ROBBEN FORD @ HET DEPOT, LEUVEN – 05/05/15

Voor deze bluesavond had de Leuvense zaal een plaatselijke held uitgenodigd om het voorprogramma te verzorgen in Pete. (Piet Vastenavondts)  De man die op het Fandango label zit bracht een set in trio vorm: hijzelf op zijn akoestische gitaar, een kompaan op bas en een de Schot Ian Mc Cole op elektrische gitaar die hem begeleiden bij zijn veelal rustige songs. Piet zijn stijl deed denken aan Novastar zonder de pathos.  Dus knappe , eerder trage en gevoelige liedjes die hij met veel passie bracht. Pete had echt een eigen sound. Vanaf opener kon hij boeien en op veel respons rekenen van het opgekomen publiek. Zijn versie van Ryan Adams “Oh My Sweet Carolina” kwam dicht bij het origineel. Aangenaam voorprogramma dat goed gecast was.


Maar het publiek was uiteraard gekomen voor de hoofdact: Robben Ford. In de zaal waren redelijk  wat muzikanten te bespeuren. Niet toevallig want deze man staat bij de kenners omschreven als een grootmeester op gitaar. Van de man heb ik enkele platen in mijn collectie zitten, maar om een of andere reden verdwijnen ze na een aantal beluisteringen in de kast voor eeuwig. Niet dat zijn platen slecht zijn, daarvoor is hij een veel te goede muzikant. Maar ze missen allemaal wel dat ietsje om ze uit de kast te halen. Hij is niet echt gezegend met een goede blues stem. Maar vooral omdat , naar mijn oordeel, zijn muziek iets te weinig uit de onderbuik komt.

Maar een live concert is natuurlijk geen plaat. Sommige artiesten zijn veel sterker live en anderen dan weer omgekeerd. Is hij een sterke performer of niet? Dat was de vraag voor dit optreden. Hoofdmoot van de nummers waren natuurlijk nummers van zijn nieuwe, knappe plaat “Into The Sun”. Hij had zijn vaste groep mee bestaande uit bas, drum en een hammond orgel.  De start was veelbelovend met een swingende versie van “Rainbow Cover”.  Het gaf een goede vaart dat dit nummer geen lange solo meekreeg en er direct werd overgeschakeld naar “Howlin’ At The Moon”, ook van de nieuwe plaat. Hier plaatste hij de eerste van de vele gitaarsolo’s die zouden volgen. Het was genieten. Alvorens naar het derde nummer over te gaan maakte hij de fotografen wat belachelijk. Beetje misplaatst naar mijn gevoel. Met “Midnight Comes Too Soon” gingen we over naar een trage, lang uitgesponnen blues met een knappe, lange solo van Robben. Straf. Bij het funky, uptempo “Cut You Loose” liet hij zijn orgelspeler de ruimte om het nummer te kleuren met een mooie solo. Toen werd het even kabbelend tot hij de “Canonball Shuffle” speelde. Een instrumentale ode aan Freddie King, stevig nummer en de zaal weer helemaal wakker en mee. Hij vervolgde met een nummer waar ik de titel niet van noteerde dat door de knappe orgelsolo het sterkste deel van het concert was. Ook het op een gospelnummer geïnspireerde instrumentale “On That Morning” begon veelbelovend maar werd te lang uitgesponnen. Vanaf dan was dit voor mij het euvel in de meeste nummers. Knap gespeeld, met de nodige virtuositeit, de band als een geoliede machine, maar iets te dikwijls de set niet puntig genoeg. De instrumentale ode aan BB King “Indianola” was zeker een poging om het tij te doen keren. Maar “Fool’s Paradise” was bijvoorbeeld een te lang uitgesponnen nummer. De lange instrumentale solo’s van de bandleden waren zeker goed en konden boeien. Alleen vroeg ik me af waarom de bassist een tweede keer een gelijkaardige solo moest spelen. Maar het publiek en ikzelf was tevreden. Hij kwam nog terug voor een bisnummer, een snelle blues.

Al bijeen was het een universiteitsgevoel dat ik aan dit concert overhield: je hebt virtuozen in hun specialiteit (bij Robben de gitaar), maar daarom kunnen ze hun kunde niet goed overbrengen op hun studenten (hier publiek). Ik had aan dit concert net hetzelfde gevoel als aan zijn platen: een goed bluesconcert, maar hij mist dat tikkeltje “performerschap” om een lijstjesconcert te geven.

Lisael

Foto © Yvo Zels

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
   

HET DEPOT, LEUVEN05/05/15

 

Pete

Robben Ford