MARC FORD & THE NEPTUNUS BLUES CLUB @ SPIRIT OF 66, VERVIERS - 25/05/17

Eind jaren tachtig begon Marc Ford (51) zijn muzikale carrière met de blues-rock band “Burning Tree”, een power-trio waarbij Ford de zang en gitaar voor zijn rekening nam. Burning Tree bracht één album uit waarna er intensief getoerd werd doch commercieel succes bleef uit. De gitaartalenten van Ford bleven echter niet onopgemerkt, toen gitarist Jeff Cease uit The Black Crowes stapte kreeg Marc Ford de kans om bij deze succesvolle band te spelen. “The Southern Harmony and Musical Companion” (1992), “Amorica” (1994) en Three Snakes and One Charm (1996), zijn de drie albums waarop Marc Ford te horen is. Het slidewerk van Mark Ford bepaalde samen met Rich Roberson’s rythm gitaar en songs het typerende geluid van The Black Crowes.
Eind 1997 werd Marc Ford echter uit de band gezet wegens overdreven druggebruik. Een dieptepunt in zijn carrière, gelukkig besefte hij dit zelf ook en na een ontwenningskuur herpakte hij zich en liet zijn leven nog alleen leiden door zijn muziek. Verschillende muzikale projecten stampte hij uit de grond, waaronder The Neptune Blues Club, hij deed producerswerk voor onder meer The Steepwater Band, Ryan Bingham en Ben Harper en bracht zelf enkele soloalbums uit (“It’s About Time”,”Weary and Wired”, “Holy Ghost”).

Eind vorig jaar kwam het bericht dat Black Crowes gitarist Rich Robinson met een nieuwe band op de proppen komt, “The Magpie Salute”, Marc Ford zal in deze band de lead gitaar spelen, begin juni komt hun eerste album uit. Dit project belette Ford niet om toch nog een soloalbum uit te brengen “The Vulture” en dit album te promoten met een Amerikaanse en Europese tour. Gelukkig maar want op dit album niets dan tijdloze nummers met veel variatie, prachtig gitaarwerk bijgestaan door zijn vrienden van The Neptune Blues Club. “A roots-rock painkiller” in een wereld vol van digitale effecten en drum-loops omschrijft Rolling Stone het album.

Helaas moeten we op deze Europese Tour de ritmesectie van de Neptune Blues Club missen, Anthony Arvizu op drums en John Bazz op bas, worden vervangen door twee Engelse muzikanten uit Bristol. Mike Malone op toetsen, zang en harmonica is er gelukkig wel bij. Alvorens het optreden van start kan gaan wordt er in de Spirit nog even een oproep gedaan of iemand de bassist na het optreden naar Zaventem kan wegbrengen hij moet nog een vlucht halen en heeft geen vervoer. Geen probleem, in de Spirit of 66 komt men van overal.

Een schriel tenger mannetje met toch een zelfzekere blik onder zijn zomers hoedje, ja hij zal ook wel gezien hebben dat de opkomst een beetje mager was maar met het optimistische “Smilin’” gespeeld met een funky groove wordt het optreden positief ingezet. De hoofdbrok van de setlist zijn natuurlijk nummers van zijn jongste album, zo krijgen we het nauwelijks twee minuten durende catchy rootspopnummer “The Same Coming Up”, gevolgd door het door Mike Malone met een gruizige doorleefde bluesstem gezongen “The Ghetto is Everywhere”. Marc excuseert zich voor het veelvuldige stemmen van zijn gitaar waardoor er wel wat stiltes vallen, een fan vraagt dan maar of er een verschil is tussen de Amerikaanse en Europese optredens, “niet echt, maar in Europa luistert men wel beter en dat is leuker.”, waarna hij een beklijvende versie van “Shame on Me” speelt waarbij hij een slide solo zo makkelijk uit zijn handen tovert, bewonderenswaardig!

“Nee we komen hier geen show opvoeren, we spelen gewoon voor wat mensen, voor ons plezier, voor jullie plezier, enjoy” de muziek laten spreken dat is wat Ford doet, strakke riffs, beklijvende solo’s, blues, country, rock alle met evenveel passie gespeeld. Laten we ook het harmonica en keyboardwerk van Mike Malone niet vergeten, in het nummer “Arkansas Gas Card” zit dit allemaal vervat, een gepassioneerde harmonica solo overgenomen door Marc Ford op gitaar, een lang uitgesponnen versie waarin je helemaal meegaat. Spijtig genoeg ook het laatste nummer van de reguliere set en vermits er eentje op tijd in Zaventem moet zijn …. maar toch een bis, oerblues nummer “Steady Rollin’ Man” van Robert Johnson krijgt de eer om deze muzikale avond af te sluiten.

Een niet te missen gitarist, die vooral door zijn inventiviteit en zijn doordacht gitaarwerk, een meester is op zijn instrument. Marc Ford is met zijn nieuwe band “The Magpie Salute” dit jaar nog te zien op Blues Peer!!!!

Luc Nuyts

Foto © Soche

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

SPIRIT OF 66, VERVIERS - 25/05/17