MOULIN BLUES 2016 @ OSPEL, NL - 06/05/16

Dat Moulin Blues al jaren staat geboekstaafd als het meest toonaangevende blues festival van Nederland is een reputatie die ze niet heeft gestolen. Al in een ver verleden, het festival bestaat inmiddels 31 jaar, werden grote namen afgewisseld met nieuw aanstormend talent. Het festival heeft zich steeds toegelegd op het aanbrengen van nieuwe interessante namen uit de bluesmuziek. De combinatie met ‘kleinere’ blues- en rootsartiesten in het kleinere Moulin bluescafé zorgt telkens net voor die afwisseling om het grotere bluesgeweld van het hoofdpodium voor een hele festivaldag verteerbaar te houden. Grote namen als veteraan Southside Johnny & The Asbury Jukes (USA) en Warren Haynes ‘Gov’t Mule’ (USA) staan samen met gevestigde bluesartiesten als mondharmonicavirtuoos Jason Ricci & The Bad Kind (USA) naast aanstormend talent als Christone ‘Kingfish’ Ingram (USA), Jeff Jensen (USA), Joakim Tinderholt (NO) en Danielle Nicole (USA). Daarnaast is Moulin blues evenzeer genieten van het gezelschap van vrienden/muziekliefhebbers met een fris pintje. Gelet op de veelbelovende affiche en het prachtig mooie weer waren alle ingrediënten aanwezig voor een top weekend en dat zou het ook worden.

De Amsterdamse blues band Rusty Apollo heeft op papier de wat ondankbare eer om het Moulin Blues weekend af te trappen maar een paar nummers verder klinkt alles als vanzelfsprekend. In knal oranje outfit trekt de band onmiddellijk de aandacht. Drummer Mike Meijer neemt met zijn brombeerstem van achter zijn drumkit meermaals de zang voor zijn rekening. Geflankeerd door twee ervaren gitaristen brengen zij voornamelijk eigen rauwe versies van bluesklassiekers als Howlin’ Wolf’s “Three Hundred Pounds Of Joy”, Junior Wells’s “Messin’ With The Kid” of John Lee Hooker’s in een Canned Heat boogie jas gestoken “I’m Going Upstairs”. De mondharmonica zit niet goed in de geluidsmix en de basdrum staat te hard maar voor de rest kennen deze veteranen het klappen van de blueszweep met in hun rangen de jonge 16-jarige Moos Meijer op bas. De verrassing zit aan het eind met het eigen groovy “Houston, We Have A Problem” waarin drummer Mike Meijer de dynamiek kleurt met drum loops. Het eerste uur is in een mum van tijd voorbij gevlogen en dat is altijd al een goed teken. Veel tijd om wat rond te kijken en oude bekenden tegen het lijf te lopen is er niet want aan de overkant in het Moulin Blues café maakt het Nederlandse DIFF het mooie weer met een opzwepende soort rootsrock waarin ik zelfs Balkan vibes meen te herkennen.

Nico Duportal

De Fransman Nico Duportal is naast zanger een gedegen gitarist die met zijn retro swingblues zijn eigenste vuur aan de lont steekt. In combinatie met His Rhythm Dudes bestaande uit een ritme- en een blazerssectie kan hij geheid alle kanten op van early rock ’n’ roll tot vettig groovende rhythm and blues en is de tent in de kortste keren herschapen tot een waar swingpaleis van jaren 50 snit. Piano, gitaar, drums, mondharmonica, contrabas aangevuld met tenor- en baritonsax vinden mekaar moeiteloos voor een swingende party sfeer met nummers als “Oh Baby”, “Can’t Afford To Lose”, “Real Good Lovin’ Tonight” en “She Knows How” allen afkomstig uit hun laatste cd/lp ‘Guitar Player’. Uitsmijter is een eigen naar Little Richard’s “Lucille” verwijzend puur rock ‘n’ roll nummer. Opdracht volbracht! Voor het betere blueswerk ga ik opnieuw richting Moulin Blues Café. Steven Troch is al 20 jaar bezig vooral als frontman van Fried Bourbon. Onlangs nam Troch in San Francisco een eerste solo lp op en verraste vriend en vijand door de gereputeerde Amerikaanse inbreng en de veelzijdigheid van een groovy repertoire waarmee hij blijk geeft meer in zijn mars te hebben dan enkel harmonicaspelen. Dat Steven de beste harp speler is van de lage landen is voor wie het blueswereldje genegen is algemeen bekend. Live in het gezelschap van topmuzikanten uit de Belgisch-Nederlandse rootswereld met Little Steve (Steven Van Der Nat) op gitaar, Liesbeth Sprangers op bas en King Berik op drums staat vanavond een droomformatie op het podium. Met achtereenvolgens “Been Lookin’”, “So Long”, “I Had A Good Time” en “Keep It To Yourself” (Sonny Boy Williamson) creëert Steven mondharmonica gewijs een broeierige bluessfeer met de nadruk op de pure blues. Met “Extra Extra” mag er geschuffeld worden met de dansschoenen aan. Steven blaast de sterren van de blueshemel terwijl Liesbeth zeer lijfelijk in de weer gaat met haar opgemerkt basspel. 

Jeff Jensen

Samen met de blues programmatoren is het op deze Moulin Blues editie uitkijken naar het eerste Europees optreden van de jonge 17 jarige stergitarist Christone “Kingfish” Ingram. Hoewel nog zeer jong speelt hij al van zijn 11de lead-gitaar en heeft al doende de stijl van alle bluesgrootheden geabsorbeerd van Jimi Hendrix, B.B. King, Stevie Ray Vaughan tot Buddy Guy. Kingfish heeft ‘nog’ geen eigen stijl wel is de bliksemende gitaarstijl van zijn invloeden zeer bepalend voor zijn spel. Met duidelijke referenties naar deze bluesgitaargiganten ligt de lat natuurlijk heel hoog, zeker als Kingfish zijn invloeden achterna speelt met hoofdzakelijk covers (Hey Joe, The Thrill Is Gone). Daarbij bezondigt de jonge man met het imposante postuur a la Popa Chubby zich aan oeverloos notenneukerij. Toch is de spanningsboog danig hoog dat voortijdig afhaken geen optie is zodat Kingfish finaal voor een eerste publiekshoogtepunt tekent met een massaal meegeschreeuwde cover van “Purple Rain”. Voor wie het bluescircuit genegen is Jeff Jensen geen onbekende meer. Met meer dan 200 concerten per jaar is Jeff Jensen een van hardwerkendste nieuwe beloftevolle bluesacts van het moment. Wie hem al bezig zag in een kleine club weet dat Jensen zich op een voor hem spontane manier smijt voor de beleving van zijn songs in zang en gitaarspel wat resulteert in een wild intense podiumact. Op het grote moulin blues podium komen Jensen’s grote gebaren al gauw over als overacting zodat de aandacht ongewild van de kwaliteit van de songs dreigt af te dwalen. Wie hier niet op afknapt ziet een bevlogen performer die de finesses van de blues en de rock en alles daartussen grondig beheerst. De interactie met de geweldige bassist Bill Ruffino en de op scherp drummende David Green is om van te smullen. Samen met Jensen’s explosieve gitaarspel is het trio te horen op de recente live cd ‘The River City Sessions’ waaruit alle songs komen. Jeff Jensen Band levert een dijk van een bluesrock optreden en wellicht het beste van de eerste dag. Het optreden van JD & the Straight Shot zorgt naar verluid voor een adempauze met rustieke americana op diverse snaarinstrumenten in een te rumoerige kleine tent maar is voorbij voor we er erg in hebben want het is al tijd om vooraan te gaan staan voor Southside Johnny & The Asbury Jukes, een van de twee hoofdacts van deze Moulin Blues dag.

Southside Johnny

Wie houdt van stevige Rhythm ’n’ blues in een party sfeer met blazers is hier vanavond op de afspraak zoals al die anderen die een van de maar liefst zeven optredens in Nederland en een in België niet willen missen. Zanger Johnny Lyon is als Southside Johnny en zijn Asbury Jukes onlosmakelijk verbonden met de Jersey Shore Sound waarvan al gauw verwante zielen als Bruce Springsteen en Steven Van Zandt gingen deel uitmaken. Inmiddels liggen Johnny’s eerste drie lp’s, ‘I Don't Want to Go Home’ (1976), ‘This Time It's for Real’ (1977) en ‘Heart Of Stone (1978)’, mijlpalen in de popgeschiedenis, al meer dan 35 jaar achter de rug en blijft Johnny Lyon al dan niet met The Asbury Jukes met wisselend succes nieuwe albums uitbrengen waarvan ‘Better Days’ uit 1991 een aanrader is. Toch is het wachten tot begin van het nieuwe millenium vooraleer Johnny met een aantal kwaliteitsplaten de vorm van weleer terug vindt met op kop ‘Messin’ With The Blues’ (2000) gevolgd door ‘Going To Jukesville’ (2002), ‘Into The Harbour’ (2006), ‘Grapefruit Moon’ (2008), ‘Pills And Ammo’ (2010) en als laatste ‘Soultime!’ (2015). Southside Johnny kan dus putten uit een rijk repertoire en heeft steevast de neiging om tijdens het concert de setlist om te gooien of te spelen volgens de ingeving van het moment met elke avond ook andere covers. Zo stonden er ook vanavond 6 andere songs op de setlist dan gespeeld. Wat kregen we dan wel : slechts 5 songs uit de jaren 70 glorieperiode, 3 nieuwe songs, een nieuwe cover “Help Me” , een onbekend nummer “Tinsel Blues” aangevuld met 2 songs uit de jaren 2000 en 2 uit ‘Better Days’ (1991). Jammer maar geen enkel nummer uit hun beste plaat ‘Heart Of Stone’, geen “This Time Baby's Gone for Good”, “I Played the Fool”, “Hearts of Stone”, “Talk to Me” of “Trapped Again”. Maar dat zullen we maar toeschrijven aan de kortere duur van een festivalset met 14 tot 16 songs i.p.v. 21 tot 22 bij een regulier cluboptreden. Southside Johnny & The Asbury Jukes knalt meteen uptempo met het laatste nummer uit die ‘Better Days’ “Shake ‘Em Down” vintage SJ & The AJ in een stijl vergelijkbaar met de Stax sound van de 60s, uitdraaiend in soulvolle arrangementen gedomineerd door de punchy en melodische blazerssectie. Zijn stem lijkt schor geschreeuwd en moet duidelijk nog wat nummers warmdraaien maar aan enthousiasme geen gebrek zoals bij het nieuwe “Spinning” dat klinkt als vintage Wilson Pickett of is het Sam & Dave. Beter en meer doorleefd klinkt Southside Johnny in de mid tempo of trage nummers “Help Me” (Sonny Boy Williamson cover), de klassieker “Without Love” (This Time It's for Real, 1977) en “Lost” (Going To Jukesville, 2002). De kracht is verminderd maar het vuur en de hartstocht zijn gebleven. Op de beproefde mix van rock, soul en blues zit nog geen sleet. Van dan af is het genieten van een aantal SJ klassiekers op rij: “Love On The Wrong Side Of Town”, “Broke Down Piece Of Man” en “I’ve Been Working Too Hard”. Toetsenist Jeff Kazee treed Johnny meermaals vocaal bij, zingt in duet of neemt zelfs hele coupletten voor zijn rekening. Zijn stem klinkt in tegenstelling tot die van Johnny soepel en zuiver maar zet zijn meester nergens in zijn hemd. Daarvoor is het wederzijds respect voelbaar. Een teder moment is er als Johnny naast een kindje vooraan op het podium gaat zitten en “The Fever” laat meezingen. Het optreden loopt spijtig genoeg op zijn einde, de toegemeten festival tijd van 1 u 15’ zit er op en Southside Johnny sluit af in schoonheid met het nummer waarmee het voor hem en velen onder ons allemaal begon, de titelsong van de gelijknamige plaat ‘I Don't Want to Go Home’ uit 1976, exact 40 jaar geleden.

Setlist:
1.Shake ‘Em Down (Better Days, 1991)
2.Passion Street (Going To Jukesville, 2002)
3.Tinsel Blues or Gin Soaked Boy (Tom Waits cover) (Messin’ With The Blues, 2000)
4.Spinning (Soultime!, 2015)
5.All I Can Do (Soultime!, 2015)
6.Help Me (Sonny Boy Williamson cover)
7.Without Love (This Time It's for Real, 1977)
8.Lost (Going To Jukesville, 2002)
9. Love On The Wrong Side Of Town (This Time It's for Real, 1977)
10.Broke Down Piece Of Man (I Don't Want to Go Home, 1976)
11.I’ve Been Working Too Hard (Better Days, 1991)
12.The Fever (I Don't Want to Go Home, 1976)
13.Don’t Waste My Time (Soultime!, 2015)
14.I Don't Want to Go Home (I Don't Want to Go Home, 1976)

DeWolff

Van het laatste optreden in het MB-café Revel In Dimes zie ik slechts een klein stukje maar genoeg om een blijvende indruk over te houden. De afro-Amerikaanse zangeres Kia Warren is dé aantrekkingspool omringd door haar 3 companen in het aansturen van een delta blues beat geluid dat onweerstaanbaar op de dansspieren werkt. Voorwaar een aangename verrassing op dit late uur van de dag. Buitenbeentje op het festival is de formatie DeWolff die in XL versie de eerste festivaldag op het hoofdpodium mag afsluiten. De band bestaat vanavond uit het basistrio, de broers Pablo en Luka van der Poel respectievelijk zanger/gitarist en drummer én toetsenist Robin Piso aangevuld door een bassist, een percussionist en 2 backing vocalistes. De groep ontstaat in 2007 door een gemeenschappelijke interesse voor de heavy bluesrock muziek uit het VK aan het eind van de jaren 60 en begin jaren 70 die met groepen als Deep Purple , Led Zeppelin ,Black Sabbath, Cream en Humble Pie tot op vandaag zijn gelijke niet kent. Naast psychedelische invloeden als Pink Floyd, Soft Machine en The Doors is ook Southern rock met The Allman Brothers Band een duidelijke invloed. In navolging van hun uitverkocht optreden in xl modus in de Amsterdamse Paradiso n.a.l. van hun nieuwe 6de studio album ‘Roux-Ga-Roux’ heeft de Moulin Blues organisatie het nodig geacht om DeWolff ook aan het moulin blues publiek te presenteren wat een riskante zet is. Het oudere Moulin Blues publiek is opgegroeid met deze muziek en staat wellicht sceptisch tegenover nieuwkomers dan nog van eigen bodem terwijl een jonger bluespubliek wellicht minder kritisch is maar ook minder voeling heeft. Samengevat zit vooraf niemand hier echt op te wachten. Het is aan DeWolff om beiden over de streep te trekken. De mate waarin je deze muziek zal kunnen appreciëren hangt af of je al dan niet ontvankelijk bent voor deze muziek zeker op dit late uur. Het is inmiddels middernacht als DeWolff het podium beklimt. Ik woon een flinke hap uit het optreden bij en mijn ervaring is gematigd positief. Nummers als “Sugar Moon”(The Doors, Deep Purple), “What’s The Measure Of A Man?”(Deep Purple), “Satilla N°3”(Humble Pie met een ZZ Top intro), “Medicine” (The Doors, Mitch Ryder) “Devil On A WireThe Telephone” (Led Zeppelin, Black Sabbath) zijn duidelijk schatplichtig aan hun grote geciteerde voorbeelden maar daar staat heel wat tegenover. Woorden die mij op dit late uur te binnen schieten zijn: knappe opbouw, verbluffende instrumentbeheersing, fantastische duels tussen gitaar en een machtig hammondorgel , warme authentieke klank, plotse verschillen in dynamiek, tempowissels, lang uitgesponnen spannende solo’s, eigenzinnigheid, overgave en spelplezier! Zanger Pablo van der Poel heeft een geloofwaardige stem, zingt zonder capsones, de nummers zijn goed tot bijzonder. Toch houden velen het op dit late uur al na één tot twee nummers voor bekeken en is er veel meer over en weer geloop dan voorheen. Voor wie het kon opbrengen zag een heerlijk nostalgische trip down memory lane met een mix van de psychedelische blues-rock geluiden uit zijn jeugd. Op zijn best vermag DeWolff om oude muziek aan een nieuw publiek te introduceren en tevens de ouderen van 40 jaar geleden opnieuw te interesseren. Love it or hate it! Deze eerste Moulin Blues dag had geen tegenvallers, met 1 uitschieter Jeff Jensen! 

 

Marc Buggenhoudt

Foto © Manon Houtackers & Eric Schuurmans

meer foto's

 


 

RUSTY APOLLO: VIDEO


DIFF : VIDEO

 

NICO DUPORTAL & HIS RHYTHM DUDES: VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4

 

STEVEN TROCH BAND : VIDEO 1 - VIDEO 2

 

 CHRISTONE "KINGFISH" INGRAM : VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3

 

JEFF JENSEN BAND : VIDEO 1 - VIDEO 2

 

JD & THE STRAIGHT SHOT: VIDEO 1 - VIDEO 2

 

SOUTHSIDE JOHNNY & THE ASBURY JUKES : VIDEO 1

REVIL IN DIMES : VIDEO  

 

DEWOLFF: VIDEO

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

OSPEL, NL - 06/05/16

 

Rusty Apollo

DIFF

Nico Duportal

Steven Troch

Christone “Kingfish” Ingram

Jeff Jensen

Southside Johnny

DeWolff