THE GORIES (US) + DE BOSSEN(BE) + SURF CITY (NZL) @ HET BOS, ANTWERPEN – 18/05/15

Het Bos is een artistiek huis midden in de stad Antwerpen, een nieuw huis voor Scheld'apen, een Jeugdcultuurcentrum en een multidisciplinaire Kunstenwerkplaats voor artiesten, bricoleurs, makers, denkers en de anderen. Naast ruimte voor expositie, theater, film en creatie is de concertwerking een belangrijk onderdeel. Zo konden we vorige maandag voor het eerst een gevarieerde concertavond meemaken in de concertzaal, een ruime donkere zaal als een rechthoekige doos geschikt voor clubconcerten. De hoofdgroep zijn de legendarische Gories maar voor het zover is zijn er nog twee concerten van Sun City en een eenmalige reünie van Antwerps garagepunk trots De Bossen. Hoe passend in Het Bos…..

Maar we beginnen met Surf City een Nieuw-Zeelandse groep met 3 albums en voor het eerst in Europa op tournee. Ik mis de eerste 20 min. maar ben onmiddellijk verrast door het niveau van de groep. Hun sound is nog het best te omschrijven als een mix van psychedelische shoegaze en gitaarpop met een opvallende hoofdrol weggelegd voor het gitaarspel van de 2 gitaristen/zangers aangevuld met een bassist en een drummer. Surf City heeft net een nieuw 3de album uit ‘Jeckyll Island’ (2015) maar speelt ook nummers uit hun eersteling ‘Kudos’ (2010) waarvan de titelsong en concertafsluiter een geweldig meeslepende gitaartrip is. Een band om te onthouden!  
Setlist: 1.Beat The Summer Heat / 2.Leave Your Worries / 3.Charlies / 4.Dickshakers / 5.Crazy Rulers Of The World / 6.What Gets Me By / 7.Hollow Veins / 8.See How The Sun / 9.Teachers / 10.Kudos

Ingrid Veerman AKA Inneke23 is een muzikale duizendpoot die al meer dan 20 jaar actief is in de muziek scene. Ingrid Veerman heeft al vele muzikale waters doorzwommen. Ze speelde met De Bossen, Hara'kiri en The Lipstick Painters. Ze trok een tijdje geleden naar Italië voor de opname van haar nieuwe plaat 'Present' die na een moeilijke bevalling eindelijk af is en mag gehoord worden. Ik ken haar vooral van haar americana werk onder haar artiestennaam Inneke 23 maar in een ver verleden maakte Ingrid Veerman deeltijds - door haar vele omzwervingen - als bassiste deel uit van het Antwerps garagerock trio De Bossen samen met gitarist Wim De Beuckelaer (Wim dB) en drumster Lara Dhondt (Lara Wolfsmelk). Hoewel de groep in 2007 officieel haar laatste concert gaf trad de groep sporadisch nog eens op en was er in 2012 zelfs een eenmalige reünie, vastgelegd op ‘Live At Kinky Star’. De Bossen kennen na al die jaren nog steeds muzikaal technisch hun beperkingen maar hun oorspronkelijk enthousiasme, nonchalance en sexuele uitstraling zijn intact gebleven. Zo konden we ervaren bij een alweer eenmalig reünieconcert. Hun opzwepende garagerock zette de zaal in geen tijd in vuur en vlam!
Gierende overstuurde gitaarrifs en solo’s en meerstemmig geschreeuwde vunzige teksten zijn hun handelsmerk. Na  40 min. rock op speed met klassiekers als “Diver!”, “Guitar Coffin” en “Speed Queen” nemen de Bossen afscheid met “Torture Museum” oftewel The Ramones meet trashmetal. “We zijn De Bossen en we zijn heel blij om in het Bos te mogen spelen”, besluit Inneke maar dat vinden de hardcore fans ook en De Bossen komen terug met hun fraaie cover van “Fire In The Western World” (Dead Moon) dat toepasselijk de link legt naar The Gories m.n. Mick Collins die het met The Dirtbombs opnam op ‘We Have You Surrounded’ (2008). 
Setlist : 1.Don’t Give A Fuck / 2.Diver! / 3.G-Shirt / 4.Dew On A Dune / 5.Guitar Coffin / 6.Car / 7.Mindful / 8.Speed Queen  / 9.Bones Bones Bones  / 10.Psychedelic Train / 11.Torture Museum
Encore: 12.Adam Song (Too Much) / 13.Fire In The Western World (Dead Moon cover)

Detroit garage houserockers The Gories zijn niets minder dan legendarisch. The Gories ontstaan in 1986 in navolging van sixties garage bands als The Stooges, The Sonics en MC 5 , rauwe drie-akkoorden rock ’n roll met in het geval van The Gories duidelijke blues invloeden verhoogd met de punk energie van eind jaren 70. Na slechts drie cultplaten House Rockin’(1989), I Know You Fine But How You Doin’(1990) en Outta Here (1992) gaat de band onverwacht uiteen in 1992. Mick Collins vormt diverse bands waaronder Blacktop en The Dirtbombs, Dan Kroha richt de Demolition Doll Rods op terwijl Peggy O’Neil zich aansluit bij Darkest Hours. Door hun legendarische status als voorbeelden voor bands als The White Stripes, The Strokes, The Hives, Black Rebel Motorcycleclub en The Dirtbombs krijgt garagerock vanaf 2000 een bredere opwaardering met als gevolg dat de originele bandleden van The Gories in 2009 terug samenkomen voor een reünie met meer succes dan ooit. Het trio Mick Collins (zang, gitaar), Dan Kroha (zang,gitaar) en drumster Peggy O’Neil, onder kenners gemeenzaam bij hun voornaam genoemd als Mick, Dan en Peg vertrekt op uitgebreide Amerikaanse en Europese tournee wat hen in 2009 ook bij ons brengt samen met de heropstanding van The Oblivians in Gierle en Diksmuide. Sindsdien treden The Gories sporadisch op in hun thuisland. Maar in Europa was het wachten tot vandaag 2015.

Wie fan is van old skool garagerock moest vanavond in Het Bos zijn voor hun enige Belgische passage. Het publiek, een mix van oudere jongeren en jeugd is op deze doordeweekse maandagavond niet talrijk opgekomen, maar met zo’n 100 man zijn zowel de hardcore fans, de garagerockliefhebbers als de nieuwsgierigen aanwezig om er samen met The Gories een feestje van te maken. The Gories zien en horen is een belevenis. Kleurling Mick Collins geflankeerd door zijn gitaarbroeder Kroha en ondersteund door het basic symmetrisch getrommel van de stoïceins drummende O’Neil heeft het nog steeds in zich om met rudimentair luide trashy punkrock het publiek in geen tijd aan te steken. The Gories openen als vanouds met het agressieve “Hey Hey, We're The Gories” en de toon is gezet voor een uur van de meest smerige, fuzzy, directe en doelgerichte garage-punk songs die uit de luidsprekers kunnen spatten. Mick is doorgaans de zanger en speelt de leadgitaar aangedikt door Dan’s gitaarpartij tot een krachtige sound terwijl Peg (enkel gewapend met een floor tom, een high tom en een tamboerijn) onverdroten haar ding doet. Korte nummers van net over de 2 minuten dreunen aan een hels tempo voorbij, emotioneel aangestuurd door Collins soulvolle negroïde stemgeluid met rammelige gitaarpartijen naar simpele ritmes. De band speelt hun favoriete setlist waarin al hun klassiekers voorbijkomen. In vergelijking met hun platen uit de jaren 80 spelen The Gories live nog steeds luid en wild, maar veel strakker en in veel hoger tempo. Ze zijn ook betere muzikanten geworden al valt dat bij garagerock met 2 gitaren die elkaar versterken zonder bas misschien minder op. Dreigt er op het eerste gehoor enige eenvormigheid in het trashy geluid te bespeuren dan valt het op met welk gemak ze van stijl omschakelen. Er is voldoende variatie met een Bo Diddley shuffle (Goin' To The River), boogie blues (Boogie Chillen' ,een John Lee Hooker cover) primitieve rock ’n’ roll (Great Big Idol With Golden Head/ I Think I've Had It), een opvallende gitaarsolo van Collins (Baby Say Unh!), een totaal vervormde in feedback gedrenkte ode aan Suicide (Ghostrider), een hoop gitaarnoise, een opvallend gitaarloopje, lijntje, melodie, heup shakende dans nummers, smerige gruizige rock ‘n’ roll (Sovereignty Flight), het soulvol gezongen maar blues getinte “Early In The Morning”, rauwe blues met alweer een Bo Diddley shuffle (Queenie), instrumentale Trash surf (Nautiloid Reef), hitsige garage punk (To Find Out,The Keggs cover) en het meezingbare/dansbare “Thunderbird ESQ”. Af en toe lijkt het wel of ze mekaar niet goed gevolgd hebben. Dan pauzeert Mick of Dan even waarna de riff of het loopje herneemt en we zijn terug vertrokken. Er is weinig interactie met het publiek maar de muziek spreekt voor zich en doet het ‘jeugdig’ publiek punkgewijs uiteen stuiven, voor de anderen is het opschuiven naar achteren om niet vertrappeld te worden. Maar de sfeer wordt nergens onderling grimmig. De hardcore fans vooraan zijn helemaal door het dolle heen aangestoken door de helse opzwepende punk ritmes (Hidden Charms) uitgespuwd uit de trashy gitaar van de wild om zich heen slaande Collins. Het publiek is uitzinnig en schreeuwt The Gories terug. Mick, Dan en Peg belonen zoveel toewijding met maar liefst 3 toegiften “You Don't Love Me” (Bo Diddley cover) met mondharmonica van Dan , het op een Kinks rif geënte “Charm Bag” en de klassieke uitsmijter “Nitroglycerine”. Nog is de honger niet gestild en een extra toegift komt er met een uitgelaten “There But for the Grace of God Go I” met 2 fans die meeshaken op het podium.

Waren The Gories nu goed of slecht, die vraag doet er eigenlijk niet toe. The Gories doen hun ding en doen dat anno 2015 nog steeds gretig en met veel overtuiging. Afgaande op de respons was de missie meer dan volbracht. Bezweet, uitgeput maar voldaan verlaten we het pand.

Setlist : 1.Hey Hey, We're The Gories / 2.Goin' To The River  / 3.Feral / 4.Sister Ann / 5.Boogie Chillen' (John Lee Hooker cover) / 6.Great Big Idol With Golden Head / 7.I Think I've Had It / 8.Telepathic / 9.Baby Say Unh! (“… She Don’t like nobody but me…”) / 10.Ghostrider (cover van Suicide) / 11.Sovereignty Flight / 12.Early In The Morning  / 13.Queenie ("...you make the blood rush to my head...") / 14.Nautiloid Reef  / 15.To Find Out (The Keggs cover) / 16.Thunderbird ESQ / 17.Hidden Charms
Encore 1: 18.You Don't Love Me (Bo Diddley cover) / 19.Charm Bag / 20.Nitroglycerine
Encore 2: 21.There But for the Grace of God Go I

Marc Buggenhoudt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
   
facebook  

HET BOS, ANTWERPEN – 18/05/15