ULRIKA SPACEK @ BOTANIQUE, BRUSSEL, 16/05/17

“The exciting sound of post-Brexit England”

Achter de naam Ulrika Spacek gaat geen obscure Duitse singer-songwritster schuil, maar wel een Brits vijftal dat, o ironie, zijn roots heeft in … Berlijn. Rhys Edwards en Rhys Williams (kunnen de namen Engelser klinken?) ontmoetten elkaar daar aan de universiteit en besloten een band op te richten. Terug in Londen breidt het duo uit naar een vijftal en noemen ze zich Ulrika Spacek, een samentrekking van de extreem linkse militante Ulrika Meinhof en actrice Sissy Spacek. Begin 2016 brengen ze hun debuutalbum “The Album Paranoia” uit, een dromerige trip die het midden houdt tussen shoegaze en postpunk en referesies oproept naar bands als My Bloody Valentine en Sonic Youth en tegelijk als een geheel frisse, nieuwe band klinkt. En die ergens treffend werd omschreven als “The exciting sound of post-Brexit England”. Op 2 juni brengen ze opvolger “Modern English Decoration” uit, waarvan ze tijdens Les Nuits Botanique al een voorproefje kwamen brengen.

 

 

Eerste vaststelling daarbij: de jongens van Ulrika Spacek zijn, zowel qua dresscode als qua podiumprésence, allerminst de hipste vogels die u tijdens Les Nuits, de laatste jaren wat uitgegroeid tot het ultieme hipster paradise voor de Franstalige Brusselse jeugd, zal tegenkomen. Daardoor liepen ze er misschien wat verloren, maar konden ze evenzeer een beetje het verschil maken. Al moesten ze daarbij wel alle omstandigheden mee hebben en dat lukte niet helemaal.

Zo was er het geluid (vaststelling nummer twee), dat in het begin van de set niet goed zat en waardoor hun dromerige gitaarsongs wat leken te verdrinken. De zang van Edwards, die op zich al slechts voor een schaarse inkelding zorgt in de muziek van het vijftal, kwam in de eerste paar nummers zelfs maar met moeite boven de geluidsmix uit. Daarnaast kreeg de band met veertig minuten ook bijzonder weinig tijd. Voor een band als Ulrika Spacek, waarbij sfeerschepping een belangrijk aspect vormt, leek het te weinig: net als ze aan hun hoogtepunt leken te komen, dienden ze er mee op te houden.

Desalniettemin liet de band in die korte set vooral de muziek spreken. Op wat vreemde projecties en een occasionele stroboscoopflits na, koos de band voor een sobere podiuminkleding en leken ze bij momenten haast in het donker te spelen. Het gaf hun wat duistere muziek een extra dimmensie, waarin nieuwe songs als ‘Saw a Hab’ en ‘Mimi Pretend’ even goed leken te gedeien als de songs uit het debuut, zoals het in zweverige en kronkelende gitaarriedels badende ‘I Don’t Know’ of ‘Beta Male’, het hoogtepunt van het concert.

Ulrika Spacek maakte tijdens Les Nuits een meer dan goede beurt, al blijft het wel jammer dat ze niet wat meer speeltijd kregen. Hopelijk volgt na de release van het nieuwe album een herkansing in iets betere omstandigheden.

(Stijn De Nys)

Foto © Yvo Zels

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL

16/05/17