MOULIN BLUES 2015 @ OSPEL, NL - 01/05/14

Het Moulin Blues festival mocht dit jaar 30 kaarsjes uitblazen en met rede: Nederlands’ volgens de overlevering oudste, grootste en gezelligste bluesfestival heeft er een mooi parcours opzitten en houdt nog steeds de vinger aan de pols met een eigenzinnige programmering van roots en blues artiesten én een mix van bekend en nieuw talent. Ook op deze feesteditie zijn de organisatoren er in geslaagd een bijzondere affiche samen te stellen met kleppers als souldiva Mavis Staples, blues rock gitarist Devon Allman, The 44’s ft. Kid Ramos en bluesman Matt Andersen (uitzonderlijk met een volledige 10-koppige band) naast minder bekende namen én te ontdekken nieuwe artiesten als Hat Fitz & Cara Robinson, Selwyn Birchwood  en Mr. Sipp.

Moulin Blues houdt het nog altijd bescheiden zonder randgebeuren, met een kleine markt, een grote eettent en een flink aantal tapkranen. Wél zijn er nog steeds 2 podia met 19 bands op 2 dagen. Meer heeft een bluesliefhebber niet nodig. Voeg daar nog zon en veel bier aan toe en er komt gemiddeld 6000 man op 2 dagen. In een tijd van toenemende concurrentie van andere festivals en allerlei naast elkaar levende muzieksmaken is een genre festival organiseren geen sinecure. Toch blijft Moulin Blues toonaangevend voor het grote bluespubliek en nog steeds interessant voor de bluesliefhebber.  De gitaargoden van nu hebben wellicht niet meer dat magische aura van de grote namen van toen maar meer nog dan in andere genres gaat het bij blues om het gevoel, een expressie van emoties die van alle tijden is. Een liefde voor muziek die van generatie op generatie wordt doorgegeven met de bands van morgen, vandaag sympathiek ingeleid door een enthousiaste Wouter Celis aka Doghouse Sam.

VIDEO

The Hightones, de Zweedse formatie rond zanger/gitarist Pierre Sjöholm hadden vorig jaar op de 3de festivaldag van Blues Peer hun kwaliteiten als openeningsact al ruimschoots bewezen en mochten dit vandaag met veel goesting overdoen. Hun aanstekelijke vakkundige mix van diverse bluesstijlen zorgt voor het aanwakkeren van de blues spirit bij een al even enthousiast als vroegtijdig aanwezig publiek. Zanger en Co genieten duidelijk van deze uitdaging. Met slechts 1 cd ‘Oh Baby, Me Too’ op de markt is hun gedegen good time rock ’n’ roll op dit moment de juiste band op de juiste plaats. The Hightones lopen lekker in de sporen van bands als The Fabulous Thunderbirds, The Paladins en The Blasters. Voor je het weet zitten ze aan hun laatste 2 nummers wat altijd al een goed teken is. “Mademoiselle” in pure Blasters stijl sluit af in een ontspannen opperbeste sfeer. (meer foto's)

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5

Voor John The Conqueror zou het gezegde ze kwamen, zagen en veroverden kunnen gelden. Vastbesloten om in een mum van tijd hun naam alle eer aan te doen begint het trio bestaande uit zanger/gitarist Pierre Moore en zijn 2 spitsbroeders bassist Ryan Lynn en drummer Michael Gardner aan zijn veroveringstocht met agressieve rootsrock voorzien van een flinke dosis harde funk, soul en groove. Voor wie zich wil laten meevoeren door de opgefokte rauwe blues is het genieten, de anderen houden het halfweg voor bekeken.(meer foto's)

VIDEO

De Britse Joanne Shaw Taylor is nog maar 29 jaar maar heeft nu al aansluiting bij het select clubje vaste blueswaarden. Met 4 cd’s in 6 jaar tijd en een druk tourschema wordt alles op alles gezet. Ook vanavond imponeert de jonge blondine. Haar wat aparte rauwe stemgeluid en intens hevig gitaarspel zijn haar handelsmerk. Haar stoer ogende vrouwelijkheid doet de rest. Joanne Shaw Taylor heeft alleen een ritme sectie bij, geen toetsenist wat het allemaal nog wat strakker maakt met centraal haar krachtig gitaarspel dat als een rots door de bluesgolven klieft. De Britse staat scherp en scheurt ons in geen tijd door haar repertoire met ook een paar songs uit haar laatste cd ‘The Dirty Truth’. Tweemaal laat Taylor de teugels vieren voor een ballade. “Jealousy”, een goedgekozen cover van Frankie Miller, snijdt zoals de tekst door merg en been. Voor de bluesliefhebbers die hun bluesrock graag gespierd en vrouwelijk verkiezen, een topoptreden. (meer foto's)
Setlist
1.Mud, Honey (The Dirty Truth, 2014)
2.Just Another Word (White Sugar, 2009)
3.Watch 'em Burn (White Sugar, 2009)
4.Jealousy (Frankie Miller cover) (Almost Always Never, 2012)
5.Jump That Train (Diamonds in the Dirt, 2010)
6.Tried, Tested & True (The Dirty Truth, 2014)
7.Tied & Bound (Almost Always Never, 2012)

Dergelijke stevige blues rock optredens doen het goed op Moulin Blues, het is waarvoor de meesten zijn gekomen. Ik opteer om zo veel mogelijk volledige concerten op het Hoofdpodium bij te wonen wat niet wegneemt dat de concerten op het kleinere podium van het Moulin Blues Café ook stuk voor stuk de moeite zijn.  Ze zijn deels overlappend met het Hoofdpodium zodat ik maar een klein stukje ervan meepik. Tussendoor moet je ook even bekomen, wat rusten, wat napraten, de eettent gaan opzoeken of even gaan plassen wat allemaal op een vlotte manier verloopt. De Nederlander Ralph de Jongh lijkt wel een overstuurde incarnatie van wijlen Jeff Buckley. Zijn emotioneel geladen stem gekoppeld aan gedreven slide- en fingerpicking spel voorzien overbekende blues- en rock nummers als “Sympathy For The Devil” van een geheel eigen intensiteit die je stom verbaasd aan het podium gekluisterd houdt. (meer foto's) - VIDEO

WB & the Mercenaries tappen uit een heel ander vaatje. De oud Seatsniffers voorman Walter Broes heeft het rockabilly gehalte van zijn vroeger combo flink teruggeschroefd t.v.v. een meer retro fifties rechttoe rechtaan vintage gitaar driven r&b geluid en dat ligt hem bijzonder goed. Samen met zijn 2 companen Lieven Declercq (Internationals) op drums en Bas Vanstaen (The Baboons) op contrabas is dit tegelijk een verfrissend als een welkome afwisseling met het elektrisch gitaargeweld op het hoofdpodium. (meer foto's) - VIDEO

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4
VIDEO 5 - VIDEO 6 - VIDEO 7 - VIDEO 8

Toch heeft de organisatie er goed aangedaan om ook de muzikale fijnproevers te verwennen. Mavis Staples stamt uit de gospeltraditie en is een soul en blues dame om U tegen te zeggen. Zij maakte in de jaren 60 samen met haar zussen en haar vader Pops Staples deel uit van The Staple Singers, een invloedrijke muzikale familie die haar steentje bijdroeg tot de zwarte burgerrechten beweging ten tijde van Martin Luther King. The Staple Singers zongen gospelsongs met een niet mis te verstane boodschap in een modern r & b arrangement gestoken. Vandaag de dag zijn vele van die songs jammer genoeg nog steeds actueel. Mavis Staples mag dan bijna 75 jaar oud zijn, op haar temperament en haar vuurkracht zit nog geen sleet. Wat haar stem met de jaren aan bereik en expressie heeft verloren heeft ze gewonnen aan passie en zeggingskracht. Het duurt een paar songs voor die geweldige stem volledig terug is en Mavis ons op sleeptouw neemt voor een muzikale trip down memory lane. Mavis zingt puur instinctief op naturel en verstoort op die manier al eens de timing voor de samenzang met haar twee backing vocalisten (een man en een vrouw). Maar ach, wat is het genieten van doorleefde uitvoeringen van klassieke burgerrechten songs als “March Up Freedom’s Highway”, over de marsen van Selma naar Montgomery in 1965 en “Why Am I Treated So Bad” ter ere van de Little Rock Nine. Mavis heeft een geweldige band mee met naast de 2 vocalisten, gitarist Rick Holmstrom, bassist Jeff Turmes en drummer Stephen Hodges die de Pops Staples sound alle eer aandoen. Na een uur gaat Mavis Staples even rusten, het gepaste moment voor Rick Holmstrom en de zijnen om een uiterst pittige instrumentale jam op de massa los te laten. Bijna aan het eind gekomen gidst Mavis ons met felle gebaren en heftige samenzang door het broeierige “Wade in the Water” waarna The Staple Singers’ signatuur song “I'll Take You There” ons gospelgewijs uitgeleide doet. Een hartverwarmend optreden dat zijn gelijke niet kent.  (meer foto's)

Setlist
1.If You're Ready (Come Go With Me) (The Staple Singers song)
2.For What It's Worth (Buffalo Springfield cover)
3.Slippery People (Talking Heads cover)
4.Can You Get to That (Funkadelic cover) (One True Vine, 2013)
5.March Up Freedom’s Highway (The Staple Singers song)
6.Why Am I Treated So Bad (The Staple Singers song)
7.I Like the Things About Me (You) (The Staple Singers song) )(One True Vine, 2013)
8.Respect Yourself (The Staple Singers song)
9.We're Gonna Make It (You Are Not Alone, 2010)
10.Instrumental Jam
11.Wade in the Water (Fisk Jubilee Singers cover)
12.I'll Take You There (The Staple Singers song)

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4

Devon Allman heeft met zijn band Honeytribe al een forse carrière achter de rug. Bij ‘gelegenheidsband’ The Royal Southern Brotherhood heeft hij een belangrijke maar eerder bescheiden gitaar rol. Maar met zijn eigen band is de gitaar prominent aanwezig, solo heeft hij 2 albums uit ‘Turquoise’(2013) en ‘Ragged & Dirty’ (2014) met ruige lappen funky bluesrock. Live kiest Devon Allman voluit voor gespierde bluesrock songs met stadionallures die in tandem met 2de gitarist Bobby Schneck Jr. uitgroeien tot uitgesponnen gitaarsalvo’s tot vermaak van het dolenthousiaste Moulin Blues publiek. Devon Allman hoort in tegenstelling tot zijn beroemde afkomst, solo met band meer thuis in de categorie Kenny Wayne Shepherd of een Joe Bonamassa. Zijn stem vertoont qua klankkleur gelijkenis met die van zijn vader Gregg Allman maar in een overpowered geluid klinkt zijn diepdonkere soulstem geforceerd en luid. Achtereenvolgens wil Devon zijn gitaarhelden Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan (met veelvuldig wah-wah gitaar en een cover van All Along The Watchtower) en Eric Clapton (met een cover van Forever Man) eren of is het naar de kroon steken maar overdrijft in zijn opzet met opgeblazen versies. Die gitaarkrachtpatserij wordt enigszins ingetoomd wanneer hij ballads speelt. Dan overtuigt Devon Allman veel beter wanneer hij met meer gevoel de melodie opzoekt zoals in het van RSB ontleende “Left My Heart In Memphis” of in het instrumentale “Midnight Lake Michigan”. De net overleden Ben E. King krijgt een hommage met het lang uitgesponnen “Stand By Me” dat met zijn gebald refrein luidkeels de hele tent laat meezingen. Het publiek wil uiteraard nog meer en de Hendrix klassieker “All Along The Watchtower” levert het ideaal vehikel voor het andermaal demonstreren van ‘s mans gitaarkunsten. Aan gitaaropwinding en publieksreactie geen gebrek maar muzikaal wat mager: het optreden had aan echte spankracht kunnen winnen met een beter gedoseerd gitaargeluid ten dienste van de song dan veel decibels en protserig machtsvertoon. En ja, smaken kunnen nu eenmaal verschillen. Toch kijk ik terug op een geslaagde 1ste festivaldag met voor elk wat wils. Op naar de 2de lange festivaldag.  (meer foto's)

Marc Buggenhoudt

Foto © Michel Verlinden

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

OSPEL, NL - 01/05/14