The Romans

Diablo Blvd

Paranoiacs

Afscheidsfeestje op waardige wijze gevierd

25 jaar na hun eerste optreden hebben The Paranoiacs besloten om de handdoek ik de ring te gooien. Eind jaren '80, begin '90 waren zij een begrip in de Belgische rockscène. Sprak je over Raf Stevens dan bekeken ze je met een welgemeende "Qui ?" alsof ze het in Keulen hadden horen donderen maar Rafke van de Paranoiacs kende iederéén. De langharige toetsenist was samen met broer Hans het boegbeeld van hun band. Valentijnsdag 2010 was de releasedatum van hun zesde en laatste ei "Love Junks", die hun langs enkele clubs (ook Trix) voerde en 'for old times sake' gaven ze een stevig concert op Pukkelpop. Vanavond namen België’s tofste garagerockers afscheid van hun fans met een door hunzelf samengesteld feestje.

De thuisspelers van A School Of Quiet (met ex-leden van Calibre) hadden een leuk concept. Als je hun t-shirt kocht voor 10 euro kreeg je er de zelfgemaakte cd gratis bij. Purend uit dat album wisten ze het weinig talrijke publiek te vermaken met enkele knappe indienummers. Vooral "Varnish", voorzien van punkrockinvloeden, het psychedelisch klinkende "So I Fire" en "More Bootlegs" (was dit een oproep ?) bleven hangen. Deze afwisselende set werd beëindigd met "Hey", een Pixiescover, waarbij zanger Daniel Mies een verdienstelijke Frank Black neerzette.

The Romans, tijdsgenoten van The Paranoiacs, waren even terug van lang weggeweest (ze zijn gestopt in 2000). Een dikke maand geleden gaven ze een eenmalig reünieconcert in Oostmalle als support van The Godfathers. Hans Stevens kon de gebroeders Leurs en drummer Coonen overhalen om op hun afscheidsfeestje te spelen en so here they are! Het trio uit Bree en Maaseik stond bekend om hun krachtige powerpop en wou vanavond een 'Crazy Horse'-gevoel creëren door kort bij elkaar te gaan staan. Laurens vroeg het publiek om hetzelfde te doen en wat dichterbij te komen. Ze openden met "Mighty Close" (uit Trigger Happy, 1991), één van hun strafste nummers. "Sooner Or Later"(Be My Star, 1996) en "Down Down Underground" (Major Panic, 1993) waren trips in de tijd die voor ondergetekende meerdere flashbacks en een hoop nostalgie opleverden.

Uit hun eerste vinylplaat speelden ze "Bright Reminder" (Ball & Chain, 1989). De heren Leurs speelden als jonge wolven. "Minneapolis", één van hun eerste radiohitjes, volgde en daarmee was de link naar het volgende nummer gelegd. "Alex Chilton" (The Replacements cover, band uit Minneapolis). "Fire Brigade" (The Move cover) werd opgedragen aan alle gitaarrockers in Vlaanderen. Een kleine voorgeschiedenis was de inleiding voor "Several Times", het allereerste The Romansnummer ooit. Er werd wat gas teruggenomen via "How Slow", om daarna volledig in overdrive te gaan met "Surrender" (Cheap Trick cover) welk opgedragen werd aan Rafke. Eerste single "Twice A Day" mocht ook niet ontbreken op de setlist. Ze eindigden deze (te) korte set met hun bekendste nummer "Someday Cindy". The Romans rockten als vanouds en werden naar prestatie beloond.

Diablo Blvd, band van brulboei Alex Agnew was de derde die wat extra kleur aan de party mocht geven. Met "Builders Of Empires" is er in de lente van 2011 een nieuwe cd op komst waaruit  we vanavond een klein voorsmaakje kregen. Opener "Scarred And Undefeated" (The Greater God, 2009) was meteen een stuk steviger dan wat we tot nu toe gehoord hadden. Na "2nd Coming" vroeg Agnew of iemand de videoclip van "Virus" al gezien had. De oproep om een moshpit te creëren resulteerde in een uit de hand gelopen polonaise.

Met de aankondiging dat ook zij een tijdje gingen stoppen (weliswaar om hun tweede album op te nemen) werd het nieuwe "Black Heart Bleed" voorgesteld. The Misfits cover "Skulls" werd opgedragen aan Cedric Maes en Captain Catastrophy van El Guapo Stuntteam ( Maes speelt nu bij The Sore Losers) die ook aanwezig waren. "Son Of Mourning" ging het tweede nieuwe "Between The Hammer" voor. Time for some action had Alex gedacht. Hij vroeg het publiek om een 'wall of death' uit te voeren tijdens "The Day The Moon Howls". Ook deze keer werd het gehoopte resultaat niet verkregen. Gastgitarist Olavi Mikkonen (Amon Amarth) werd voorgesteld (Dave Hubrechts was er niet bij) en met "Bow To Me" werd hun slotoffensief ingeleid. Na de aanwezigen te bedanken kregen we nog een schitterende versie van "Outcast" te horen.

Ietsje later ging de zaalbelichting uit en klonk "The Future’s So Bright" van Timbuk 3 uit de speakers. Na deze intro betraden de heren Paranoiacs het podium en met een Bornemse 1, 2, 3, 4, gevolgd door "I Wanna Be Loved" (Bananas,1989) werd hun laatste concert op gang getrapt. Ze hadden duidelijk zin in een stevig feestje. Zonder te verpinken werd "Nowhere Fast" uit hun jongste album er achter gesmeten, dat snel vervolgde met"Song For Debbie H." (ode aan Blondie-zangeres Deborah Harry, uit Sometimes Teenage Is Spelt T.N.T.,1988). De feedback en de ruis in de monitors werd met een 'It's Rock 'n' Roll' weggelachen. "Save My Rock 'n' Roll" was daar een prachtig voorbeeld van.

Een eerste verrassing van de avond. Generatiegenoot Wimmeke Punk, frontman van The Wolf Banes, mocht "I Gotta Go" zingen terwijl Hans een extra gitaar omhing. Wim mocht "I've Been Waiting" ook nog van vocalen voorzien en werd hierbij bijgestaan door backingvocals Laurens en Chris Leurs van The Romans. "Born A Sinner" was dan weer een Paranoiacs-only nummer. Het werd speciaal voor ons, sinners, gespeeld. Voor enkele oude vrienden werd "Strychnine" (The Sonics cover) gebracht, waarin ze er lekker stevig tegenaan gingen.

Volgende verrassing van de avond was een gastoptreden van Gorkie-frontman Luc De Vos. In "Chained For Life" werd hij alleen bijgestaan door gitarist Gert De Groof. De overige Paranoiacs gingen even uitrusten. Hierna verdween De Vos in de coulissen en werden de bandleden één voor één geïntroduceerd. Na "Come Back And Stay" (Paul Young cover) kregen we met "Don't Wanna Waste My Time" een ander Bananasnummer met de toenmalige leden voorgeschoteld. Een volgende extraatje diende zich aan. In 1990 deden ze mee aan de eerste versie van Turalura (naar aanleiding van 50 jaar Will Tura) en hun bijdrage was toen "Maartse Buien Aprilse Grillen". Nooit eerder live gebracht wist Hans nog te vertellen.

"Back From Nowhere" (uit 7 Day Weekend, 1999) was een welgekomen rustpuntje voor de headbangende hoofden in het publiek. Lang duurde deze pauze niet want met "You'll Never Be My Girl" kregen we weer een stevige klepper van formaat te horen. Dit strakke tempo werd aangehouden door "Another Song". Jeugdsentiment kwam wederom naar boven. Stef De Rijck (ex-Paranoiacs, nu bij Southern Voodoo) mocht komen gastdrummen in "Shake Me Up" en "Fishy". Zijn laatste mokerslagen mocht hij uitdelen tijdens "In My Eye". Stef was nog niet van het podium af en er diende zich een nieuwe gastartiest aan. Cedric Maes (ex-El Guapo Stuntteam en huidig The Sore Losers zanger-gitarist) mocht meezingen en spelen bij "The Devil In Me" en als klap op de vuurpijl werd Captain Catastrophy (EGS-act) nog eens in de fik gestoken.

Na dit recentere nummer was het tijd voor een klassieker. "Unchain My Heart" (Ray Charles, 1963) werd gevolgd door hun eurovisiesongfestivalnummer "Shout It Out" waarin de Paranoiacs zelf verrast werden. Hun kinderen kwamen de backingvocals verzorgen en dit hadden ze helemaal niet verwacht. "I Want It Now" werd opgedragen aan de fans van Bornem en omstreken (wat vrij ruim vertaald werd naar Antwerpen en Limburg). Na "Gimme A Kiss" werd Cedric terug on stage gevraagd om nog een nummertje mee te spelen. Plagend werd eerst de intro van "Satisfaction" (The Rolling Stones) ingezet waarna een schitterende versie van "Ghostriders In The Sky" (Stan Jones cover) gebracht werd. Maes liet z’n gitaar  nog lekker scheuren in "Being With You" welk aangekondigd werd als leste nummerke. Terwijl Hans het podium vroegtijdig verliet speelden de andere leden nog even verder.

Na een korte pauze was het de beurt aan Rafke (in bloot bovenlijf, wat een kathedraal !) om enkele nummers te zingen. We kregen met "New Rose" (The Damned cover) en "Sonic Reducer" (Dead Boys cover) twee oerdegelijke punkrocksongs te horen. Na deze retestrakke nummers kwamen hun kinderen bloemen overhandigen. Alle gastmuzikanten werden op het podium gevraagd en voor de tweede keer vanavond kregen we "Song For Debbie H." te horen. Mooie finale van een respectabele band. De Paranoiacs beloofden een feestje en of het er eentje geweest is! Jammer genoeg was het hun laatste! Hans en Rafke…respect mannen, respect!

Stagger Lee