MOULIN BLUES 2017 @ OSPEL, NL - 05/05/17

Al jaren wordt Moulin Bliues geroemd voor het beste en gezelligste bluesfestival van Nederland. Zich daaraan overgeven is telkens weer een bijzondere ervaring. Zoals elk jaar pakt Moulin Blues uit met een aantal publiekstrekkers, vertrouwde blues artiesten en nieuw aanstormend talent. Met op vrijdag Thorbjorn Risager, Santini-Jensen project en Mr. Sipp en op zaterdag Lurrie Bell, Doyle Bramhall II en Blues Harp Explosion! heeft men niet meteen de grote namen weten strikken. Daar staat tegenover dat de organisatie elk jaar een goede neus heeft voor het samenstellen van een evenwichtig programma met een goede mix van enerzijds reeds vertrouwde namen naast aanstormend talent en anderzijds van kwaliteitsblues naast blues voor een groot publiek. Zo komt zowel de trouwe bluesliefhebber als de occasionele liefhebber aan zijn trekken.

Op vrijdag is het uitkijken naar de optredens van Thorbjorn Risager, Santini-Jensen project en Mr. Sipp. In de persoon van Lil’ Jimmy Reed is zelfs een authentieke bluesman van een uitstervende bluesgeneratie aanwezig. Voor mij een van de hoofdredenen om naar Moulin Blues te komen is het tweede podium waar vooral ‘kleinere’ blues- en rootsartiesten mogen optreden. Dat deze optredens voor een deel overlappen met of net aansluiten op de optredens op het Hoofdpodium is een uitstekende zet die zorgt dat het plaatje op geen enkel moment eentonig wordt en ook de ‘meerwaarde’ blueszoeker aan zijn trekken komt. Enig pijnpunt is het geroezemoes dat zeker in de kleinere tentruimte van het Moulin Blues café nog meer stoort dan op het Hoofdpodium waardoor het geluid van deze artiesten hier noodgedwongen te luid staat om aangenaam luisterbaar te zijn.

Nederlands nieuwe bluestrots Detonics mogen als eerste Moulin Blues aftrappen. De band heeft in korte tijd een reputatie opgebouwd in het bluescircuit met het behalen van de Dutch Blues Challenge 2016 als met hun deelname aan de International Blues Challenge 2017 in Memphis. Hun energieke westcoast blues leent zich prima als opener. De rauwe ongepolijste stem van zanger/harmonicaspeler Kars van Nus is het leidend vehikel voor hun jaren 50 westcoast blues op snee gebracht door de jazzy sounds van gitarist Jeremy Aussems en het gierende Hammondorgel van Raimond de Nys. De ritmesectie doet wat het moet, ritmisch en strak. Met broeierige songs als “Lonesome” , “Can’t Be Satisfied”, “I Can’t Quit Anyway” en het swingende “She Knows How To Love Me” aan het begin van de set wordt de tent aardig opgewarmd voor het binnenkomende publiek. Aan het eind heeft zanger Kars van Nus het publiek danig in de tang dat het vlotjes meewiegt en meezingt op de gospeltonen van “Bring It on Home”(Sam Cooke). De sfeer is gezet.   In het Moulin Blues cafe is inmiddels de akoestische bluesman Jake La Botz aan zijn set begonnen. Jake zingt relaxed zijn dark blues songs. Zijn rustige tokkel en aangenaam doorleefde stem dwingen tot luisteren. Alleen komen er steeds meer nieuwsgierigen in de tent en neemt het geroezemoes bij elke song toe. Jake is echter de rust zelve en gaat onverstoord door. Voor wie de oren spitst hoort knappe eigen songs afgewisseld met authentieke pre-war blues songs. Het rauwe “How I Wish She Was Mine” en de lichte country blues “Damsel In Distress” komen uit de nieuwe cd ‘Sunnyside’ (2017). Jake heeft nog de kans gehad om in Chicago van de laatste pre-war blues masters als David “Honeyboy” Edwards, Homesick James en “Maxwell Street” Jimmy Davis te kunnen leren. Jake la Botz zong destijds “Big Fat Mama” samen met David “Honeyboy” Edwards en zingt het nog steeds met veel plezier. Toch kan Jake niet voorkomen dat de tent halfweg zijn optreden zo goed als leegloopt voor het aanstormende bluesgeweld van de Nick Schnebelen Band op het Hoofdpodium. Jammer maar niet getreurd, op naar de volgende bluesact.

Nick Schnebelen

Nick Schnebelen maakte samen met zijn zus Nicole tot het uiteenvallen van de band in 2015 deel uit van Trampled Under Foot (op Moulin blues in 2012). Na de emotioneel soulvolle bluesset van de Danielle Nicole Band van vorig jaar staat het bluesrock trio van haar broer voor meer gespierde bluesrock. Nick’s vlammende gitaarwerk voert meer dan ooit de boventoon. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat de twee verschenen platen van de band beiden live platen zijn. Slowblues is er met “Fool”, “Bad Disposition” en “You Call That Love” met slepende tot snijdende gitaarsolo’s , Jazz- en opzwepende funk in “Will I Stay” met gierende gitaarsolo, powerblues en bluesrock met het aan George Thorogood/ZZ Top verwante “Johnny Cheat” met glinsterende gitaarsolo. Nick heeft de neiging zich wat te overschreeuwen maar zijn solo’s mogen er wezen.   Het duo Big Creek Slim & Peter Nande komt uit Denemarken. Beiden zijn ervaren bluesmen. Big Creek Slim, in het echte leven Marc Koldkjær Rune geraakt als twintiger begeesterd door de oorsprong van de blues via een reis doorheen de zuidelijke staten van Amerika. Vorig jaar verrast Big Creek Slim met zijn album ‘Keep My Belly Full’ een album vol originele delta blues dat hem ook buiten Denemarken faam bezorgt. Zijn landgenoot mondharmonicaspeler Peter Nande stond in het verleden al tweemaal op Moulin Blues. Samen vullen ze mekaar perfect aan voor een potje entertainende delta blues. Big Creek’s kenmerkende schuurpapieren stem a la Big Bill Broonzy dompelt je meteen onder in de sfeer terwijl Nande opleukt met mondharmonica en maracas. Peter Nande blaast doorgaans wah – oo – wah tonen door afwisselend de handen open te houden en als een kommetje om de harmonica heen te vouwen. Big Creek speelt afwisselend eigen songs zoals het funky “Woman Don’t Lie” of eert zijn helden met een song zoals “Pony Blues” van Charley Patton. Zeer entertainende set die perfect past in deze kleinere festivaltent. Big Creek Slim speelt gewoon eerlijke bluesmuziek ontdaan van alle franjes en meer moet dat op dit moment niet zijn. 


The Cash Box Kings

Het dubbele optreden van Big Creek Slim wordt gesandwicht door dat van The Cash Box Kings op het Hoofdpodium: een trio bestaande uit de blanke zanger/bluesharpspeler Joe Nosek, de zwarte zanger Oscar Wilson en gitarist Joel Paterson aangevuld met een Franse ritmesectie. Het trio heeft een passie voor traditionele Chicago Blues maar doet dat op een aanstekelijke manier. CBKs beschikt over twee goede zangers die afwisselend lead zingen maar het is vooral de sprankelende gitaarlicks van gitarist Joel Paterson die de songs opkrikken met schwung en drive. “Cash Box Boogie” knalt er in met leadzanger Joe Nosek. “I’m Waiting For The Man” is vervolgens een gedurfde cover van The Velvet Underground maar ontpopt zich tot een leuke versie met knap gitaarwerk en mondharmonica stootjes. Joel Patterson laat vervolgens minutenlang horen wat hij in huis heeft in een denderende boogieblues. “Well, I feel so good/ I'm gonna boogie, I'm gonna boogie, till the break of day” gaat het crescendo. Met “Black Toppin’” komt zanger Oscar Wilson erbij en kleurt de blues letterlijk en figuurlijk zwart. Wilson is een leuke dikkerd die houdt van publieksinteractie terwijl Joel Paterson in deze en volgende Chicago blues klassiekers als “Walking Blues” en “Little Red Rooster” mag schitteren op de slide gitaar. Big Walter Horton’s “Everybody’s fishin’” met nog een stukje “Choo Choo Ch'boogie” van Louis Jordan er achteraan is hoogst entertainend en zo gaat dat maar door… The Cash Box Kings hebben hun entree niet gemist al bieden hun platen nog veel meer fraais met extra blues-a-billy schwung.


Thorbjørn Risager

Scandinavië is al decennia lang een blues regio. Toch vinden pas de laatste 10 jaar meer en meer blues artiesten hun weg naar de internationale podia. Zo ook de 47 jarige Deen Thorbjørn Risager die sedert zijn cd ‘Here I Am’ uit 2007 regelmatig met succes onze contreien opzoekt. Sinds 2014 met het verschijnen van de alom geprezen cd ‘Too Many Roads’ op het Duitse Ruf label is zijn 7 koppige groep omgedoopt tot The Black Tornado. Die naamsverandering ging gepaard met een soundverschuiving naar meer gebalde rhythm ’n blues met blazers, tot volle wasdom gekomen op de nieuwe schijf ‘Change My Game’ van begin dit jaar. Aan het begin van zijn optreden laat frontman Thorbjørn Risager er geen twijfel over bestaan dat het party time is en daar zal geen woord van gelogen zijn. De woeste rocker “If You Wanna Leave” trekt meteen alle registers open en stoomt vooruit uit de startblokken. Risager zingt krachtig met kwaaie stem en voert zijn manschappen doorheen een forse rocksound. “Maybe It’s Alright” trekt de lijn door met gitarist Peter Skjerning die van jetje geeft. Het septet is danig op mekaar ingespeeld door het vele touren dat alles staat als een huis. “Paradise” is nog mid-tempo groovend funky maar met “Hold My Lover Tight” wordt al terug de rock kaart getrokken inclusief een stevige gitaarsolo van Peter Skjerning. “I Used To Love You” is een soulsleper en zit Risager als gegoten. Vervolgens gaat de band lekker ouderwets loos in het swingende met boogie woogie piano ingeleide “The Boogiewoogie King”, handclapping, saxsolo en aan het eind terug die boogie woogie piano, heerlijk! Risager en Co zijn thuis in alle stijlen van Rhythm ’n Blues naar funk, jazz en soul met een pittige rocksaus erover heen. Met handgeklap start ook “Rock 'n' Roll Ride”, bluesrock a la ZZ Top. Het hitsige “Train” dendert door aan een opzwepend ritme met bewegende blazers en komt slechts tot stilstand nadat de laatste rock ’n roll gitaar is uitgestorven. Het aloude van Big Joe Williams bekende “Baby Please Don’t Go” krijgt in Risager’s rauwe uitvoering een heel andere vorm. Met het soulvolle aan Southside Johnny verwante “All I Want” komt in geen tijd een eind aan dit zeer geslaagd rock ‘n’ roll feestje. Moulin Blues gaat terecht uit zijn dak. Top!
Setlist
1.If You Wanna Leave (Too Many Roads, 2014) / 2.Maybe It’s Alright (Change My Game, 2017) / 3.Paradise (Too Many Roads, 2014) / 4.Hold My Lover Tight (Change My Game, 2017) / 5.I Used To Love You (Change My Game, 2017) / 6.The Boogiewoogie King / 7.Rock 'n' Roll Ride (Track Record, 2010) / 8.Train (Change My Game, 2017) / 9.Baby Please Don’t Go (Track Record, 2010) / 10.All I Want (Here I Am, 2007)

The Santini-Jensen Project

Authentieke blues in de zin van een nog levende blueslegende die de traditie van zijn masters voorzet vinden we terug bij Lil' Jimmy Reed. Bluesman Leon Atkins aka Lil' Jimmy Reed is 77. Zijn carriëre is geheel schatplichtig aan zijn grote held Jimmy Reed die hij eens op een optreden in dronken toestand moest vervangen en het zo goed deed dat niemand het merkte en sindsdien zijn reputatie verder waarmaakte als een volwaardige bluesman. In zijn band zit ook grijze eminentie de Engelsman Bob Hall die sinds de jaren 60 en 70 diverse bluesartiesten begeleidde, waaronder Muddy Waters, Lightnin’ Slim en Peter Green. Zij worden aangevuld door Hall’s vrouw Hilary Blythe op bas, een drummer en de Nederlandse gitarist Robbert Fossen. “TV Mama” (Lou Willie Turner), “Tell Me Baby” (Leon Atkins), “Down In Virginia” (Ewart G. Abner Jr., Jimmy Reed) en “Going To New York” (Jimmy Reed) zijn slechts enkele songs uit het rijke Jimmy Reed repertoire gespeeld tijdens het twee sets durende optreden van deze nog steeds kwieke gepassioneerde bluesman die vervlogen tijden laat herleven door als geen ander het authentieke Jimmy Reed geluid neer te zetten. Die stijl omschrijft zich als simpel, relaxt en aanstekelijk met wat slepende zang, schel klinkend harmonicageluid en boogieachtige ritmes. Ofschoon elk nummer lijkt opgebouwd volgens eenzelfde formule stoort dit geenszins en ben je blij dit te mogen meemaken. Li’l Jimmy Reed’s kale elektrische bluesstijl is in sé vrolijk, tijdloos en moeilijk om niet mee te bewegen. Gitaarman Jeff Jensen vormt samen met zanger/harmonicaman Brandon Santini een geweldig duo. Beiden speelden met veel spelplezier een aantal jaar samen tot in 2013. Hun carrières zitten de laatste jaren danig in de lift dat het moment daar leek om tijdelijk hun krachten opnieuw te bundelen maar nu voor een groter publiek. En het moet gezegd dat beiden hier beter uitkomen. Jensen moet zijn explosieve gitaarstijl wat intomen terwijl Santini gewoon beter gaat zingen geruggesteund door een geweldige begeleidingsband. We maken het laatste deel van de show mee met een traag nummer waarbij Jensen lead zingt en in zijn geheel eigen stijl elke noot uit zijn gitaar perst en vervolgens Santini de tent meekrijgt met stevige boogiewoogie. “Turn On Your Lovelight” (Bobby Bland, Grateful Dead) is een gekende showstopper met een boodschap waarmee Jensen nogal graag uitpakt. De band stelt zich uitgebreid voor terwijl de tweede gitarist de tune blijft doorspelen, Jensen speelt voor het laatst een passionele solo met in zijn zog de al even meedeinende bassist. Missie geslaagd maar het publiek wil meer. “Shake Rattle With The Blues” is een vrolijke uitsmijter, een jumpblues waarin de tandem Jensen-Santini nogmaals het beste van zichzelf levert.

Mr Sipp

Last but not least mag Mr. Sipp of het alias van Castro Coleman Moulin Blues eerste dag afsluiten. Mr Sipp heeft zijn hoge plaats op de affiche van vrijdag te danken aan zijn fel gesmaakt showmanship optreden hier als nieuwkomer in 2015 en een derde uitstekende nieuwe cd “Knock A Hole In It” op rij na ‘It’s My Guitar’ in 2013 en ‘The Mississippi Blues Child’ in 2015. Mr Sipp had tot 2012 een carriëre als gospelzanger. Sinds hij eind 2012 resoluut voor de blues kiest is hij tweemaal finalist op de International Blues Challenge, staat op de grootste festivals in Amerika en is een internationale ster in wording. Toch is het nog afwachten of het hier ook zo’n vaart loopt. De 40 jarige Mr. Sipp is een geboren showman, zijn gijnige oogopslag, zijn mimiek, zijn danspasjes, zijn gimmicks, zijn uitvoerig gesoleer, zijn podium beweeglijkheid, het draait allemaal bij tot de figuur van Mr. Sipp, een rasartiest die zich voor Europese ogen ook vanavond te veel showman toont. Zo is een rondgang doorheen het publiek tijdens “Miss Jones” van haast 25 minuten er dik over ondanks de laaiend enthousiaste reacties tijdens het eerste kwartier. Toch weet Mr Sipp de momenten dat hij de blues al stilstaand beleeft te begeesteren met hemels gitaarspel zoals bij de Jimi Hendrix cover “Little Wing” of bij het eigen relaxte “Gotta Let Her Go”. Het is een lange eerste dag geweest vol kwaliteitsvolle bluesmuziek met voor elk wat wils in een uitgelaten maar vriendschappelijke sfeer die je de blues in al zijn facetten laat beleven. Alle optredens waren goed tot zeer goed met als persoonlijke favorieten Jake La Botz en Thorbjørn Risager en Lil' Jimmy Reed. Op naar morgen zaterdag met nog veel meer van dat.

Marc Buggenhoudt

Foto © Walter Wouters

Foto © Walter Wouters

Foto © Manon Houtackers

 

Mr Sipp : video 1 - video 2 - video 3 - video 4 - video 5

 

The Santini-Jensen Project: video 1 - video 2 - video 3 - video 4

 

Thorbjørn Risager & the Black Tornado: video 1 - video 2 - video 3

 The Cash Box Kings

 

Nick Schnebelen Band

 

Detonics


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

OSPEL, NL - 06/05/17

 

Nick Schnebelen

The Cash Box Kings

Thorbjørn Risager

The Santini-Jensen Project