GREG TROOPER @ MENEER FRITS EINDHOVEN - 04/05/15

De voortreffelijke Amerikaanse singer-songwriter Greg Trooper had voor dit concert in Eindhoven twee begeleiders bij, Chip Dolan uit Austin (Texas) op toetsen/accordeon en de Nederlandse Bart Kamp op bas.  En dat klonk toch wel anders dan tijdens zijn vorige tournee (waarvan we een concert zagen in Bree), tijdens dewelke hij moederziel alleen optrad met zijn gitaar & mondharmonica.  Trooper kwam hier in Eindhoven zijn nieuwe live album Live at the Rock Room voorstellen, opgenomen in Texas samen met Chip Dolan en bassist Jack Saunders. Het repertoire bestond dus grotendeels uit de songs van deze liveplaat, en als we zeggen dat dit een uitstekende cd is...   Trooper is een vriendelijk man en een begenadigd singersongwriter en daar wil hij ons graag van laten meegenieten.  Hij was absoluut in goede luim en het publiek reageerde enthousiast tijdens dit laatste concert van de Europese toer.

Hij opende het concert alvast met een verrassing van formaat & een dijk van een nummer, nl. Carmelita,  een cover van de geweldige Warren Zevon.  Het leek wel alsof hij deze song al zijn hele leven speelde, zo goed was de versie van het trio, met twee gitaren en een mooie texmex accordeon.  Een gedenkwaardig concertmoment.  Zichzelf een beetje relativerend zei hij daarna “and now I am gonna play a bunch of Greg Trooper songs, I like to work my way down...” en vervolgens speelde hij This I'd Do, ook de opener op de nieuwe live cd.  Greg Trooper’s stijl houdt zo’n beetje het midden tussen de sound van Mink DeVille, John Hiatt, Steve Earle en Warren Zevon. 

Don't Let It Go To Waste was een nummer over een kwade vrouw, en daarmee zette hij het publiek toch een beetje op het verkeerde been, om daarna verder te gaan met Bluebell, een muziekje gedreven door mondharmonica en orgel. En het mag gezegd, afwisseling brachten ze beslist met hun drieën, en daar konden we enkel blij mee zijn.  In de ‘broken heart song’ Good Luck Heart gaf hij zijn hart aan een vrouw en die liep er mee weg, zo liet hij ons toch weten.  Waar hebben we dat nog gehoord, want is dit niet een van de meest voorkomende thema’s in liedjes?  Het volgende nummer was Amelia, een mooie zachte ballade à la David Olney, die ook wel een aantal dergelijke pareltjes geschreven heeft.  One Honest Man werd gekenmerkt door een prachtige orgelpartij en verwees een beetje naar de Griekse filosoof Diogenes, en dat was beslist een heel rare kerel, maar dat is een heel ander verhaal. They Call Me Hank was een prachtnummer, en ondanks (of dankzij) zijn eenvoud misschien wel mijn favoriete track uit Live at the Rock Room.  Een heel gewoon liedje over een gewone man, die de kost verdient als visser.  Een soort van Hank-met-de (baseball)pet-verhaaltje dus, een mooi liedje met een lieflijk melodietje.

In No Higher Ground  beschreef hij de rampspoed die de grootste orkaan ooit in Galveston (in de baai van Mexico) met zich meebracht, “the worst disaster ever for the USA, with the exception for George Bush”, doch blijkbaar waren er niet al te veel Republikeinen bij Meneer Frits aanwezig.  Doorleefd en hevig gezongen, zoals dat past bij zo een nummer, en de tragedie werd nog versterkt toen hij vertelde dat de orkaan enkel was voorspeld door de Cubaanse weerstations en niet door de Amerikaanse.  Nog meer menselijk onheil met Broken Man, een relatief nieuw nummer, aldus Trooper, dat behoorlijk aangrijpend klonk. Tijd voor een pauze en verkoop van cd’s : “ I have some cd’s for sale, and you know, I got a kid at college...”

Deel twee begon Trooper solo met Everywhere , een cover van een Sid Griffin song, en daarna vertelde hij een verhaal bij over zijn 91-jarige vader die in de Tweede Wereldoorlog in België en Frankrijk had meegestreden.  VervolgensThe Land Of No Forgeveness, zeer mooi, en een beetje als Eric Andersen klinkend.  All The Way To Amsterdam had hij geschreven naar aanleiding van een verhaaltje van vroeger dat een Nederlander hem verteld had, over diens jeugd toen ze nog vanuit zijn dorp naar Amsterdam schaatsten, en dat beeld was even blijven plakken en had uitgemond in dit mooie nummer.  Everything Is A Miracle leidde hij in met “ Albert Einstein said there are two ways to live: you can live as if nothing is a miracle or you can live as if everything is a miracle…". U mag éénmaal raden welke optie Trooper verkiest.  Het prachtige liedje Ireland werd een stukje onversterkt gezongen, en bevatte een felle mondharppartij, en had een mooie tekst : “a cool summer rain - frees us from the heat - a full moon rising – lights the darkened street - thats just like you, just like you Ireland”.  Een van de hoogtepunten van het concert.  Daarna vroeg hij of er nog verzoekjes waren.  Steel Deck Bridge dus, een soort van roadsong over de langste brug van die soort tussen New York City en Fort Lee (New Jersey), die hij steeds op zijn weg naar huis tegenkomt.   Might Be A Train  was ook een fijn nummertje met texmex arrangement over ‘trains, dreams, life and death’, en ook de grote countryzanger Jimmie Rodgers, “The Singing Brakeman” werd er in vermeld omdat deze laatste bij de spoorwegen werkte en er nogal wat liedjes over schreef.  De afsluiter van de set was Time For Love, een oproep om de wereld te verbeteren door...  "can we make some more time for love?"

Het countrynummer Long Gone Lonesome Blues (een cover van Hank Williams)  met een grappig "jodelstuk" was een subliem en zeer uitbundig eerste bisnummer.  Afgesloten werd er met We've Still Got Time  (ook de afsluiter van de live cd), een mooie ballad, en ook een beetje een ernstige bespiegeling over het leven.  Moet kunnen, af en toe toch...

Marc Vos

Foto © Ronald Rietman

meer foto's © Ronald Rietman

 

 

Artiest info
website  
facebook  

MENEER FRITS INDHOVEN - 04/05/15