RYAN MCGARVEY @ SPIRIT OF 66, VERVIERS - 24/05/16

Het is dinsdag 24 mei en de bluestempel van Francis Géron ontvangt voor de derde keer ene Ryan McCarvey, the rising new man in town van het betere gitaarwerk aan het bluesfirmanent. De man is amper 30 jaar en in 2010 won de uit Albuquerque New Mexico afkomstige nieuwkomer van maar liefst 4000 gitaristen de Ernie Ball-gitaarwedstrijd en veroverde aldus een plekje op Eric Clapton’s prestigieuze Crossroads Guitar Festival in Chicago. Sindsdien gaat het hard: zijn cd’s verkopen als een tierelier en samen met zijn band geeft hij verpletterend goede optredens tijdens hun extensieve tours door Amerika en Europa. De lovende recensies vliegen hem om de oren, en geheel terecht zoals onmiddellijk blijkt met de wervelende aftrap “How I Wish I Was Your Man”. Direct een zinderende opener die nadrukkelijk doet denken aan de hoogdagen van Lenny Kravitz. Vingervlug vervolg met de instrumental “Texas Special” waarbij bierbuikige luchtgitaarliefhebbers nostalgischerwijs ook hun kunnen voluit kunnen demonstreren tijdens het horen van zoveel virtuositeit aan een rotvaart.

Met een beetje verbeelding duiken er zowaar huilende wolven op (en echo’s van de betreurde Roy Buchanan) tijdens de ontwapenende gitaarevocatie, genaamd “Starry Night” dat zich met een trage opbouw op hypnotische wijze ontvouwt tot een uppercut grand cru en waarin de geesten van zowel het beste van Paul Weller, Ben Harper en zelfs Cream de revue passeren. De wonderlijke bassist Carmin Rojas (ex-Bonamassa, Ben Harper, Tina Turner, Rod Stewart, en – jawel – Bowie) groovet de sterren van de hemel en draagt meesterlijk bij tot de retestrakke drums en maniakaal mooi dichtgetimmerde wall of sound die dit trio neerzet.

Tijd om te ademen mits het soulvol gezongen (Ryan zijn stem lijkt bij wijlen op die mooie koperkleurige stem die ook ene Stevie Ray had) “Should Have Known Better”, onbegrijpelijkerwijs is deze adembenemend mooie trage op geen enkele plaat van Ryan te vinden … Een song die Gary Moore niet beter had kunnen brengen en die ook een beetje de stempel van Buddy Guy draagt, opnemen die handel ! Uiterlijk houdt Ryan McCarvey een beetje het midden tussen een jonge Jackson Browne en de ook zwaar gemiste Jeff Buckley . Ten gepaste tijde draait hij zijn hand niet om om een duel aan te gaan met zijn geniale bassist, daarbij alle duivels ontbindend tot groot genoegen van ondergetekende en goed gevulde Spirit. Uitbater en bezieler Francis Géron gromt voldaan mee vanuit de orkestbak.

Dit is moderne blues, je hoort zowel Portishead/Massive Attack of de meest sterke momenten van onze eigen Hooverphonic: het is dreigend, funky, moddervet en tekstueel ook zeer sterk. Ryan McCarvey moet een zware Bill Whithers-fan zijn, dat blijkt ook weer uit een epische, lang uitgesponnen versie van “Burned Alive”. Hij speelt ook weer magistraal leentjedief in bij zowaar Pink Floyd in het schroeiende “Ain’t Enough Whiskey”, waarin hij de slide onnavolgbaar hanteert en ondertussen is zowat iedereen in het publiek volledig voor de bijl gegaan. Deze jonge man is wezenloos sterk en straf en blijft daar heel vriendelijk en minzaam, en vooral dankbaar voor.

Finalegewijs krijgen we nog de viriele rocker “Memphis” bij wijze van kopstoot toegediend, waarempel met een stukje Led Zep (“Kashmir”) in het middenstuk. De temperatuur en het enthousiasme zijn nog nauwelijks beheersbaar in de Spirit en dat kan tellen voor een band die Europa nog maar voor de 3de keer aandoet. Blijft nog de ingehouden passie van het bij wijze van epiloog geserveerde “Mystic Dream” met een dijk van een solo en na een opzwepend “Joyride, dat refereert naar zowel Hendrix als the Allman Brothers (en waarin hij nog eens alle registers opentrekt voor wie ook nog maar één seconde aan zijn virtuositeit zou kunnen twijfelen) mogen wij weer de kou in en de rit naar Brussel aanvangen. We durven denken en/of hopen : hopelijk volgende keer in de AB of op de wei van P.

Want ondanks duidelijk hoorbare invloeden en voorbeelden verstaat deze Ryan als geen ander de kunst om van de platgetreden paden weg te blijven: hij is priester, koorknaap, misdienaar maar ook sater, derwisj en sjamaan, en natuurlijk smult het publiek overal van deze nederige geweldenaar.    Hij demonstreert een unieke combinatie van loeihard spelen met toch subtiel en inventief te blijven zonder in te boeten aan creativiteit, een ziedend spervuur waarbij vrijwel constant gensters slaat en toch ook zalft. Ryan McCarvey bruist, stuitert, striemt, beukt, hakt, snerpt, snijdt, fileert, sculpteert, kneedt, briest, zoemt, bromt, gromt en giert oerend hard; maar hij stoot echter nooit onder de gordel, altijd in da face. Ik voorspel een grote toekomst voor deze oprechte maar toch wel sierlijke gitaarbeul, authentiek talent en nog een jonge snaak op eenzame hoogte mét een ziel. Born to be wild en zeker born to stay !

 

Steven Kauffmann

Foto © Anja Cleemput

Setlist: I Wish I Was Your Man / Texas Special / Starry Night / I Should Have Known Better / Prove Myself / Goodbye Blues / So Close To Heaven / Little Red Riding Hood / Noth Enough Whiskey / Blues Knocking On My Door / Burned Alive / Memphis / Mystic Dream / Joyride


 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

SPIRIT OF 66, VERVIERS - 24/05/16