VALERIE JUNE @ ANCIENNE BELGIQUE, BRUSSEL - 03/05/17

De rijzende ster uit Tennessee heeft vier jaar gewacht om haar nieuwste album ‘The Order Of Time’ uit te brengen. Alles is immers een kwestie van tijd en het juiste moment en in de AB bewees het nog jeugdige meisje met de slangenkrullen in het haar dat zij inmiddels een persoonlijke visie ontwikkelde over hoe haar muziek moet klinken. Haar markante stem, haar verschijning, souplesse en gracieuze bewegingen, zijn allemaal een onderdeel van haar persoonlijkheid zodat zij moeiteloos het publiek wist in te pakken dat sinds haar debuut ‘Pushin’ Against A Stone’ weg is van haar aparte stem en originele retro songs. Zij begeleidde zich met banjo of gitaar en een enkele keer met tamboerijn. Daarbij werd zij omringd door gitarist, toetsenist, bassist en de baardige Stoïcijns ogende drummer. Valerie June is een spring-in-'t-veld die Live alle zorgen van zich lijkt af te willen schudden terwijl zij in ‘t verleden toch ooit met complexe problemen worstelde, zoals een gestrand huwelijk en gezondheidsproblemen.

Muziek is echter het toverwoord, haar remedie en anker. Haar enigszins nasale stem, die tot wasdom kwam in clubs, koffiehuizen en kelders, sluit aan bij deze van de gepassioneerde zangeressen net vóór of na W.O. II. In haar songvertolkingen hoor je zowel gospel en soul als folkcountry en Appalachian muziek. Haar eerste gitaar kreeg zij van haar grootvader, maar voor zij daar nuttig gebruik van maakte, verkende zij andere muzikale paden zoals toeren met het ‘Broken String Collective’ of het uitbrengen van haar debuutplaat ‘The Way Of a Weeping Willow’ dat zij tijdens optredens verkocht. Nu tien jaar later heeft zij met ‘The Order Of Time’, -in New York samen met een tiental andere muzikanten opgenomen-, een prachtalbum uitgebracht, nog beter dan het vorige, waarop elke song je fascineert, ontroert of begeestert. Dat deed zij ook in de AB waar zij meerdere songs uit haar laatste album vertolkte, met een juiste balans tussen ritmisch, soulvol, groovy en kwetsbaar. Ook de hits waarmee zij vier jaar geleden scoorde kwamen aan bod zoals het aanstekelijke haast jubelende ‘You Can’t Be Told’ dat zij samen schreef met Dan Auerbach, waarin de ontembare rusteloosheid van de mens vleugels krijgt. En al waren er dan geen koperblazers bij, piano, gitaar en drumbeat compenseerden ruimschoots.

Het concert werd ingeleid met een suggestieve drumsolo, waarna de kleurrijke Valerie al direct een van de hoogtepunten uit haar recente album aanhief, het schitterende ‘Man Done Wrong’, dat naar een hymne overhelt,waarbij zij zich met banjo begeleidde. Qua wendbare stemkleur zit zij min of meer in een gelijksoortig verfbad als Della Reese, Julie Felix, Leyla McCalla, Rhiannon Giddens of Rosemary van de Moriarty band. Toch blijft haar zang uniek, waarin zij kracht en passie met melancholie en sensualiteit vermengt. Bij het swingende ‘Shakedown’ en het onstuimige groovy ‘Slip Slide On By’ kon je onmogelijk stil blijven alsof de adrenaline met golven in je bloed werd doorgepompt. Daartussen ging het melancholische ‘Tennessee Time’ schuil, een vage liefdesverklaring aan die stad waar nachtelijke eenzaamheid haar soms overviel. Ook in ‘With You’ werd je getroffen door dat spanningsveld tussen verlangen en rebellie. Toen de band zich even terugtrok bleef zij alleen op het podium achter: een frêle zangeres met alleen haar gitaar en songlyriek, verdwaald in de poëzie van bijv. ‘If You Love And Let Go’ of ‘Love Me Any Old Way’. Ooit nam zij deel aan een tribuut ter ere van folksinger Leadbelly. Je kan haar zelf ook voorstellen, zingend met die zuiderse tongval, ergens op een veranda in de eenzaamheid van een valavond. Maar bij het fragiele ‘Two Hearts’, ondersteund door een orgeltje, ontvouwde zij haar dramatische talenten om nadien met gracieuze armbewegingen als van een ballerina zich over het podium te bewegen, een vogel die de aarde probeert te ontstijgen.

Valerie June laste weinig rustpauzes in tussen de songs, waarin zij jubelde, swingde, verleidde, fraseerde of als een onhandelbaar kind grauwde. De songs vloeiden soepel ineen ongeacht de ritmewisselingen. Blijkbaar had Valerie June haar wachttijd in Brussel nuttig besteed, want zij prees de architectuur van de Grote Markt en bekende dat zij voor het eerst in haar leven bier had geproefd. Haar sierlijkheid had er niet onder geleden zoals zij in het zwoele en hypnotische ‘If And’ nogmaals bewees, aanleunend bij de southern rockblues van de North Mississippi Allstars. Dat was toen al in de toegift want na haar hit, het bluesy gelaagde ‘Working Woman Blues’, wou het publiek uiteraard meer, zodat het meegezongen ‘Got Soul’, aangemoedigd door handgeklap, het werkelijke einde werd van een geslaagde concertavond die de levensvreugde uitstraalde van Appalachian folkmuziek, waarin zowel Afrikaanse als Europese invloeden organisch werden versmolten. Naar eigen zeggen vindt Valerie June overal inspiratie voor haar songs, in het eigen gemoed, in gesprekken, in echo’s van het verleden of in de liefde. Onder het publiek zaten er vermoedelijk vele enthousiastelingen die haar in gedachte ‘I’ll be your somebody’ wilden toefluisteren.

Marcie

Foto © Yvo Zels

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL - 03/05/17