TAJ MAHAL @ DE ROMA, ANTWERPEN - 04/05/16

Taj Mahal (° 17/5/1942 als Henry Saint Clair Fredericks) debuteerde in 1968 met het titelloze album “Taj Mahal”, een plaat die nog steeds als een mijlpaal in de akoestische blues te boek staat. Ik heb het album deze week nog eens intensief beluisterd en ben nog steeds verrast hoe tijdloos het is. Taj Mahal kreeg als zoon van een jazzpianist en van een gospel zingende moeder muziek met de paplepel ingegoten. Een muzikale buurman leerde hem diverse bluesstijlen spelen en hij maakte half de jaren ’60 voor het eerst naam met de groep Rising Sons waarvan de  jonge Ry Cooder ook deel uitmaakte. Taj Mahal heeft steeds een ruime blik gehad op muziek, zo integreerde hij in de jaren ’70 Caribische elementen in zijn muziek, wereldmuziek avant la lettre als het ware. Ook in Afrika ging hij op zoek naar gelijkgestemde zielen, de eerste keer dat ik hem zag optreden was in 1999 in de Botanique in Brussel. Hij toerde toen met de legendarische Malinese koraspeler Toumani Diabaté, ik herinner het me als een werkelijk fantastisch concert.

Het voorprogramma wordt verzorgd door de New Yorkse band JD & The Straight Shot. Singer/songwriter Jim Dolan richtte JD & The Straight Shot op in 2000. Samen brengen ze americana met blues elementen en een dikke snuif New Orleans. Tot dusver brachten ze vier platen uit, de laatste “Ballyhoo!” vormt de hoofdmoot van de set van vanavond. Jim wordt bijgestaan door de pittige violiste Erin Slaver, voorts een drummer, een bassist en twee gitaristen. Ze openen met “Empty”, het eerste nummer van de laatste plaat. Het belooft veel goeds met een knappe slidepartij en vierstemmige zang. Het country getinte “Perdition” fungeert in de film “Jane Got A Gun”, een western met Natalie Portman. Het midtempo “Better Find A Church” is door de platenfirma gekozen als single omdat het volgens de platenbonzen airplay op de radio zou moeten krijgen. Jim grapt dat als we het ooit op de radio horen, hem zeker moeten bellen. Het gevoelige “Don’t Wast My Time” is het hoogtepunt van de set, in dit nummer komt de warme, ietwat aparte bariton van de frontman het best tot zijn recht. Jim vertelt voor hij het titelnummer van het laatste album “Ballyhoo!” inzet over de rondreizende gezelschappen in het begin van vorige eeuw in Amerika, deze vormden de inspiratie voor deze song. Het nummer wordt opgeluisterd door een geweldig duel tussen de violiste en één van de gitaristen. Het optreden duurt 35’ maar het zou best langer hebben mogen duren. Eén van de beste opwarmers die ik de laatste tijd gezien heb. (foto's)

Taj Mahal treedt vanavond op in trio bezetting met, een basisopstelling van gitaar, bas en drums met oude getrouwen bassist Bill Rich en drummer Kester “Smitty” Smith. Taj komt moeizaam het podium op gestrompeld en begroet ons bizar genoeg net als vijf jaar geleden in De Handelsbeurs in Gent in het Frans “Bonsoir mes amis, maintenant les Blues”, blijkbaar weet hij niet dat er in België ook Nederlands gesproken wordt. Hij opent met een instrumental met Zuiderse klanken. Hij gaat verder met een lekker, groovy swingend bluesnummer. Hij grijpt voor de eerste keer naar zijn dobrogitaar voor het countryblues getinte “Good Morning Miss Brown”, hij leeft duidelijk op tijdens dit nummer. Lekker swingend is het uit 1969 stammende “Fishin’ Blues”, een nummer dat gekenmerkt wordt door Hawaïaanse klanken. Taj Mahal weet te variëren in zijn set, countryblues wordt afgewisseld met Caribische klanken of het reggae getinte en op herkenningsapplaus onthaalde “Honey Bee”. Een absoluut hoogtepunt in de set in ongetwijfeld het exotische, van een geweldige flow voorziene “Zanzibar”. Ook een pompende versie van het traditionele bluesnummer “Sitting On Top Of The World” kan me uitermate bekoren. Hij sluit af met het enige bisnummer, het stevige bluesrocknummer “She Caught The Katy And Left Me A Mule To Ride”.

Het concert was zeker niet perfect, er mangelde af en toe wat aan de mix (de stem van Taj was soms te stil of te luid, basgitaar soms te luid) maar het was zeker een prima, afwisselende set van de blueslegende. Taj Mahal zijn stem is nog behoorlijk intact en zijn gitaarspel kan me nog uitermate bekoren.

Lou van Bergen

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

 

 

 


 

Artiest info
website  
   

DE ROMA, ANTWERPEN - 04/05/16