SPINVIS @ ANCIENNE BELGIQUE, BRUSSEL - 04/05/17

Vijftien jaar geleden verraste Erik De Jong vriend en vijand met de eerste Spinvis plaat die meteen insloeg als een bom. Het  eigenhandig in mekaar geknutselde album creëerde De Jong op zijn zolderkamertje en gebruikte daarbij zowel computers en ingenieuze elektronica als allerlei kleine (speelgoed)instrumentjes. Ook de bijzondere collage-achtige teksten met sterk poëtisch karakter maakten indruk. De plaat geldt nog steeds een mijlpaal van de Nederlandstalige pop. Daarna leverde Spinvis met mondjesmaat nieuw werk af waarin het instrumentarium sterk varieerde maar de typische zangstijl van De Jong altijd herkenbaar bleef, alsook zijn persoonlijke, tijdloze lyrics.


Eind april verscheen het splinternieuwe ‘Trein Vuur Dageraad’ album en dit was dan ook de aanleiding voor het -al wekenlang uitverkochte- concert van Spinvis in de Ancienne Belgique. Het Spinvis orkest bestaat dezer dagen uit drie mannelijke en drie vrouwelijke muzikanten: Erik de Jong (zang en gitaar), Saartje Van Camp (cello, toetsen en zang), Marcel van As (drums en zang), Diede Oosterveen: (bas, toetsen, zang) en Merel Junge (viool, tuba en trombone). Het openingslied ‘Oostende’ uit de vorige plaat “tot ziens, Justine Keller” begint aanvankelijk met De Jong moederziel alleen op zijn rode Gibson gitaar waarna de andere muzikanten geleidelijk aan inpikken en de song mooi laten openbloeien. We begrijpen meteen dat hier een band staat die mekaar perfect aanvoelt. Binnen deze begeleiders valt de Vlaamse celliste Saartje Van Camp misschien nog het meest op. Ze straalt een hele avond zowel vakmanschap als toewijding uit. De strijkerspartijen die ze samen met Merel Junge ten gehore brengt leveren een grote bijdrage aan het muzikaal genot die dit concert zo onvergetelijk zal maken.

“Bedankt dat jullie er zijn. We gaan voor jullie mooi samenspelen,” prevelt de zanger, het is een belofte die hij en zijn groepsleden zullen waarmaken. ‘Artis’ een eerste nummer uit het nieuwe album klinkt als de perfecte popsong, gekruid met wat nostalgische accenten en een refrein om van te snoepen. Die liedjesteksten van Spinvis, we krijgen er geen genoeg van. Hoe poëtisch kan de herinnering aan een dierentuin zijn? “Gaan we weer gewoon naar Artis / dingen zijn daar nooit voorbij / en alles is een beetje jij / een beetje jij”. Eenvoudiger kan het bijna niet maar het blijft in je kop hangen. Dit in combinatie met sterke, soms ook wel simpele melodieën zoals in ‘De Kleine Symfonie’ bewijst het meesterschap van Erik de Jong als hedendaags liedjesschrijver. Op de nieuwste songcollectie houdt hij zowel muzikaal als tekstueel alleen de essentie over die hij met uitgekiende arrangementen perfect weet over te brengen.

Af en toe houdt Spinvis even halt bij oudere nummers waarvan ‘Voor Ik Vergeet’ en ‘Bagagedrager’ stilaan echte klassiekers zijn geworden. Maar live klinkt het helemaal niet meer zoals op de plaat van vijftien jaar geleden. Dat herwerken, heruitvinden van zijn liedjes doet Spinvis trouwens voortdurend, ook vele recente nummers steken al in een vernieuwd jasje. Zo meandert de fantastische nieuwe single ‘Hallo Maandag’ een stuk rustiger dan op de radioversie, al tekent de Jong hier wel voor een scherpe gitaarsolo aan het eind van het nummer. “Er schuiven geesten door de gang / en wat ik verder ook probeer / het wordt niet minder / alleen maar meer’ . Het zijn alweer intrigerende woorden van een beklijvende song.

Verder deelt de zanger ter introductie van het oudere ‘Ronnie Knipt zijn haar’ ons mee dat het met Ronnie tegenwoordig goed gaat “al ligt zijn kerstboom nu nog in zijn tuin. En ook nog die van vorig jaar”. Het zijn dat soort rake observaties, diep geworteld in de werkelijkheid, die De Jong verbindt met flarden dialogen en andere gedachten en zodoende tot poëzie verwerkt. Tussen de regels door ligt er nog voldoende open ruimte om, als luisteraar, je eigen verhaal aan te vullen. Net daarom zijn deze teksten zo onweerstaanbaar. Nog zo’n prachtnummer luistert naar de naam ‘Van de Bruid en de Zee” en wordt muzikaal gedragen door een wolk van betoverende synths. De repetitieve woorden “kom gewoon te laat / liever geen gedicht / en breng geen bloemen mee” klinken als een mantra, alledaagsheid getransformeerd tot iets sacraals. Het jengelende ‘Kindje Van God’ loopt naadloos over in ‘Nachtwinkel’ waarin Saartje van Camp (parlando) even centraal in de spotlights mag staan. ‘Tienduizend zwaluwen’, mooi opgeluisterd met de klanken van een (speelgoed)klokkenspel, schildert muzikaal het portret van een vluchteling. Daarna onthouden we vooral nog het titelnummer ‘Trein Vuur Dageraad’, een klassieker in wording, dat er in slaagt om het publiek het refrein te laten meezingen ook al is het een splinternieuw nummer.

Bisnummers ‘Wat Blijft’ en -zeer toepasselijk- ‘Kom Terug’ sluiten na twee uur intens genieten de muzikale cyclus mooi af. Wat finaal overblijft is de herinnering aan een sterk concert van een artiest die ons dierbaar blijft. Een handvol nieuwe liedjes hebben zich nu al in ons brein genesteld. Laat de vogels maar komen. Het is tenslotte mei.

Shake

Foto © Yvo Zels

 

 

 

 

 


 

Artiest info
Website  
Facebook  

AB, BRUSSEL - 04/05/17