C.W. STONEKING @ DE ROMA, ANTWERPEN - 12/05/15

De Australiër C.W. Stoneking heeft na het intense toeren, als gevolg van het succesvolle doorbraakalbum “Jungle Blues”, zijn tijd genomen om zijn derde plaat “Gon’ Boogaloo” uit te brengen. Zes jaar is een lange tijd in het huidige muzieklandschap maar blijkbaar zijn de fans hem nog niet vergeten. De Roma is nagenoeg uitverkocht en dit nadat hij dit weekend in de AB ook al een gesmaakte show gaf. Het nieuwe album toont een zekere stijlbreuk met zijn vorige twee albums maar het blijft toch heel herkenbaar. Het grote verschil zit in de instrumentatie, hij speelt op dit album op een Fendergitaar in plaats van banjo of resonatorgitaar op zijn vorige platen. Opvallend is ook het veelvuldig gebruik van achtergrondzang door wel vier zangeressen.

Het Antwerpse Handkerchief - wellicht momenteel nog beter bekend onder hun vorige groepsnaam The Woodys - mag de avond openen. De groep komt haar gloednieuwe EP “Dancing Bones” voorstellen. De muziek van de vijfkoppige rootsband (gitaar/zang, trompet, drums, toetsen en staande bas) kan het best omschreven worden als een mix van rock met invloeden van blues, ska, surf, ragtime, rockabilly en gospel. De rauwe stem van zanger Christof Annaert neigt naar die van Tom Waits maar hij lijkt zich dikwijls te (moeten) forceren. Toetsenist Tijs Bonner mag ook één keer de leadvocals voor zijn rekening nemen. De groep wordt ontzettend enthousiast onthaald, er zijn veel vrienden in de zaal vermoed ik. Maar het moet gezegd, ik ben ook uitermate gecharmeerd door hun sound en het is de perfecte opwarmer voor C.W. Stoneking. (foto's)

C.W. Stoneking (zang en gitaar) wordt begeleid door drummer Jacob Kinniburgh, bassist Andrew Scott en twee zangeressen, de zusjes Memphis en Maddy Kelly. C.W. opent met een gitaarintro “How Long”, de song waarmee ook de nieuwe plaat begint. De drummer valt na een tijdje in en de knappe zusjes Kelly – beiden in een goudkleurige glitterjurk – zorgen voor hemelse achtergrondvocalen. Vanaf het tweede nummer “The Zombie” doet ook bassist Andrew Scott mee, hij speelt op een staande bas maar schakelt ook af en toe over op een elektrische bas. C.W. Stonekings vocalen en frasering zijn heel bijzonder, soms meer ‘spoken word’ dan echt zingen zoals in “Get On The Floor” en hij lispelt ook een beetje wat een zekere authenticiteit en originaliteit aan zijn stem geeft. Memphis en Maddy zingen soms kinderlijk, op andere momenten behoorlijk schreeuwerig maar het blijft uiterst genietbaar en charmant en hun stemmen zijn heel bepalend in het groepsgeluid. Ze hebben ook duidelijk veel geoefend op hun danspasjes en arm- en handbewegingen. Ze spelen met “The Thing I Done” reeds het vierde nummer uit het nieuwe album maar daarna wordt ook teruggegrepen naar de vorige platen zoals met “Handyman Blues” uit “King Hokum”. Hij schreef het nummer nadat hij reeds drie jaar niet gewerkt had en door de Australische VDAB aangezet werd om toch maar een job te zoeken.

Er worden ook enkele songs uit “Jungle Blues” gespeeld zoals het van een lange inleiding voorziene “The Love Me Or Die”; het nummer is geïnspireerd op de zwarte magie van New Orleans en het heeft ook de typische klank van deze stad. De knappe ballade “Jungle Lullaby” speelt hij solo op akoestische gitaar en een fan roept “waar is de sax?”. De inkleding is anders dan bij vorige concerten maar het blijft toch heel typisch C.W. Stoneking. Het is moedig dat hij andere instrumentatie durft te gebruiken en hij toch zijn eigenheid behoudt. Samen met bassist Andrew Scott brengt hij de grappige jodelsong “Talking Lion Blues” in de stijl van Jimmie Rodgers. Voor “Goin’ Back South” is iedereen terug en tijdens dit nummer toont C.W. wat een prima gitarist hij wel is. Met verder een greep uit zijn drie albums gaat het stilaan naar het einde van de set. De nummers zijn nu meer uptempo en de sfeer zit er helemaal in. Tijdens afsluiter “We Gon’ Boogaloo” staat het publiek voor het podium te dansen, het nadeel van een zittend concert is dat het wel even duurt voor het publiek zich volledig laat gaan.

C.W. komt nog terug voor één bisnummer, het door het publiek meegezongen “Jailhouse Blues”. C.W. Stoneking blijft een garantie voor een leuke avond “down to memory lane”. De zusjes Kelly vertolken vanavond meer dan een bijrol en zijn heel bepalend voor de nieuwe weg die hij is ingeslagen. Hij blijft een echte topentertainer en zijn aimabele zelf na het concert wanneer hij voor de fans lang beschikbaar blijft voor een handtekening of een praatje.

Lou

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA, ANTWERPEN - 12/05/15