met zijn benen een filosofische uitbeelding geeft van hoe je in de wereld moet staan: ludiek, springerig, vitaal en rebels, maar in geen geval in roestige rusttoestand. Humor, entertainment, instrumentaal speelplezier, en af en toe wat emotionele accenten verlevendigden hun aanstekelijke show, waarbij zij afwisselden met bluegrass, jigs, square dance, western swing en polka’s. Alleen rond ‘Jim’s Lament’ weefde de viool enige melancholie. Na hun hectische toer in Australië was Puurs hun laatste halte en dus gaf de groep zich ten volle. Ook in de late avond, wanneer het middernachtelijke uur naderde, staken zij het vuur aan de lont met aanstekelijke klanken, vibe en opvrolijkende sound. ‘Rubber Dolly’, ‘Mocking Bird’, ‘Pickle King Polka’, het lijzige ‘Hay Boys’ of het heftige ‘Scrape The Pain’.... op de duur kon je wijsjes, melodie en ritme niet meer uit elkaar houden in de wervelwind van hun gedeeld speelplezier. Hun album ‘Pickin’ n Clickin’ werd trouwens in 2014 uitgeroepen tot ‘East Coast Music Award for Roots Traditional Group Recording of the Year’.

 

VIDEO 1 - VIDEO 2

In de tent begon omstreeks 17 uur de sympathieke rasgitarist Rick Vito aan zijn act die alle fans van ‘Fleetwood Mac’ tot vooraan liet samendrommen. Hij ging dan ook in op het verzoek van de fans van het allereerste uur om ‘Black Magic Woman’ te spelen en naar het einde toe ook de hit ‘Albatross’, niettegenstaande hij toch de beginperiode niet heeft meegemaakt van de legendarische band. Pas eind jaren tachtig is hij er bijgekomen, toen Lindsey Buckingham de band verliet. De tijd is genadig voor hem geweest en het verleden liet weinig sporen na in zijn gegroefd gelaat, terwijl hij toch samen heeft gespeeld met o.m. Little Richard, John Mayall, John Fogerty en Albert Collins. Met gevoelig gitaarspel liet hij de tijd herleven toen vorige eeuw op schemerverlichte dansvloeren hevige verliefdheden ontstonden die echter vlug weer uitdoofden, zoals o.a. bij ‘Love That Burns’. Aan Peter Green droeg hij het gevoelvolle ‘Looking For Somebody’ op. Maar ook ‘Cadillac Boogie’ en klassiekers van Elmore James, één van zijn rolmodellen, wist hij met toegewijde ernst te vertolken naast dansbare songs als ‘In The Back of My Mind’, die je weer stimuleerden om verre memories van je af te schudden.  

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4
VIDEO 5 - VIDEO 6 - VIDEO 7 - VIDEO 8

De jonge Luke Winslow, die naar New Orleans verhuisde, vandaag nog een groentje noemen is hem onrecht aandoen, want hij heeft al vier albums uitgebracht en heeft reeds een trouw fanclubje achter zich geschaard dat tuk is op de zanger/gitarist en verknocht aan zijn muziek. Het bluesgenre vult hij op persoonlijke wijze in, dooraderd met het respect voor de ‘originals’. Voor de gelegenheid vervoegde ook slidegitarist Roberto Luti zich bij het groepje, wiens ervaring als busker in de straten van New Orleans hem een doorleefde rijpheid geeft. Beiden vonden elkaar in hun liefde voor de ongekunstelde blues met complexloze ‘feeling’ als rode draad. Hetzij Delta blues, hetzij spirituals of ragtime, met zijn gitaar of bottleneck wist Luke een gewijde stemming uit te spreiden. Luke begon met het intieme ‘The Crystal Water Springs’ met huiveringwekkend mooie slide om in de toegift met ‘Kokomo Blues’ te eindigen. Daartussenin kon je één uur lang genieten van het samenspel van de uitstekende bandleden waarbij hoogtepunten als ‘Everlasting Arms’ en het invoelende ‘Cold Rainy Day’ naadloos opgingen in andere hoogtepunten als een quasi fotografisch glijden over weidse velden en beddingen langs de Mississippi stroom. Bij het zwoele ‘I Go Down To Louisianna’ of het broeierige ‘Never Tired’ onderging je als het ware de uitwaseming van de moerassige dampen uit het swampy achterland. De klassieker ‘Fish Ain’t Biting’ zong hij solo zonder begeleiding waarna zijn muziekmaten hem weer vervoegden om van ‘As April Is To May’, met intrigerende drumintro, een verschroeiend mooie song te maken met het impact van een tijdloze klassieker, evenals ‘Graveyard Blues’. De Canadese Layla Zoe pakte het ietwat anders aan. Met haar zeemeerminnenhaar en tatoeages lokt zij vooral de fotografen en lovers van bluesrock. Stijlvol gekleed en met sensuele armbewegingen en gelaatsexpressie bekrachtigde zij telkens de emotionele lading in haar songs. Sinds haar album ‘Sleep Little Girl’ uit 2011 maakt deze blueszangeres overal in Europa furore en de wijze waarop zij een song als ‘Green Eyed Lover’ uitbeeldt of ‘Gemini Heart’, met een passie die nog lijkt na te smeulen, spreekt zij tot de verbeelding. Haar knappe band omringde haar met zorg met een uitstekende ritmesectie die vooral bij de up-tempo songs extra drive gaf zoals o.m. bij het aanstekelijke ‘I Never Meet A Man Like You’. Op het einde, na de soulvol gezongen slowblues ‘It’s A Man’s World’ droeg zij nog de evergreen ‘Let It Be’ op aan de onlangs overleden blueslegende B.B King met alle intensiteit die erbij hoorde. Vooraleer te verdwijnen nam Layla zelf ook een foto van het publiek dat op dat ogenblik sterk aangegroeid was, want ook de buitenrokers ruilde hun verslaving even voor het aanschouwelijk plezier om Layla Zoe in haar aparte mix van ‘body-language’ en gracieuze power aan het werk te zien en tevens van haar ‘girly’ blues te genieten. 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4

Jimmy Burns met Luca Giordano & Quique Gómez zorgden laat op de avond voor de afsluiting van een geslaagde zaterdagnamiddag. ‘Groovin’ with Jimmy’ is als een “terugkeer tot de Delta”, één van de vele platen van de charismatische zanger/gitarist Jimmy Burns. Uit dat album plukte hij enkele songs en hij maakte er een gewoonte van om bij het aankondigen van de volgende song telkens te vernoemen waaruit hij deze plukte. Bijgevolg kent hij terdege zijn repertoire. Jimmy werd geboren in Dublin, Mississippi, en groeide op met acht broers en zussen. Vooreerst kwam hij aan de kost als timmerman maar ergens op een kruispunt van zijn leven koos hij voor de blues, die hem reeds als vijfjarige bekoorde toen hij voor het eerst John Lee Hooker op de jukebox hoorde. Ook zijn vader was muzikant, dus lag het genetisch in de lijn van de verwachtingen dat hij vroeg of laat de blues zou omarmen. Vanaf het begin drukte hij daarop zijn eigen stempel door zijn ‘Delta roots’ erfenis te combineren met de Chicago sound.  De avond voordien had hij al aan de kant van het podium minzaam zitten toekijken hoe gitarist Luca Giordano met zijn band het publiek begeesterde. Nu was het aan de zeventigplusser om te laten horen hoe hij zijn doorleefde blues tot uitdrukking brengt samen met de amicale Italiaanse rasmuzikanten. Klassiekers als ‘Rollin’ & Tumblin’ en ‘The Sky Is Crying’ werden al direct op gejuich onthaald. Bij het soulvolle ‘Stand By Me’ zong het publiek mee. Jimmy Burns en zijn begeleiders bleven tot ver na middernacht Burns’ blues vertolken, waarbij zang, virtuoos gitaarspel en de bluesharp je mee lieten deinen op dat verslavend  ritme dat je mee aanzuigt naar een tijd toen de blues nog gevrijwaard was van gekunstelde franjes en overdrive speakers.

 

VIDEO 1 - VIDEO 2

Dergelijke blues kon je ook tot tweemaal toe beluisteren in de Tiendenschuur waar het Big Daddy Wilson Trio met hun intimistische bluessongs voor magie zorgde in de tot de nok toe gevulde schuur. Al bij het eerste ‘John The Revelator’ wist je dat hun akoestische show bijzonder zou worden. Met zanger Big Daddy zelf op drum en Roberto Morbioli op gitaar werd je meegesleept in de verhaal- en zangkunst van de grote Daddy Wilson, die zowel bij ‘Texas Boogie’ als bij ‘Miss Dorothy Lee’ zijn personages visueel tot leven brengt. In het Gospelachtige ‘Wake Up’ riep hij op tot alerte waakzaamheid en uit zijn laatste album ‘Time’ bracht hij het bloedmooie bezwerende ‘Dead And Row’ alsook het zwoele‘Time’ met koesterende cimbaalklanken. Ook later op de avond putte hij uit zijn laatste album waarbij zowel het mooie ‘Mississippi John’ als het indringende ‘Time To Move’ je voodoo-gewijs op sleeptouw nam. De slowblues ‘If You Were Mine’ kroop verraderlijk rillerig onder de huid. Vooral de warme stem van Big Daddy Wilson en zijn ontwapenende charme zorgden telkens voor een subliem concertgedeelte waarbij het publiek aandachtig toeluisterde en ook zijn eindboodschap ter harte nam : ‘Love is the Key’, zowel in de vriendschap als in de muziek. 

Die eigenschap kan je ook toeschrijven aan de organisatoren die hun liefde voor de blues doorspekken met kameraadschappelijke goodwill naar de festivalgangers toe, waarbij zij het publiek tegemoet komen met een gevarieerde affiche waarop grote namen niet ontbreken. Ook het plezier waarmee vrijwilligers elke keer weer een volgende Duvel of Vedett aanreiken straalt af op de bezoekers, wat ‘Duvel Blues’ tot een blueshappening maakt waar je ieder jaar weer reikhalzend naar uitkijkt en waar geen wind, regen of kou een domper op kunnen zetten. 

Marcie

Foto © Michel Verlinden

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

PUURS – 30/05/14

 

Howlin’ Bill 

Gordy McKeeman & His Rhythm Boys

Rick Vito

 Luke Winslow

Layla Zoe

Jimmy Burns

Big Daddy Wilson Trio