ANGEL OLSEN + RYLEY WALKER @ LES NUITS BOTANIQUE, BRUSSEL - 17/05/17

Ryley Walker

Ryley Walker is een 27 jarige singer-songwriter en gitarist afkomstig uit Rockford, Illinois die in twee jaar tijd twee opgemerkte albums maakt. ‘Primrose Green’ wordt zijn doorbraak cd in 2015 en de opvolger ‘Golden Sings That Have Been Sung’ bevestigt in 2016. Beide albums doen het goed in de eindejaarslijstjes. Op ‘Primrose Green’ zijn de invloeden van 60’s en 70’s folkies als John Martyn, Tim Buckley en Bert Jansch duidelijk aanwezig. Op ‘Golden Sings That Have Been Sung’ verbreedt Walker zijn muzikaal pallet met barokke folk invloeden van o.m. Jim O’Rourke en andere 90’s Chicago artiesten. Die invloeden worden geenszins imitaties. Walker doet er zijn eigen ding mee zowel op plaat als op het podium. Live maakt Walker van zijn songs lange gecontroleerde improvisaties oftewel korte jams zoals we recentelijk konden meemaken op het Naked Song Festival in Eindhoven.

Zijn weelderige gitaar geleide psychedelische folk was al te zien op de Feeërieën in 2015 en in de AB club in 2016. Zijn broeierige mix van folk, jazz, blues en psychedelica sloeg in de grote zaal van het muziekgebouw in Eindhoven niet helemaal aan. Walker moet het meer hebben van een kleinere omgeving waar het broeierige van zijn muziek onder je vel kan kruipen om er zich volledig tussen je poriën te nestelen. En dat is vanavond zeker het geval: de muziek klinkt bezwerend en intens, niet voorspelbaar en broeierig waarvan de beleving nog versterkt wordt door warmte in de tent.

Live speelt Walker afwijkende minstens dubbel zo lange versies van de jazz indie folk songs van zijn albums. Met psychedelische, uitgesponnen klanken roept hij een hypnotiserende trance achtige sfeer op. In zijn korte set van slechts 40 minuten speelt hij 4 songs waarvan 3 uit zijn laatste album.

Walker laat zich begeleiden door drie al even getalenteerde muzikanten: een gitarist, een bassist en een drummer. Hijzelf wisselt bij elk nummer van akoestische gitaar. Elk nummer begint met een uitvoerige introductie waarin de muzikanten elkaar aftasten waarna Walker zingt en er een dynamisch samenspel ontstaat met variaties, improvisaties en tempo wisselingen. “The Halfwit In Me” opent lekker jazzy met inventief drumwerk en vloeiend gitaarspel van Walker die de spanning opdrijft. De instrumentatie roept een southern rockjam van The Allman Brothers op maar houdt finaal toch koers richting jazz. “The Roundabout” refereert aan vroege psychedelische Pink Floyd, met Walker’s stem als een jonge John Martyn waarbij Walker’s rafelig gitaarspel en de tweede gitarist elkaar vinden in een impressionante trip. Knap! “Sullen Mind” start chaotisch en verkeert in psychedelische wateren waar ooit Syd Barrett (Pink Floyd), The Doors en Jefferson Airplane het terrein hebben verkend. Het grooft en roffelt dat het een aard heeft. “Primrose Green” is al het laatste nummer. De drummer zet andermaal de sfeer met maracas en een belletjes ketting die hij in zijn mond neemt om zijn handen vrij te houden. Het meandert wat maar ontspoort dan met experimentele improvisaties waarna de rust herneemt en Walker afsluit. 40 minuten genieten zonder een moment van verveling.

Setlist

1.The Halfwit In Me (Golden Sings That Have Been Sung, 2016)
2.The Roundabout (Golden Sings That Have Been Sung, 2016)
3.Sullen Mind (Golden Sings That Have Been Sung, 2016)
4.Primrose Green (Primrose Green, 2015)

Angel Olsen

Leek Angel Olsen bij haar vorige passages in Brussel er niet al te veel zin in te hebben hetzij geplaagd door ziekte of vermoeidheid én duurde het even vooraleer ze ontdooid geraakte dan had de zangeres vanavond een stralende glimlach/grijns op haar gezicht, het eerste lachje valt al vrij vroeg in de set. In hoeverre ze het meent of gespeeld is, is nooit geheel duidelijk bij deze Angel Olsen. Olsen kruipt bij elke song uit ‘My Woman’ in de rol van het complexe vrouw personage dat zij neerzet met zorgvuldig uitgekozen woorden. Eén die kan verleiden maar ook flink van zich kan afbijten, voorwaar geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Haar 5-koppige begeleidingsband met 2 gitaristen, allen strak in wit geboord hemd en lichtblauwe broek, Olsen zelf in roodkleurig gestreept t-shirt en broekrok, is sinds haar passage van 7 maand geleden veel beter op elkaar ingespeeld zodat band en zangeres mekaar moeiteloos aanvullen. Zeker voor een zangeres die haar stem kneedt naar de juiste frasering, toonhoogte met oog voor een juiste timing.

Angel Olsen begint rustig aan haar set en krijgt meteen de chapiteau tent muisstil voor een melancholisch “Heart Shaped Face”. De song zet zacht aan met evenwel een venijnige tekst. De zangeres straalt een beheerste rust uit wat haar niet belet om vervolgens al geheel in rockmodus te gaan. Een vurig “Hi-Five” en een catchy ”Shut Up Kiss Me” met hartverscheurende country-snik en distorsiegitaar gaan heerlijk uptempo. Olsen hanteert zelfzeker haar zwarte electrische gitaar en zingt vastberaden en krachtig: het publiek is verkocht. Zoals naar gewoonte start Olsen een paar malle conversaties met het publiek: over de Franse taal 'Je suis le tampon’, over hoe ze haar katje zou noemen Jedi of Kiddie , etc. Het zorgt voor een los contact met een goedgemutste popdiva in wording. Van enige afstandelijkheid bij vorige passages is geen sprake.

De 30 jarige uit Missouri afkomstige Angel Olsen is in twee albums tijd geëvolueerd van breekbare singer-songwriter naar een zelfbewuste rock ‘n’ roll frontvrouw. Wie haar daarin heeft gevolgd/wil volgen zal een prima rock avond beleven. “Give It Up” begint met een rifje maar het is Olsen’s vibrato dat je meesleept tot aan het eind met “Where you are is where/I want to be”. “High And Wild” is weer upbeat met veel galm op de stem en een stevige rock gitaar. “Not Gonna Kill You” klinkt machtig met een ontketende Olsen tegen een hels in reverb doordrammend ‘Gimme Shelter’ ritme. Engelachtig en ongrijpbaar klinkt Olsen dan weer in het aloude “Acrobat” omgeven met Lana Del Rey drama en psychedelische sounds. Van bijzonder makelij is het lang uitgesponnen “Sister” dat langzaam ontbolstert naar een subtiel opgedreven spanning tot een steeds intenser gezongen “All my life I thought I'd change” met aan het eind beide gitaristen die erover heen soleren. Fantastisch! Met “Those Were the Days” doet de melancholie terug haar intrede. Olsen’s stem klinkt zwijmelend emotioneel maar ook zuiver tegen een achtergrond van ringelende toetsen/gitaren. De titelsong “Woman” is een langgerekt hypnotiserend werkstuk klaterend op een bedje van synths, een weepende gitaar en opmerkelijke samenzang tot wanneer de band invalt en Olsen alsmaar hoger, ijler met veel galm gaat zingen, een absoluut hoogtepunt of een bombastische draak? Dan liever de ijle pracht en eenvoud van het trage “Windows”. In de encore nog meer gestripte songs met een akoestisch solo uitvoering van het beklijvende “Unfucktheworld” en een hartverscheurend “Fly On Your Wall” uit de "Our First 100 Days" compilatie.

Olsen is niet gehaast en we krijgen nog het countryeske “Never Be Mine” met country-snik en twang gitaar en het aan Roy Orbison refererende meeslepende “The Waiting” (Half Way Home, 2012). Zo hebben we Olsen het liefst met eenvoudige liedjes gezongen met haar karakteristieke sirenestem met ingehouden instrumentatie, ‘to the point’. Benieuwd welke evolutie Olsen met haar volgende plaat gaat aanboren.

Setlist

1.Heart Shaped Face (My Woman, 2016)
2.Hi-Five (Burn Your Fire For No Witness, 2014)
3.Shut Up Kiss Me (My Woman, 2016)
4.Give It Up (My Woman, 2016)
5.High And Wild (Burn Your Fire For No Witness, 2014)
6.Not Gonna Kill You (My Woman, 2016)
7.Acrobat (Half Way Home, 2012)
8.Sister (My Woman, 2016)
9.Those Were the Days (My Woman, 2016)
10.Woman (My Woman, 2016)
11.Windows (Burn Your Fire For No Witness, 2014)

Encore

12.Unfucktheworld (Burn Your Fire For No Witness, 2014)
13.Fly On Your Wall [from "Our First 100 Days" compilation]


Foto © Yvo Zels

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL

17/05/17