DUVEL BLUES 2016 @ JOC, WIJLAND PUURS – 28/05/16

Duvelblues neemt stilaan mythische proporties aan, ook al heeft het festivalterrein zich van het Hof van Coolhem naar het JOC Wijland verplaatst, want reeds lang op voorhand verheugden zich de fans, komende uit alle windstreken, op dit muzikale evenement. Gust Meeus en zijn ploegmaten laten immers elk jaar graag hun creatieve Mojo werken en slaagden er ook dit jaar in om een Jeugd Ontmoetingscentrum om te toveren tot een plaats waar ook volgroeide bluesliefhebbers, eventueel al Duveldrinkend, zich aan het feestgevoel kunnen overgeven. Al is het natuurlijk de muziek en de gezelligheid die de aantrekkingspool blijft uitmaken, zeker als de affiche zoveel afwisseling belooft.

Was het omdat 28 mei de geboortedag is van de legendarisch bluesman T-Bone Walker, één van de eerste akoestische gitaristen die op de elektrische gitaar overschakelde, maar duvelblues - editie 2016 - telde heel wat virtuoze gitaristen in zijn rangen. De Amerikanen Sean Carney en Jerry Donahue, Joey Delgado en Alvin Youngblood Hart - en niet te vergeten ook de Nederlander Steve Van der Nat - lieten ieder op hun manier knappe staaltjes gitaarblues horen tot verrukking van de gitaarliefhebbers, terwijl in de zijtent ook Larry Garner en Dave Peabody lieten horen hoe ook zij alle finesses van het gitaarspel beheersten maar dan akoestisch. Bert Deivert had daar ook bij kunnen horen, maar was wegens ziekte op het laatst door soulzanger Johnny Rawls vervangen. Die zijtent, vervanger van de Tiendenschuur, is inmiddels uitgegroeid tot een volwaardige tent waar thans naast de stoeltjesrijen voldoende plaats is om ook het staande publiek comfortabel te laten luisteren. Deze locatie blijft bij velen geliefd omwille van de intimiteit van akoestische bluesmuziek, zodat iedere keer weer alle plaatsen bezet zijn zelfs terwijl de soundcheck nog bezig is. Wanneer er gedanst moet worden geeft dit weliswaar problemen zoals bij Johnny Rawls, die de danslustige dames liefst vlak vooraan het podium zag swingen..

 

The Delgado Brothers

In de GROTE ZAAL was er plaats genoeg om desgevallend te dansen of paargewijs te boogie-woogieën. Als eerste mocht de Belgische Steven Troch Band de uitdaging aangaan om het publiek tot vlak vooraan te lokken. Sinds deze band, met frontman Steven Troch als zanger en harmonicaspeler, meedeed aan de ‘6de European Blues Challenge’ competitie in het Italiaanse plaatsje ‘Torrita Di Siëna’ is hun reputatie ook buiten de landsgrenzen uitgewaaierd. Dat was voordien al gebeurd met Stevens recent album ‘Nice ‘N’ Greasy’, in San José opgenomen, en nog vroeger toen zijn bluesharp vaardigheden op zijn Hohners in de prijzen viel. In Puurs wist hij met gitarist Little Steve en bassiste Liesbeth Springers aan zijn zijde al direct sfeer te creëren met songs als ‘Extra Extra’, ‘Loose Your Head’ en het toepasselijke ‘Saturday Night’. De inlevende slowblues ‘Slow’ daartussenin met slidegitaar kwam over als een rustgevend intermezzo en het countryachtige ‘Footsteps Of My Dad’ hartverwarmend, zodat je het aanlokkelijke zonneterras buiten gewoon vergat. Een andere sound kwam van de gelegenheidsband ‘Jerry Donahue & Guitar Collection met als frontman rasgitarist Jerry Donahue die ooit in de legendarische folkgroep ‘Fairport Convention’ speelde met o.m. Sandy Denny en Dave Swarbrick en later ook opdook naast Warren Zevon. De instrumentale nummers varieerden van funky naar jazzy met aldoor een bluesy onderstroming waarin, evenals bij een Amos Garrett of een Duane Eddy, een delicate gevoeligheid in doorklinkt. Zowel in het begin als naar het einde toe werd er ruimte gegeven aan een vrouwelijke vocaliste, maar ook Chris Peeters, gitarist uit de helaas ontbonden ‘De Laatste Show’ band, bekoorde vocaal met zijn warme bluesstem. Ergens uit de zaal riep een peuter om zijn papa, maar het viertal liet zich niet uit hun lood slaan. Ook al was het soms wat zoeken tussen de muzikanten onderling, de groepssound bleef relaxt en vol finesses zonder dat ego’s het van elkaar overnamen. Hierna brachten de ‘The Delgado Brothers’ uit het verre Los Angeles, een andere invulling van hun originele blues, een mix van rhytm’n & blues en Latijnse beat, met voor de gelegenheid ook de aanvullende toetsenist Raphael Wressling. Drummer Steve Delgado verraste met een uitstekende soulstem, niet vanzelfsprekend bij een drummer. Vooral het inlevende ‘If I Don’t Get Home’ en ‘Melissa’ klampten aan. ‘L.A. Ellie’ en ‘No Regrets’ stemden dan weer vrolijk. Gitarist Joey en bassist Bob zijn beide doorwinterde muzikanten die alle bluesstijlen aankunnen van funk en blues tot Latin groove. Niet voor niets dat zij recent de ‘International Blues Challenge’ competitie wonnen met daarbij nog een Award voor beste gitarist. Hun ‘Circle Of Friends’ is trouwens een mooie weerspiegeling van hun broederschap. Wanneer een uur later AlvinYoungblood Hart’s Muscle Theory’ aansloot tapte het trio uit een gans ander buskruitvaatje waarbij de fakkeldrager van de Mississippi blues, de ‘boy with thunder in his hands’, radicaal koos voor een onstuimigere versie van de rockblues, waarbij zijn energiek gitaarspel soms zijn zang overstemde. Op een of andere manier heeft deze zanger/gitarist, bluesman in hart en nieren, een duister kantje alsof hij overhoop ligt met de ganse wereld of toch met de gecommercialiseerde muziekbusiness. Voor wie hem vooral kent als gitarist/banjospeler bij de ‘South Memphis String Band’ was deze kant van de bluesman ongetwijfeld een verrassing, alsof hij zijn demonen op de gitaarsnaren uitleefde als een verre nazaat van rivaliserende bootleggers. Zijn bezweet hemd, de bijwijlen jungledrum en zijn woest gitaarspel riepen dat beeld op van kemphanen die het ongeluk met de blues bezweren.  

Shaun Booker & Sean Carney

Bij de afsluitende Sean Carney ging er het enigszins anders aan toe al is deze gitarist ook een volbloed bluesman, zeker als de temperamentvolle blueszangeres Shaun Booker zich naast hem komt vervoegen. De band van ‘Shaun Booker & Sean Carney’ zorgde alleszins voor de apotheose in de grote zaal, waarbij Sean Carney op het einde zelfs ruggelings gitaarspelend lag te spartelen als bij een duiveluitdrijving. Met haar suggestieve en sensuele bewegingen deed Shaun niet onder qua funk, ritme en rock. De chemie tussen de muzikanten pakte langs alle kanten en vooral Shaun stal de show met haar krachtige vocalen en expressieve vertolking. De meeste songs kwamen uit hun gezamenlijke ‘Blue Plate Special’ album waarbij vooral ‘Restless Smile’ en ‘Yellow  Cross’ hoogtepunten waren evenals het gepassioneerde ‘Another Form Of the Blues’. Maar bij zowel Sean Carney als Shaun Booker draait, zowel op het podium als in het leven, alles om het belopen van een hoogspanningsdraad waarbij de elektriciteit vonken geeft. Muziek zit hen in het bloed. Tussendoor vertelde Shaun over haar grootvader die haar de liefde voor de gospel bijbracht. Het prachtige ‘Zero Hero’ getuigde hiervan en ook mijn favoriet ‘Sunset Key West’. Het publiek reageerde enthousiast zodat het viertal nog twee toegiften gaf, waarbij gitarist Joey Delgado zich al jammend nog even bij het gezelschap kwam vervoegen. Ver na middernacht viel het doek over een warme meidag waarbij omstreeks 21 uur een late regenbui even verfrissing bracht, genoeg om de terrasjesgenieters in de zijtent te laten vluchten. Daar speelde op dat ogenblik het duo Dave Peabody en de klassiek geschoolde violiste Regina Mudrich hun tweede set.

 

Johnny Rawls

Ook in de nieuwe nu verruimde ZIJTENT, die voldoende plaats bood aan alle liefhebbers van akoestische blues, waren drie bands geboekt, waar Johnny Rawls in de plaats kwam van Bert Deivert, wat de rangorde in het programma enigszins dooreen gooide. Met Dave Peabody & Regina Mudrich als Brits/Duits duo kreeg je vooral traditionals, bluesklassiekers en eigen songs. De combinatie gitaar, zang en viool werkte mooi bij songs als ‘Careless Love’, ‘Summertime’ en ook bij Leroy Carrs ‘Muddy Water’ of Frank Stokes ‘Right Now Blues’. Het gevoelvolle ‘Nobody Knows You When You’re Down And Out’ werd gevolgd door meer up-tempo nummers en countryblues. Ook in de tweede helft bracht Dave’s expressieve zang en het gevoelvol vioolspel van de elegante Regina sfeer in de volgelopen tent, zeker toen de regen het vioolspel nog een extra melancholisch tintje gaf. Zoals ieder jaar laat de akoestische setting toe om aandachtig te genieten van songlyriek en samenspel. Vooral multi-instrumentalist Peabody, die nog met Bob Hall speelde, onderhield een liefdesrelatie met zijn gitaar. Hij is trouwens deels fotograaf en zou later niet nalaten om soulman Johnny Rawls van dichtbij te blijven fotograferen. Met de Mississippi bluesman Johnny Rawls, die Bert Deivert verving, kreeg je een gans andere vibe en sound. Als een rasechte entertainer zette hij vanaf de eerste song de ganse tent in vuur en vlam. Met ‘I Can’t Do It All By Myself’ nodigde hij het publiek uit om met volle overgave aan zijn kort concert te participeren. Johnny Rawls is een gevierd bluesman, al meerdere keren genomineerd omwille van zijn soulstem en zijn platenproductie. Met sensuele heupbewegingen, viriele verleidingskunst en tonnen charisma kreeg de zgn.‘country boy’ moeiteloos het publiek mee dat hem in gedachte naar de Mississippi oevers volgde waar hij in de buurt van zijn huis zelfs een ‘landmark’ of wegmarkering kreeg. Met de micro in de hand daalde hij van het podium af om er met het publiek op de eerste rijen oogcontact te zoeken dat van de weeromstuit geanimeerd reageerde. Humor, passie, spirit en inlevingsvermogen kruidden zijn songs waarvan enkele uit zijn laatste ‘Tiger In A Cage’, zoals o.m. ‘Beast Of Burden’. Maar een energieke Rawls zal zelfs uit een kooi weten uit te breken om met veel panache zijn soulvolle blues tot het publiek te brengen en hen ertoe aan te zetten tot shaken en swingen. In het rijtje van Otis Clay, Al Green, Rufus Thomas en Marvin Gay is Johnny Rawls een waardige opvolger en in het begeleidingsgroepje met Texaan Bob Tranchard op bas, T. Moran op drums en Matt Silva op gitaar, beiden uit Californië, kwam de showman volledig tot soulvolle wasdom.

 

Larry Garner

Larry Garner & Michael van Merwyk kregen eveneens het publiek mee dat vooral Larry’s humor en grappige anekdotes waardeerde. Hierbij geeft de Louisiana man soms ietwat bizar psychologisch advies alsof je een gebroken hart met gemak in een toilet zou kunnen doorspoelen. Ook al heb je intussen zijn pittige verhaaltjes al eens gehoord, hij zingt het met een naturel alsof het de eerste keer is. De twee zangers/gitaristen kregen na enige tijd gezelschap van toetsenist Gene Taylor zodat beider songs verrijkt werden met enige ritmische pianoboogie. Maar vooral wanneer beide gitaristen hun akoestische versie gaven van songs als ‘She’s A Juke Joint Woman’, het stemmige ‘Dreaming Again’ of het meegezongen ‘Road Of Live’ kreeg je dat ontspannen samenhorigheidsgevoel van bluesfans met respect voor de traditionele blues en hoe het allemaal begon in de velden, op veranda’s of buurtfeestjes. Daarmee gezegd zijnde, voelt ook Duvelblues aan als een festivalhappening van uitwisselen, delen, vieren en vergeten met alle zorgen even onder stoel of bank geschoven. Enige kritische commentaar werd opgevangen als was de grote zaal te klein, te donker, te weinig banken of zelfs een enkele keer te luid. Daartegenover stonden echter alleen maar positieve reacties, met uitroeptekens als: het gezelligste bluesfestival, goede muziekkeuze, geurige grasweide en fantastische natuurlocatie, uitstekende friet en catering, ecologisch verantwoord want geen wegwerpbekers, kindvriendelijk enz… en wat mezelf betreft: de vriendelijkste mensen aan de kassa, tap, merchandising en in de wandelgangen. En de bluesmuzikanten waren allen TOP evenals het organisatieteam, dat het toch hoe dan ook al meer dan vijftien jaar voor elkaar krijgt om een grootschalig en veilig bluesfestival aan te bieden en dat in crescendo crisistijd. 

Marcie

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

Jerry Donahue - meer foto's © Michel Verlinden

 

 

SHAUN BOOKER, SEAN CARNEY - VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4

 

LARRY GARNER & MICHAEL VAN MERWYK - VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 4 - VIDEO 5

ALVIN YOUNGBLOOD HART’S MUSCLE THEORY

THE DELGADO BROTHERS : VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4


JOHNNY RAWLS : VIDEO 1 - VIDEO 2

 

JERRY DONAHUE & GUITAR COLLECTION : VIDEO 1 - VIDEO 2

 

STEVEN TROCH BAND : VIDEO 1 - VIDEO 2

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

JOC, WIJLAND PUURS – 28/05/16

 

Steven Troch Band

Jerry Donahue & Guitar Collection

The Delgado Brothers

AlvinYoungblood Hart’s Muscle Theory

Shaun Booker & Sean Carney

Dave Peabody & Regina Mudrich

Johnny Rawls

Larry Garner & Michael van Merwyk