VENICE @ DE BOSUIL, WEERT - 12/05/17

Wat bezielt een mens om naar een concert te gaan van een in België volledige onbekend band uit Venice Beach, Californië? Jeugdsentiment allicht, ooit brachten ze (in 2000) hun akoestisch optreden uit van hun opname in de reeks ‘2 meter sessies’ van Jan Douwe Kroeske. Dit werd een enorm succes in Nederland en terecht, een album vol mooie samenzang van knappe nummers uit hun eerste albums, “Born and Raise” en “Spin Art”, hun meerstemmige zang en composities deden denken aan het werk van The Eagles of CSN&Y. Het latere werk van Venice evenaart echter nergens meer het akoestische “Twee Meter Sessie” album, nog wel enkele knappe nummers maar nergens een consistent hoog niveau als toen. Door hun betoverende samenzang worden de heren regelmatig gevraagd de backing-vocals te verzorgen, dit deden ze onder meer voor Roger Waters tijdens diens “The Wall” tour.

De band is eigenlijk een familieonderneming opgericht in 1977 door de neven Michael en Kipp Lennon, een jaar later vervoegde Michael’s broer Mark de band en twee jaar later kwam Kipp’s broer Pat meespelen.

Hun Nederlandse luik in deze Europese Tour bevatte tien optredens waarvan dit in De Bosuil hun laatste is. Megasucces in Nederland dus, zowat alle optredens zijn uitverkocht en dit is vandaag niet anders.

Met de gouden stemmen van Kipp en Mark in het midden en aan de buitenzijde gitaristen Pat en Michael, bijgestaan door bassist (Mark Harris), drummer (André Kemp) en keyboardspeler (Jasper Wesperhof) start men de avond met “Doesn’t Get Any Better” het openingsnummer van hun onlangs verschenen nieuw album “Into The Morning Blue” waarvan in de eerste set van de avond wel wat meer nummers van gespeeld worden. Titelnummer “Into the Morning Blue” en “Sunrise (August 69) zijn beide emotionele nummers die men schreef na het overlijden van hun vaders. Genieten deed het (zittend) publiek zeker van het bekende “Always” en het met een vette bas intro ingezette “End of The World”. Even het misbeleid van de heer Trump onderstrepen in hetnummer “Trying To Find America” om daarna met het zonnige “Sweet Aloha” en het voluit meegezongen “One Quiet Day” het eerste deel te eindigen.

In het begin van het tweede deel krijgen we nog wat moois, Venice zonder backing band, de band op zijn best dus, hun topnummer “Family Tree” door het publiek massaal meegezongen en “We Are Still Here” uit hun album “Born and Raise” kunnen zeker bekoren, cover “Always a Woman to Me” van Billy Joel is een beetje té klef.

Dat de band hun beste nummers in het begin van hun carrière geschreven hebben beseffen ze blijkbaar ook wel, de laatste zes nummers komen uit die albums, nog steeds knappe nummers, met een hoog meezinggehalte, professioneel gebracht. Voor een staand en enthousiast meeklappend publiek eindigt men met “If I Were You”. Als toegift krijgen we nog het swingende “Think Again” en het anthem nummer “One More Song” waarna de band nog enkele selfies maakte van de gehele crew voor het familiealbum.

Enorm populair dus bij onze noorderburen, al 18 jaar komen ze er optreden met steeds evenveel succes, in België zijn ze voor wat ik weet nog nooit geweest dus wie eens wil genieten van deze prachtige warme samenzang zal even de grens over moeten!!!!

Luc Nuyts

Foto © Soche (klik hier)


 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE BOSUIL, WEERT - 12/05/17