CHERRY GLAZERR @ BOTANIQUE, BRUSSEL, 17/05/17

Jeugdig en prettig gestoord enthousiasme van Cherry Glazer maakt opnieuw indruk.

Met hun derde album “Apocalipstick”, dat ze eind januari uitbrachten, leverden Cherry Glazerr al meteen één van de platen van 2017 af. Spilfiguur en frontvrouw Clementine Creevy, amper 19, weet op het album haar punky riot grrrl- attitude nog netjes te verpakken in toegankelijke gitaarpopsongs. Maar op het podium legt ze zichzelf geen enkele limiet op, wat zich tijdens concerten vertaalt in een volledige creative vrijheid, waarin prettig gestoorde nonsens en briljant vakmanschap hand in hand gaan. Dat bewees ze eerder dit jaar al met een majestueze doortocht in Trix, maar evenzeer afgelopen woensdag in de Botanique met een opnieuw indrukwekkend sterk concert.

Voor zieltjes die Cherry Glazzer enkel van de laatste plaat of van flarden songs kennen, zal de aanslag die Creevy in een matig volgelopen Rotonde op het publiek losliet, als een schock binnengekomen zijn. Maar Cherry Glazer wil niet het alledaagse indie rockbandje zijn en Creevy niet de alledaagse frontvrouw. De songs klinken een pak ruwer, rauwer en harder dan op plaat, waardoor ze af en toe wat aan toegankelijkheid inbinden. En Creevy zelf is een aandachtsmagneet, die op het podium een ideale speeltuin lijkt te hebben gevonden: onmiddellijk de volumeknop van de versterker opendraaien, het publiek de mond snoeren met een forse ‘Shut the fuck up’ (gevolgd door een sardonisch lachje), rondhuppelen als een bezetene, wijdbeens gitaar spelen, rondartelen als een sprookjesfee en in de tussentijd heerlijk nonsens uitkramend tegen de alle even geschifte keyboardspeelster Sasami Ashworth. Het staat de muziek van de band echter allerminst in de weg, want ondanks de speelse nonchalance werd er bij wijlen briljant gemusiceerd, niet in het minst door Creevy zelf, die er een speciale, maar uistekende gitaartechniek op nahoudt. Het viertal verdeelde de focus netjes over hun drie albums. Daarbij fungeerde songs als ‘Sip O’ Poison’, de in noise gedrenkte opener, ‘Nuclear Bomb’, ‘Had Ten Dollaz’, ‘Told You I’de Be With the Guys’, ‘Teenage Girl’, ‘Only Kid on the Block’ en de traditionele, ontspoorde afsluiter ‘Chewing Cud’ als absolute hoogtepunten. Tussendoor vond de band ook nog de tijd om Kiss’ ‘Going Blind’ te coveren, maar dan eerder op de wijze waarop de Melvins hen dat een kwarteeuw gelden voordeden. Het publiek in de Rotonde stond er, op een aantal dolenthousiaste enkelingen na, perplex naar te kijken.

Cherry Glazerr is een band waar live het spelplezier van afdruipt en waar jeugdige onstuimigheid, kinderlijk enthousiasme en brutale, bij momenten meesterlijke muzikale beheersing elkaar op briljante wijze lijken te hebben gevonden. In die zin neemt Cherry Glazerr een beetje een unieke plaats in in de indierock van vandaag en zijn ze een band om te koesteren. Net als drie maanden geleden, trok ik achteraf ook nu weer met een brede grijns huiswaarts.

(Stijn De Nys)



 


 

Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL

17/05/17