MOULIN BLUES 2017 @ OSPEL, NL - 06/05/17

Na een korte nacht stonden wij om 12u paraat om de Belgische vertegenwoordiging te zien op het grootste bluesfestival van Nederland. De eer kwam toe aan Shakedown Tim & The Rhythm Revue. Deze band is het nieuwe project van Tim Ielegems. De zanger-gitarist was zeer succesvol met Fried Bourbon in de Benelux en ook met de nieuwe formatie krijgt de Bomenaar wind in de zeilen. Belangrijkste wijzigingen in vergelijking met Fried Bourbon is dat Tim nu de leadzanger is en dat de sax de harmonica van Steven Troch heeft verdrongen. Hierdoor krijgen wij een totaal nieuw geluid dat meer swing en jazzy invloeden uit jaren 40 en 50 bezit. Eind oktober 2016 verscheen hun debuutalbum ‘Hard To Catch’ en dit album kwam ruim aan bod tijdens hun uurtje speeltijd. Hoogtepunten in de set waren met leuke sax voorziene ‘How Long’ en het vocaal knap gezongen ‘This Ship’. Dat de contrabassist ook bij Gregor Terror & The Calypso Gigolo’s speelt was te horen tijdens ‘Wild Calypso Night’. Een aanstekelijk prijsbeest was afsluiter ‘Feelin’ Good’. Tim en zijn maten zorgden voor plezante en gevarieerde start.

Blues Caravan 2017

Als tweede act op het hoofdpodium stond de Blues Caravan 2017 geprogrammeerd. De Blues Caravan is een initiatief van het Duitse platenlabel ‘Ruf Records’ om hun artiesten te presenteren. Voor vele artiesten werd een deelname aan de Blues Caravan de aanzet naar een eigen carrière, denk maar aan Ana Popovic, Laurence Jones en Samantha Fish. Dit jaar bestaat hun line-up uit Si Cranstoun, Vanessa Collier en Big Daddy Wilson. Elk van deze artiesten kreeg showtime voor 4 nummers en als afsluiter kwamen ze allen samen op het podium. De Brit Si Cranstoun mocht als eerste het podium betreden en deed dit verrassend goed. Hij bleek een vrolijke performer met aangename stem. Muzikaal deed hij denken aan pioniers uit de rock’n roll zoals Little Richard, Fats Domino en Jackie Wilson. Hij bracht o.a. Little Willie John’s ‘Grits Ain’t Groceries‘ en Magic Sam’s ‘All Your Love’. Van zijn Ruf-debuut bracht hij het titelnummer ‘Old School’ en ‘Run Free’. Vervolgens moest hij het podium ruimen voor Vannessa Collier. Deze jonge schoonheid uit Philadelphia, Pennsylvania blinkt vooral uit op de saxofoon en heeft een voorkeur voor funk en soul. Van haar nieuwe Ruf-album speelde ze het aanstekelijke ‘Two Parts Sugar, One Part Lime’. We hoorden ook enkele lange instrumentale nummers, maar hierbij kon ze moeilijk de aandacht van het publiek vasthouden. Als laatste van de Blues Caravan kwam Big Daddy Wilson aan de beurt. Deze Amerikaan, die al jaren in Duitsland woont, had deze showcase niet echt nodig, want hij speelde al op vele festivals in België en Nederland. Hij bezit een warme diepe stem en begeleidt zichzelf op conga. Hij bracht o.a. het titelnummer ‘Neckbone Stew’ van zijn nieuwe album en publieksfavoriet ‘Country Boy’. Alle hoofdpersonages verzamelden voor mooie versies van de soulklassiekers ‘Stand By Me’ en ‘Bring It On Home To Me’.

Lurrie Bell

Vervolgens kregen wij een heerlijk potje klassieke Chicago blues geserveerd met Lurrie Bell. Lurrie is de zoon van harplegende Carey Bell en samen met Buddy Guy behoort hij tot de vaandeldragers van de blues uit de Windy City. Buddy Guy’s ster is altijd blijven schijnen, terwijl Lurrie een wonder mag heten dat hij nog leeft. Lurrie was jaren dakloos en worstelde met alle mogelijke verslavingen. Gelukkig heeft hij al deze ellende achter zich gelaten en is hij in zijn artistieke topperiode getuige zijn twee recente albumreleases (2013 en 2016) bij Delmark Records waarmee hij diverse awards won. Voor deze tour had hij topmuzikanten meegebracht. Willie ‘The Touch’ Hayes is één van de drummers met de meest indrukwekkendste CV’s in de bluesgeschiedenis. De nu 67 jarige drummer toerde met o.a. Magic Sam, Mighty Joe Young, Junior Wells, Jody Williams en Koko Taylor en speelde op talloze studioalbums. Ook bassist Melvin Smith mag een veteraan uit Chicago genoemd worden wegens zijn verdienste bij Koko Taylor, John Primer en Billy Branch. Pianist Ronnie Hicks heeft ook een solocarrière en is een veel gevraagde producer (o.a. Artie Blues Boy White, Cicero Blake en Stan Mosley). Lurrie had er zin in en de all-star band voelde elkaar uitstekend aan. Als er dan toch een detail van kritiek mag zijn: waarom speelt Lurrie geen recent materiaal uit zijn gelauwerde ‘Can’t Shake This Feeling’? ‘Everyday, I Have The Blues’, ‘Got My Mojo Workin’ en ‘Hoochie Coochie Man’ hebben wij als bluesliefhebber toch al teveel gehoord. De stijlbreuk kon niet groter zijn dan met de volgende act van Davy Knowles. Deze 30 jarige Brit resideert tegenwoordig ook in Chicago, maar zijn stevige bluesrock verwijst naar Rory Gallagher, Peter Green en de jonge Clapton. Hij wordt op handen gedragen door Joe Satriani, Jeff Beck en Bernie Marsden, maar is bij ons toch een nieuwe naam. Buiten het tragere nummer ‘Falling Apart’ bevatte zijn set vooral uptempo nummers met potig gitaarwerk. Niet echt mijn cup of tea, maar iets waarvan de Nederlanders zeker pap van lusten.

Southern Avenue

Als 5de act kregen wij Southern Avenue geserveerd. Deze band presenteert zich als de hotste band uit Memphis en de kern bestaat uit de knappe zusjes Tierinii (zang) en Tikyra (drums) Jackson en de Israëlische gitarist Ori Naftaly. Deze band was vorig jaar de gedurfde headliner op Gevarenwinkel. Hun debuutalbum ‘Southern Avenue’ verscheen recent bij het legendarische Stax Records. Hun sound is echter steviger dan de meeste muziek die bij Stax verscheen. Door haar hotpants en gouden topje had zangeres Tierinii onmiddellijk alle mannelijke ogen op haar gericht. Ze heeft voor haar suggestieve dansjes duidelijk de mosterd gehaald bij de hedendaagse R&B diva’s zoals Beyonce en Rihanna. Ook vocaal overdreef ze met haar stemversieringen en geschreeuw. Van het eigen werk overtuigde vooral ‘Don’t Give Up’ en ‘Peace Will Come’. Ook gitarist Ori Naftaly maakte indruk met zijn subtiele solo’s. Tijdens de laatste 5 nummers werd het een soulfunkfestijn met klassiekers zoals ‘Kiss’ (Prince), ‘Superstition’ (Stevie Wonder) en ‘Keep On Keeping On’ (Curtis Mayfield). De reden waarom Tierinii de jonge Tina Turner wordt genoemd bewees ze met de bis ‘Nutbush City Limits’. Dat het daarna drummen was aan de merchandise stand om de zusjes te ontmoeten mag geen verwondering opwekken. Vervolgens mocht Kirk Fletcher het podium betreden. Deze uit California afkomstige gitarist had een solocarrière toen hij gevraagd werd om in 2005 The Fabulous Thunderbirds te vergezellen. Hij tourde 3 jaar met deze legendarische band en dit zorgde voor bekendheid bij het grote publiek. Op zijn 2 eerste studioalbums (1999 en 2005) was zijn talent als gitarist al duidelijk te horen, maar de vocalen werden gedaan door gastzangers. Pas op zijn derde album ‘My Turn’ (2010) zingt hij voor een eerste keer. Tijdens zijn vorige passages in België (Springblues 2008 en Bierbeek Blues’d up 2012) kregen wij lange instrumentale nummers met hoofdrol voor hammond en gitaar te horen, maar tegenwoordig profileert Kirk zich als zanger-gitarist met volwaardige nummers met tekst. Dit maakte het optreden aangenamer dan de lange jamsessies van weleer. De 42 jarige gitarist heeft nog steeds dat knuffelgehalte, want ondanks zijn imposante lichaamsbouw heeft hij een eerder timide voorkomen. Maar vergis u niet, Kirk deed met zijn knap gitaarspel het publiek aan zijn lippen hangen. Hoogtepunten waren o.a. slowblues ‘Someday Baby’, Bobby Womack’s ‘I’m In Love’ en het funky ‘Fire On The Bayou’. Ook een pluim voor de solide begeleiding van de Franse backingsband onderleiding van drummer Fabrice Bessouat.

Blues Harp Explosion

De duurste artiest van deze editie moet ongetwijfeld Doyle Bramhall II zijn. Deze gitarist speelt al meer dan 17 jaar in de band van Eric Clapton en ook door o.a. Elton John en Sheryl Crow werd hij ingehuurd. Na 15 jaar bracht hij eindelijk nog eens een solo-album uit, en deze plaat, ‘Rich Man’, komt hij nu via een tour promoten. Met een dergelijk mooie CV lagen de verwachtingen zeer hoog voor deze artiest. Je ziet aan het hele entourage dat je met een artiest van een hoger kaliber te maken hebt: publiek laten wachten, een persoonlijke gitaarroadie, geen fotografen op het podium,… Doyle speelt echter geen straight blues, maar eerder rock/roots getinte muziek. Vocaal deed hij aan Lenny Kravitz denken. Dat hij een begenadigd gitarist met een unieke stijl is, linkhandig en snaren omgekeerd, was onmiddellijk merkbaar. Hij had echter last om connectie maken met het publiek. Er waren soms lange, psychedelische stukken in zijn songs zodat de aandacht van het publiek verslapte. Dat presentator Wouter Celis het publiek meerdere malen moest opjutten opdat Doyle zou terugkeren voor een bisnummer zegt genoeg over de beperkte appreciatie bij de toeschouwers. Het publiek wou feesten en dat had Giles Robson met zijn Blues Harp Explosion goed begrepen. Deze Britse harper is de nieuwste sensatie uit de UK en is één van de meest gevraagde acts tijdens het komende festivalseizoen. Hij is de leider van deze Blues Harp Explosion, die verder bestaat uit James Harman en Magic Dick. Giles neemt de eerste vijf nummers voor zijn rekening. Hij heeft een heerlijk scheurend geluid, dat doet denken aan wijlen Lester Butler. Nummers zoals ‘Shady Heart’ en ‘Summa That Good Stuff’ hadden evengoed op de setlist van de razend populaire Red Devils kunnen staan. Ook de imitatie van een treingeluid op zijn kleine instrumentje kende veel bijval. Vervolgens mocht Magic Dick het podium betreden. Deze harmonicaspeler verkocht met The J. Geils Band miljoenen albums. De in lederen jacket getooide krullenbol startte met werk van Sonny Boy Williamson. Hij kreeg de volledige tent mee met zijn signature song ‘Whammer Jammer’. Als laatste mocht publiekslieveling James Harman zijn kunstjes komen doen. Hij is reeds voor de 6de (!) keer op dit festival en is al jaren één van de iconen van het West Coastbluesscène. Vooral in de jaren 80 en 90 bracht hij diverse goed onthaalde albums uit en bestond zijn band uit topgitaristen zoals Kid Ramos, Hollywood Fats en Junior Watson. Hij treedt nog vaak op over de ganse wereld, maar qua album output staat zijn creativiteit op een laag pitje. Zijn recentste album ‘Bonetime’ uit 2015 bevat diverse opnames die nog ergens op een schap lagen. Zijn laatste echte studioalbum (Lonesome Moon Trance) dateert al van 2003. James maakte een relaxte indruk en dit was tevens te horen in zijn verhalende zangstijl. Zijn harmonicaspel was degelijk, maar na de vernieuwende blaastechniek van Giles Robson en één uit duizend herkenbare harplicks van Magic Dick, maakte James nogal een bleke indruk. Als apotheose kwamen al de drie harpers op het podium en kwam er nog een special guest met Nederlandse harptrots Big Pete. De set eindigde in een jam waarbij elke harper in de spotlight werd gezet, maar echter ook ontaarde in een kakofonie toen ze samenspeelden. Persoonlijk had ik liever een harper zoals Mitch Kashmar in deze band gehoord. Hij is iemand die ook uitblinkt op de chromatische harmonica en zo krijg je meer contrast in de diverse harmonciasolo’s. Maar na al het gitaargeweld, was deze Blues Harp Explosion een welgekomen afwisseling en een waardige act om al feestend de 32ste editie van Moulin Blues af te sluiten.

Kris Vermeulen

Foto © Walter Wouters

Foto © Walter Wouters

Foto © Manon Houtackers

 

 

Doyle Bramhall II

 

Kirk Fletcher

 

Southern Avenue

Davy Knowles

Lurrie Bell

Blues Caravan : video 1 - video 2 - video 3 - video 4 - video 5

Lance Canales & the Flood : video 1 - video 2 - video 3

Grunting Pigs: video 1 - video 2 - video 3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

OSPEL, NL - 06/05/17

 

Blues Caravan 2017

Lurrie Bell

Davy Knowles

Southern Avenue

Kirk Fletcher

Doyle Bramhall II

Blues Harp Explosion