NIKKI LANE @ AB CLUB, BRUSSEL - 26/05/17

Vorig jaar rond deze tijd speelde Nikki Lane voor een vol Huis 23, solo weliswaar, maar de knappe nummers uit haar tweede album “All Or Nothing” en haar présence waren sterk genoeg om indruk te maken. Om haar dit jaar verschenen album “Queen Of The Highway” te promoten mag ze in de al wat grotere AB-Club spelen, ditmaal trouwens mét band.

Nikki Lane groeide op in South Carolina en hield erg van haar moeders Motown albums en haar vaders country muziekcassettes, zelf ging ze al weleens naar een punkrock optreden kijken. Al deze invloeden zijn de horen in haar muziek, countrymuziek die je niet zomaar catalogeert onder de noemer country. Op 17-jarige leeftijd werd ze uit school verbannen, het rebelse zat er toen al in, ze verhuisde naar New York, werd gedumpt door een countryzanger die een album in Alabama opnemen belangrijker vond dan zijn relatie, waarna ze zelf besloot muziek te gaan schrijven. In 2011 kwam haar debuutalbum uit “Walk Of Shame” gevolgd door “All Or Nothing” in 2014. Dit album werd geproducet door Dan Auerbach van The Black Keys die ze toevallig ontmoette op een vlooienmarkt en die haar aanbood om gratis een album op te nemen in zijn privéstudio. Het album werd een succes en Nikki Lane kreeg de naam “First Lady Of Outlaw Country”.Nu is er dus “Queen Of The Highway” een waardige opvolger van “All Or Nothing”, een album waarvan ze zelf de productie in handen nam.

In de Club van de AB loopt er aardig wat volk binnen op deze zomerse vrijdagavond. Ruby Boots (echte naam Bex Chilcott) een Australische country zangeres mag het voorprogramma verzorgen, ze ontmoette Nikki Lane toen die daar toerde, Boots kwam daarna een jaartje naar Nashville en staat nu dus als voorprogramma van deze toer in Europa. “Solitude” heet haar debuutalbum, vermits ze op 14-jarige leeftijd het ouderlijk huis verliet en sindsdien alleen haar weg door de wereld probeert te vinden. Vandaag brengt ze enkele akoestische nummers van dit album, en twee nieuwe nummers uit haar in het najaar te verschijnen tweede album. Ze gaat er in het openingsnummer “It’s Too Late Now” enthousiast tegenaan, een beetje té want door het stampen met haar boots valt de mix plots weg, geen erg zonder versterking gaat het ook. Met toffe countrynummers die over het alledaagse leven gaan kan ze het publiek toch beroeren. Voor de laatste twee nummers, die op haar nieuw album gaan verschijnen roept ze de hulp in van gitarist Alex Munoz (Nikki Lane Band), met veel passie zingt ze “Don’t Talk About It” en afsluiter “So Cruel”. Voor country liefhebbers een te volgen dame!

In een zwart ‘Nashville’ hemd stappen Alex Munoz (gitarist), Eric Whitman (bass), Taylor Powell (drums) het podium van de AB-club op, waarna een kortgerokte Miss Lane even later volgt en het openingsnummer “Highway Queen” inzet, met de oer-traditionele country kreet ‘yiepie ya yé’ volgt het tweede nummer “700.000 Rednecks” ook al van haar nieuw album. De muziek van Nikki Lane omschrijven is niet eenvoudig, de basis is country maar met rock/pop invloeden, een retrogeluid dat toch modern aanvoelt en met haar kenmerkend stemgeluid ergens tussen Lydia Loveless en Neko Case vindt ze een eigen weg binnen het genre.
Ja ze herinnert haar optreden van vorig jaar nog, herkent zelfs nog enkele fans die er toen ook bijwaren. Ze is blij dat ze nu in een grotere zaal mag spelen en wie weet ooit eens in de grote zaal van de AB, zal niet makkelijk zijn in dit genre!

Bij het nummer “Love’s on Fire”, dat ze in duet zingt met Dan Auerbach op het album “All Or Nothing”, mag nu bassist Whitman voor de mannenstem zorgen. Het rebelse in haar kan je zo van haar gezicht aflezen, meestal kijkt ze serieus met af en toe een zweem van een glimlach, altijd klaar om iets te doen dat tegendraads is, haar bandleden zullen er wel kunnen over meepraten. Deze kregen trouwens een korte pauze waarin Nikki Lane een akoestisch nummer zou spelen. De publiekskeuze werd “Forever lasts Forever”, de melancholische ‘breakup’ song van het nieuwe album. Graag had ze het met band gespeeld, ‘it sounds great with band’ maar het publiek kreeg zijn zin, gitarist Munoz moest wel afzien van zijn rookpauze hij moest voor het nodige slide werk op elektrische gitaar zorgen. Het nummer toont dat Lane ook haar gevoelige emotionele kantjes heeft, “The only ring left on my finger/ is a lighter shade of skin”.

In het tweede deel van het optreden komt Ruby Boots de band versterken met backing vocals en mag zelfs nog een eigen nummer, “Don’t Let It Down” zingen om te laten horen hoe ze klinkt mét band. “Why You Have Been Gone So Long” een cover van Jessi Colter wordt op voortreffelijke wijze gebracht. Afsluiter, het honky-tonky “Jackpot”, geeft ons een echt Nashville gevoel.

Voor het eerste bisnummer laat Nikki de keuze aan het publiek, “Good Man” wordt er gevraagd, ze wil het wel spelen maar ze hebben het wel niet gerepeteerd, dus…. gaat het in het begin al mis want ze is even de beginzin vergeten, bij de tweede poging gaat het beter en we krijgen, een toch wat rommelige versie, van dit leuke nummer. Bob Dylan’s “Ain’t Going Nowhere” krijgt de eer om de set af te sluiten, Boots en Munoz mogen elk nog een strofe zingen, en Miss Lane laat ons weten dat ze ons graag zou terugzien aan de merchandise stand.
De kwajongen van de country zien we graag nog eens terug, voor ons mag het in de grote zaal maar de knusse Club is ook ok!

Luc Nuyts

Foto © Sonja Schepers Nikki Lane

Foto © Sonja Schepers Ruby Boots

 

 

 

 

 


 

Artiest info
Website  
Facebook  

AB, BRUSSEL - 26/05/17

 

Ruby Boots

Nikki Lane